CRONOBIOGRAFÍA

1935 - O día 6 de abril nace na aldea de Taramancos, parroquia de Boa en Noia (A Coruña) Antón Avilés Vinagre, nunha familia de labregos e mariñeiros.

1935-52 - Transcorre a nenez en Taramancos vivindo coa nai -Lela- e a avoa -Pepa da Pastora- mentres o pai anda embarcado. Estudia na Escola de Boa e logo prepara o Bacharelato en Noia.

1951 - En agosto, publica o poema "Saloucos dun emigrante" na revista noiesa "Tapal".

1952 - Logra unha mención honorífica no premio de poesía en galego do Casino de Noia polos poemas "Antón de Noia" e "Cadarso". Coñece a Otero Pedrayo, quen lle gaba a obra.

1953 - Trasládase á Coruña para estudiar Náutica, aínda que non chega a completar os seus estudios. Sen embargo, descobre a súa vocación de escritor. Fai amigos entre os intelectuais vangardistas e galeguistas: Urbano Lugrís, Xohán Casal, Raimundo Patiño.

1954 - En febreiro pronuncia a súa primeira conferencia en público, sobre a poesía de Rabindranath Tagore, e participa no chamado Xuramento da Laracha polo que se comprometeu na defensa dunha "Galiza ceibe e popular", identificándose ideoloxicamente co galeguismo de esquerdas.

1955 - Publica As moradías do vento, o seu primeiro poemario na publicación ferrolá "Atlántica"

1958 - Sae do prelo o seu primeiro libro de poesía: "A frauta i o garamelo"

1959 - Sae do prelo o seu primeiro libro de poesía: "A frauta i o garamelo", en edición custeada polos amigos. Recibe unha carta de Otero Pedrayo de felicitación polo libro. No mesmo ano publícase o seu libro "Pequeno Canto", accésit no certame da colección Brais Pinto.En xuño participa na montaxe teatral da obra "O incerto señor don Hamlet", do mindoniense Álvaro Cunqueiro.

1961 - Escribe os Poemas soltos a Maricarme Pereira no verán. Emigra a Colombia contra fin de ano, trátase dunha fuxida por exilio político, necesidade económica e na busca de novos horizontes.

1962-Traballo na embaixada de Brasil. Alí coñece a que sería a súa muller Ana Sofía Baquero Céspedes.

1963 - Escribe a primeira entrega dos seus Poemas da ausencia.

1967 - Nacemento do seu primeiro fillo, Santiago.

1969 - Nacemento do seu segundo fillo, Luís. Escribe a segunda entrega dos Poemas da ausencia

1971 - Nace o seu terceiro fillo, Guillermo.

1974 - O 14 de agosto publica o Pranto por Urbano Lugrís no xornal La voz de Galicia

1962-1980 - Pasou case dúas décadas en América exercendo de labrador, contrabandista, cazador, traficante de cabezas reducidas, churreiro, afiador e mesmo guerrilleiro, segundo el mesmo afirmou. En Colombia funda a "Embaixada de Galiza en Bogotá", xunto co escultor compostelán Xesús Picón. Neste tempo publica poemas de xeito illado.

1980 - Regresa a Galicia. Trata de montar unha librería en Compostela e, finalmente, traballará como taberneiro en Noia unha longa tempada.

1982 - Publica O tempo no espello, onde recompila toda a obra poética anterior.

1985 - Sae do prelo "Cantos caucanos", homenaxe poética ás terras colombianas e mostra da saudade inversa. Por esta obra recibiu o Premio da Crítica española ó chegar a finalista do Premio Nacional.

1986 - Preside a Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG).

1987 - Como responsable de Cultura no Concello de Noia polo BNG, abre na vila a Casa da Cultura, impulsa o Museo de Santa María a Nova e o Conservatorio de Música, e inicio as negociacións que culminarían coa adquisición e remodelación do Teatro Noela.

1989 - Edítanse "As torres no ar", o seu único libro de narrativa, e "Nova crónica das Indias".

1992 - Morre na Coruña o 22 de marzo de 1992, víctima dunha grave doenza. Ese mesmo ano saen do prelo como obras póstumas "Antoloxía poética" e o poemario de despedida "Última fuxida a Harar", que obtén o Premio da Crítica Galega. Tamén se recompilación ensaios, artigos e conferencias da súa autoría no libro "Obra viva".

2002- A Rela Academia Galega acorda dedicarlle o Día das Letras Galegas.

2003 - Toda Galicia lle rende homenaxe con publicacións, congresos e coa grande difusión pública dunha obra ata o momento pouco coñecida.

SELECCIÓN DE POEMAS DE AVILÉS DE TARAMANCOS

" Todo canto eu amei perdéuseme contigo:
a luz clara e vibrante da miña xuventude,
os bosques entrañables perfeitos de quietud
onde o vento vivía con un lecer antigo.

Entón era o silencio o meu mellor amigo,
era eu namorado de todo canto vía,
vivir era unha leda, fermosa moradía
onde o mencer entraba recendendo a pantri

De súpeto viñeches con esa lonxanía,
caraveliño feble en terra ventureira,
e eu abrín outra nova fiestra para o día.

E todo canto amei foi unha lumieira,
foi a fouce tan íntima que de cote se afía
para ceifar dun pulo brutal a primaveira."
AMOR . "Poema a Fina Barrios" (1959)

"Miña Patria:
Eu son o teu soldado máis forte.
A túa lingua é a miña espada
e cando debullo unha canción
cando florece unha palabra
canta en min o labrego cavador
o emigrante e o poeta,
o mariñeiro
o home que amasa o pan e moxe o leite.
¡Non son un home: Son un pobo
e ninguén me pode domear¡

PATRIÓTICO. "Nova Crónica de Ulises" (1978)

"Que a terra me conforte,
a terra fresca
onde meus pais labraron
e sinta o seu lentor
e sinta a saiba
subir polas raíces até o corpo
dos grandes castiñeiros.
Só por sentir as rulas
pousarse levemente na saudade.

SAUDADE DE GALICIA. . "Última fuxida a harar" (1991)

CHACHAUÍ
" Ter unha casa en Chachauí sobre do cume
do cúndur-cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas.Ter unha casa en chachauí
e ver no fondo do precipicio o Plutamio
brincar como un regueiro pequeniño.
Ter unha casa en Chachauí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocois, o conto do turpial
e o miar estremecedor do puma negro.
Ter unha casa en Chachauí.
esquecerse do tempo, estar ó pé dun deus
antigo amigo do sol."

SAUDADECOLOMBIANA."Cantos Caucanos"(85)

"Bébote meu amor; como quen bebe
un elixir:comezo polos ollos
extasiados de prazer, e collo-os
como quen alza un caliz. Pola sebe
que perfila o nariz percuro a breve
fenda da túa boca, onde os escollos
de neve dos teus dentes son ferrollos
que aprisionan a lingua-lanza leve
que me ensancha a fondura do degaro-
Logo xa, meu amor, xa non reparo
e bebo enteiramente desde a illarga
ao sorvete de meles escondido
que sabe a mar, a mar embravecido
que se desata en temporal, e larga
o navio do amor ao desamparo.
E logo da descarga
Bebo aínda da luz que dá o teu faro.

EROTISMO. "As torres no ar" (1989)