Hai cousa de un ano, un anxo infrinxiu as normas e baixou desde o ceo ata a terra traendo con el todas as estrelas que brillaban na noite. Un día, ó mencer, cruceime con ese anxo e confundín os seus ollos cun cachiño de ceo. Entón el decatouse de que o miraba e regaloume unhadas súas estrelas. Esta era moi reluciente, igual que o seu nome "amor"; pouco a pouco atopou o camiño que levaba ó meu corazón, ata que nun día de abril encheuno dunha fermosa luz. Mentres a estrela ardía, nunca era noite dentro do meu corazón pois non había ningún lugar para a escuridade.
pero Deus descubriu ó anxo rebelde e obrigoulle a poñer no ce3oi tódalas estrelas que roubara, agás a que me regalara a min, pero había unha condición; podía quedar con ela se non volvía ver nunca máis ó anxo. Eu non aceptei porque prefería ó anxo antess que a estrela. entón quitoume a estrela e deixou o meu corazón baleiro.
o anxo intentou encher ese baleiro sen conseguilo, quedando así nas máis profundas tebras. Pasado un tempo, decidiu roubar a estrela outra vez, pero desta vez Deus dactouse e decidiu castigalo, así que o desterrou ben lonxe. Co eu desterro levoume o corazón e agora xa non o podo recuperar porque Deus non me permite ver ó meu querido anxo rebelde. Desde aquel día, xa nada é o mesmo, tódolos días penso nel, e cando durmo soño con el , cada día que paso sen velo, faise máis ñongo. Non teño gañas de nada, só de chorar, chorara polo anxo rebelde e pola miña estrela, porque a estrela si que a podo ver. Tódalas noites está nop ceo resplandecente e cando a vexo desexo collela pero non dou, non podo collela sen a axuda do meu anxo e el está lñonxe; pero polo menos cando miro o ceo teño un recordo del ,m a nosa estrela.

A Bolboreta