Breve escolma: o tigre de papel foi á guerra mediática

- Maquiavelo aseguraba que unha guerra é xusta cando é necesaria. Saíronlle discípulos avantaxados: Bush, Cheney, Rumsfeld, P. Wolgonitz, R. Perle, a "dulcísima" Condoleeza Rice, James Woolsey, ese sabueso, Rendon, o guerreiro da información. A a auténtica elite do do belicismo mundial, teorizadores dunha inédita guerra preventiva"..."A primeira víctima da guerra, a verdade".
- Casos de sensibilidade chauvinista: - ¿Van matar moita xente, papá?- A ninguén coñecido teu, só estranxeiros.
- Cando quero vivir digo paz (e sinónimos: progreso, cultura, tolerancia). Cando quero morrer...
- "Nunca existiu nin unha boa guerra nin unha paz mala" (B. Franklin)
- Agresión: uso da forza por un estado contra a soberanía, a integridade territorial ou a independencia política doutro estado, ou de calquera outra forma incompatible coa carta das Nacións Unidas.
- Nas guerras do século XX o número de mortos civís elevouse ata o 90 %. E nas do XXI, mesmo se mobiliza a golfiños "militares".
- XA que agora se invoca obsesivamente a Resolución 1441 da ONU, como "razón" para castigar a Iraq, lembremos que, como mínimo, hai outras 91 resolucións dese organismo que non se respectaron; delas 32 quebrantadas por Israel e 24 por Turquía (decembro do 2002)
- A dolor dos inocentes...é a única verdade de toda guerra.
- "Quen quere impor a xustiza pola forza, aseméllase a un eunuco que arela desflorar a unha virxe" (dun libro tan volteriano e subversivo como o Eclesiásticos, 20, 4, dun tal Xesús Ben Sira)

***
A anunciada guerra de Iraq estoupou á fin: eran as 3.40 do amencer do 20 de marzo de 2003; ás 2.15 horas rematara o ultimato de Bush a Sadam Huseín. Trátase dunha novidosa "guerra preventiva" que, segundo moitos especialistas en dereito internacional, vén sendo unha mera agresión con disfrace e un crime internacional.
Víctimas inocentes sempre
Un documento interno da ONU adianta que o conflicto podería supor cerca dun millón de refuxiados, sen contarmos feridos nin mortos nin desaparecidos: as víctimas invisibles que non terán monumentos nin conmemoracións oficiais.
Pero a guerra permitiralles ós grandes do mundo intercambiarse palabras tan solemnes como liberdade, seguridade, democracia, dereitos humanos, Non á chantaxe do terrorismo internacional..., dando as costas a millóns de rostros mudos e corpos iraquís destrozados: vimos mortos de degradación e falta de futuro; mortos anónimos á luz do lume dos pozos ardendo...
Se os mandatarios do imperio aturasen as súa olladas, verían a realidade doutra maneira:
Eles, que posúen armas de destrucción masiva, quizais descubrirían que as teñen para defender un sistema económico en un modelo de vida e destrucción planificada, da que a dictadura produce millóns de mortes prematuras anualmente, aterroriza coa fame e a miseria a boa parte da humanidade, esquilma a natureza arrasando as súa reservas enerxéticas.
& Eles, que se cren s vixías insomnes da liberdade e os incansables defensores da orde internacional fronte as "identidades asasinas", quizabes chegasen a percibir o potencial mortífero que encerra a "razón" que deron para rexeitar os Acordos de Kyoto: "O que conta é o ben dos que habitan este país".
& Eles, que cren ter lexitimidade para interviren en Iraq e nos países menos poderosos par salvagardaren o dereito, tal vez caesen na conta de que hai dúas clases de dereitos humanos na actual política mundial: os dos pobos ricos e os das nacións pobres (cada ano máis empobrecidas). ¿U-lo dereito de intervención -por exemplo- dos países menos desenvolvidos cando se trata da dignidade e liberdade dos seus cidadáns/-ás...?

"Atrévete a pensar"

Estados Unidos detenta a hexemonía militar. O ano 2004 o seu gasto militar será de 400.000 millóns de dólares, máis ca todos os demais países xuntos. Tamén posúe unha preponderancia cultural (cine, televisión, música, axencias de prensa) e a supremacía financeira ( o dólar, Wall Street), a tecnolóxica e mais productiva, inda que esta deba compartila con Europa e Xapón. Significativamente só lle falta enerxía, o control de petróleo.
Iraq posúe o 11'2 % das reservas mundiais do petróleo, e con Kuwait -unha parte de Iraq segregada polo colonialismo (europeo, "of course")- máis do 20%: petróleo de calidade e doadamente accesible.
Controlando a Iraq -ademais de eliminar ó único rival serio de Israel na zona- adquírese capacidade de desafiar un posible boicot a Arabia Saudita (26%) e contrólase o petróleo necesario para o abastecemento de China, a Unión Europea e os propios Estados Unidos (USA).
Non é, xa que logo, de estrañar que países tan vencellados ó proxecto europeo, como Francia e Alemaña, reaccionasen contra o plano de ocupación e espolio, como o fixo a opinión pública europea masiva e contundente.
E así coma o "reto do Leste" levou a crear a Unión Europea, pode que agora o "reto do Oeste" axude ós cidadáns de Europa a redescubriren a súa identidade e a impulsar "outro mundo posible".
Supoñer que se loita contra o "mal total", forxar "eixes do mal", é a mellor maneira de se perverter. E os imperios precisan inimigos absolutos para levaren a máis exacta definición gráfica desas política imperial.
Tense dito que todos os "segundóns" lle teñen un medo compulsivo ó imperio. Por iso tentan certos xogos florais: - ¿Non teme vostede que, ó combater a guerra contra Iraq estea facendo o xogo ó terrorismo?
A esta pregunta capciosa o mellor é responder con estoutra: - ¿Vostede non sospeita que, combatendo a Hitler estea a facerlle xogo ó comunismo...?

A "international legality"

A manida resolución 1441 do Consello de Seguridade da ONU non autoriza a ningún país a empregar a forza armada ("army") contra Iraq; soamente lle advirte que, de seguir infrinxindo as súas obrigas as súas obrigas, se expoñería a "graves consecuencias", que non teñen por que implicar o recurso a unha deflagración bélica. Polo demais, a "guerra preventiva" non é máis ca unha pura, e dura, agresión, que tería, que tería como inaceptable coartada os inadmisibles ataques terroristas do 11 de setembro do 2001.
A guerra de agresión constitúe un crime internacional (cf. artigo 5º do Estatuto de Roma), e as sedicentes "probas" aportadas non resisten a máis mínima análise imparcial: non pasan de ser propaganda de guerra (outra forma de manipulación).
Unha vez máis, neste desastre caótico (oprobio da razón e esquecemento de todo dereito) todos perdemos, porque é deplorable a barbarie a que se condena á especie humana. E máis unha vez, seremos víctimas da desinformación, propaganda, mentira, terxiversación, manipulación (mesmo da relixión: Alah non pode ser inimigo de God)...

"A guerra é unha derrota da humanidade...O mundo sería completamente diferente se se aplicasen os acordos subscritos...Debemos ter valor para dicir Non á morte, á guerra que nunca é unha simple fatalidade...e que recaerá (recaeu) sobre a poboación de Iraq, extenuada xa por máis de doce anos de embargamento" (X.P. II, 13-01-03)

O 14 de abril dábase pro rematada a guerra de Iraq, coa caída de Tikrit: foran 26 días de prepotencia tecnolóxica, horror e destrucción.
E non aparecen as "armas de destrucción masiva": nin químicas nin bacteriolóxicas...¿U-los pretextos para a invasión "libertadora"...?
E os iraquís non se senten precisamente "liberados", senón humillados.

Institucións internacionais, devastadas; un país sen pasado agora (sen futuro xa estaba): saqueo do Museo Arqueolóxico Nacional e da Biblioteca; o os "marines" ollando para outro lado, para os ben protexidos pozos petroleiros.
O problema kurdo, a meirande nación sen estado: cerca de 25 millóns de persoas esgazadas entre Turquía, Iraq, Siria e Irán; en Turquía vive o 20% da poboación...
De maneira que gañar a paz a paz vai sendo moito máis difícil que esmagar o réxime de Sadam Huseín: a carraxe, a frustración e humillación que o conflicto creou no mundo árabe non axudan moito a frear o fundamentalismo islámico e o terrorismo.
¿Quen lles restaurará o seu destruído pasado cultural?
¿Quen xogará ó póquer das 50 cartas "marcadas" da novísima baralla...?
"¿Quen seiturará" nos campos petrolíferos...?
Ó futuro amputáronlle os brazos: progreso, xustiza e dignidade quedan ser pernas para poder camiñar.

Melide, abril do 2003