Manuel Curros Enríquez tiña o corpo rexo, nin grande nin pequeno. A cor moi morena, o nariz fino e ben perfilado, as faíscas dos ollos a brillar detrás dos vidros dos lentes e as barbas e os cabelos negros como as amoras das silveiras.
As barbas longas ata pousaren no peito eran as dun profeta; mais o cabelo, erguéndose en penachos sobre da fronte ancha, sinalaba a desconformidade e a rebeldía dun temperamento. No fondo do seu interior había unha arela de xustiza e a tendencia a toma-la actitude dun tribuno que defende con verbas de lume ós febles e ós pobres e ós que non se poden valer: mais, ó mesmo tempo, o seu carácter teimoso, agrilloado a un credo, forte e desgarbado fixo que ás veces a expresión das súas xenreiras e das súas preferencias derivase por canles desviadas; e que as pedras saídas da súa catapulta de poeta fosen bater onde non debían.

Eva Vázquez Naviza- 1º ESO- D