UNHA CORTIZA

Ola, queridos lectores/as, hoxe quérovos comunicar os malos tratos que sufro dende hai catro anos, cando me instalaron nunha clase de segundo da ESO.
Toda a miña dor comezou cando por primeira vez me cravaron un marco de piñeiro con máis de cincuenta craviños. Despois impregnáronme con cola inflamable e tapáronme algúns poros, polo que non podo respirar moi ben, e para deixarme máis seguro na parede, puxéronme outros trinta craviños. Días despois empezaban as clases e comezaron por cravarme unha chincheta con un papel que poñía: "Levanta a cadeira despois da última clase", e outros papeis sen importancia, cada un con catro chinchetas, e por cada chincheta un laio de dolor.
Fun aguantando varios anos así, pero desde que este curso viñeron estes diaños para a aula, é que me desespero, porque paso unha dolor indescritible. Comezando polos paos e patadas que me meten para facerse os machotes ou para molestar ós da clase do lado; o que sei é que me están desfacendo vivo. E cada pouco un cartel novo. Mirade, hoxe teño: un mapa do mundo, un alfabeto, varios papeis de anuncios e un cartel que pon "Xuntos pola paz"; pero iso da paz évos unha trola grandísima, porque aquí da paz nada. Se puidese falar... ¡o que lles chamaría!
O outro día chegou unha carta duns rapaces de Murcia dándolles ánimos aos galegos polo desastre do Prestige, pero ¿quen me pide perdón a min?.
Deixémolo aí, eu son un obxecto sen sentidos, sen dor, un obxecto morto; pero isto, realmente, é unha dor.

Alberto
PDC-4º

UN TELEVISOR

Eu son un televisor e gústame selo, porque case todo o mundo me ve e me quere, e eu son feliz porque fago á xente feliz.
A min gústame ser televisor, porque comparto os momentos tristes, felices, aburridos, etc, e o que máis me gusta é que me cambien de canle, me poñan adornos e, por suposto, que me manteñan limpo e, se pode ser, que estea nun sitio onde a xente sexa feliz.Tamén me gustaría ser televisor porque cada minuto que pasa emito imaxes cada vez máis modernizadas e todos os famosos están dentro de min.
Cada chega a hora de durmir, o que máis boto de menos son os ruídos da xente pola mañá, e unha das cousas que máis felices me fai é ver os rapaces pola tarde con esas caras de bos vendo os debuxos que eu emito.
Así que, se non me coñeces, xa sabes, aperta un botón e cambia de canle, xa verás como che gusto.

Delfino
PDC