Había unha vez dous adolescentes que se namoraron nada máis verse.
Nese momento, nunha praia de Ibiza, nas illas Baleares, a moza, chamada Rosana, comezou a camiñar pola praia co seu cabelo louro, os seus ollos azuis coma a auga do mar e a súa boca tan doce.
Rodrigo, o mozo, non podía deixar de pensar nela. Rosana tamén se sentía atraída por el, con esa mirada tan conquistadora, os seus labios carnosos e tan doces como o mel.
Un día, cando se volveron encontrar na mesma praia, cando estaban os dous xuntos, viunos o pai del e decidiron que esa non era a muller que merecía el, xa que era un rapaz rico e ela non.
Seguíronse vendo ás agachadas sen que ninguén o soubese durante un ano e ó cabo dese tempo decidiron casar. Daquela xurdiu un problema, non sabían como dicírllelo ós pais.
Entón reuníronse na praia onde se coñeceran e alí foi onde lles dixeron que se quedarían para sempre. Os pais, ó ver que non tiñan outra posibilidade e que non había maneira de negalo, aceptaron sen rechistar.
Ó chegar o día da voda, que era o 15 de decembro, o noivo chegara á igrexa, pero a que faltaba era a moza. El pensaba que podía ser que fose coma todas as noivas e que se retrasaba un anaco, pero non era iso senón que morrera.
Entón ó decatarse disto, el marchou e decidiu matarse tamén, porque así ninguén os podería separar.

Cristina
1º Bach-B