O móbil é moi útil nalgúns casos excepcionais, cando se fai unha saída a un lugar máis ou menos apartado; pero levalo cada día ao IES é un exceso. Converteuse nun xoguete: fai fotos e envíaas, grava voces ou tons e convérteos en timbre de chamada, admite cambios na pantalla en forma de novos logos; ten tamén xogos de pantallas moi básicos, serve para escoitar música e enviar as famosos mensaxes de texto SMS. A certas idades esas mensaxes son unha paixón: envíanos a todas horas e supoñen unha linguaxe críptica e un tanto afastada da ortografía.
Mal usado, o móbil pode levar a conductas adictivas. Hai que usalo cando é necesario e retelo na casa para mellor ocasión se non é imprescindible. Ós adolescentes sírvelles para marcar a súa adscrición ao grupo. Haberá que ir con coidado e lograr que dende pequenos todos os meniños vivan a sobriedade e entendan que para ser aceptados nunha pandilla non val a pena gastarse os 300 euros que valen estes aparellos.
Respecto ao walkman, ou ao discman que lee CDs, os adolescentes corren o perigo de illarse dun modo total cós cascos. A música pode provir da compra ou do pirateo. Se é do pirateo supón moitas horas de copiar CDs ou de baixar música, cancións ou albumes en MP3 da Rede. Dise que escoitar música cós cascos supón un autismo social que non só carga o cerebro de decibelios, se non que esixe pasar moitas horas ante as pantallas vendo vídeo - clips, sobre todo ante o ordenador, conectado a internet.

RODRIGO AYUDE PUGA B1B