Xa hai moitos anos que nunha vila non moi afastada a nós aconteceu o que vos vou contar.
Chegou unha vella á vila da que dicían todos que era unha meiga. Por tódolos recantos se escoitaba latricar dela: ¡a meiga está tola!, ¡non fales mal da meiga que te pode maldicir!, ¡a meiga ten un pauto co demo!, ¡que marche a condenada!,...
Segundo dicían viñera unha feiticeira. Vivía nunha casucha vella da Fontela e ninguén se atrevía a ir por alí dende que se asentou. Aseguraban que viñera de África. A súa fisionomía era horrorosa, tiña a pel moura, pequena de estatura, grosa e os dentes raros. Vestía con teas raras, levaba un pano na cabeza e non soía saír da súa casa. Non lle coñecín o nome, aínda que logo lle idearon un alcume.: "A Pitonisa da Fontela".
A xente falaba moi mal dela. Cando pasaba calquera desfeita, ela era a causante. Se collían a peste os legumes dicían: "Xa volveu chimpar outro meigallo a malvada esa".

Isto propiciou que un día ó escurecer se reunisen case todos os da vila para destruír á meiga. Viñan con machados, coitelos e algúns, ata traían rifres. Agochábanse ó carón da porta, como de costume, os máis valentes, derrubárona e sacaron á meiga para fóra. Ela saíu mirando ó chan, calada.
Era unha persoa corrente coma calquera outra, ata non se atopaba cuberta de teas. Axiña se decataron de que agora non era meiga nin nada semellante. Ó día seguinte, ela xa non estaba alí. Procedía dunha cidade achegada á vila, seica viñera para ter intimidade. A Pitonisa avergoñáballe amosar a súa cara, abofé que daba escrúpulo vela.

Xa vedes o que argalla algunha xente.

TANIA PARDO SOUTO- 1º ESO-D