Un día de camiño á miña casa encontreime cun vello amigo, convideino a tomar un café, pero el díxome que outro día. Pediume o enderezo e dinllo. Cando cheguei á miña cas mirei no anuario que nos entregaran ó rematar o curso, e alí non aparecía para nada o nome dese tal Henrique. Horas despois dinme conta de que me enganara e lle dera o meu enderezo a un descoñecido. Moi asustada, pechei todas as portas e cerrei as ventás. A partir dese día tería que estar moi esperta, pois podía aparecer ese pirado en calquera momento.
Ó día seguinte chamei a unha desas empresas que poñen alarmas e entres horas xa tiña instalado todo un sistema de seguridade.
Durante uns días, por medo, fun durmir á casa da miña irmá, porque me sentía moi desprotexida. Por sorte nos días que eu faltei na casa non acontecera nada estraño. Aínda así, non estaba preparada para durmir eu soa, e para máis había poucos días que anunciaran pola televisión a asasinato dunha muller.
Pasadas unhas semanas fun durmir por fin á miña casa. O primeiro día non aconteceu nada do outro mundo, pero o segundo día escoitei algo moi estraño, coma se alguén estivese subindo polas escaleiras. Non estaba segura, pero parecíanme as pisadas dun home. Con moito medo chamei á policía, e namentres non chegaba agocheime debaixo da cama. En efecto, era un home o que subiu á habitación, pero non conseguín verlle a cara, tíñaa tapada cunha media de muller, coma un atracador.
Estivo buscando por toda a casa, non sei se quería as xoias ou me quería a min. Mexadiña de medo volvín chamar á policía, pero esta vez pilloume e colleume. Eu non sabía que facer, berrei con todas as miñas forzas, pero foi inútil. Non tiña suficiente aire e de e antes de desvanecerme chegou a policía. Non sei como, pero todo arranxouse e ó cabo dunha hora estaba na miña cas con case toda a familia ó meu redor.
Os días seguintes para min foron unha tortura, non sabía que facer, se quedar na casa ou ben saír dela. As dúas opcións tiñan un inconveniente: se saía fora podíanme estar esperando unha panda de macarras para facerme algo por mandar a ese tipo ó cárcere; se non saía podían vir por min á casa.
Estando nestas dúbidas, decidinme e chamei á miña irmá para que viñese por min ó cabo de tres horas. Estaba decidida a abandonar a cidade que tanto me fixera sufrir estes últimos meses.
Cando a miña irmá chegou e eu subinme ó coche con todas as maletas díxome:

- E ti ¿para onde vas con tantas maletas? ¿Seica marchas, ou que?
- Ti o dixeches, marcho. Non podo aturar estar así, teño medo ó saír á rúa, teño medo na casa. en resumo, teño medo nesta cidade.
- Pero non nos podes deixar así, Mónica, nós somos a túa familia e tes que estar aquí connosco. En nós podes confiar, nós querémoste moito para que nos abandones desa maneira, pensa ben o que fas.
- Xa está decidido todo, marcho e acabouse. Aínda que marche, nunca vos esquecerei e ademais virei visitarvos de vez en cando ¿de acordo?
- Moi ben, pero espero que cumpras a túa promesa e non fagas coma outras veces, que te esqueces de todo.
- Esta vez non me esquecerei, trátase da miña familia.

Dixen isto para acabar dunha vez por todas con aquela conversa, que o único que facía e darme ganas de chorar. Pero tiña que ser forte e aturar. A miña irmá preguntou de novo.

- E ¿onde te dirixes?
- Se che digo a verdade non o sei. Tiña pensado ir a Nitagua, pero non me gusta porque non ten praia ¿ti que me dis?
- Non sei, pero sería mellor vender primeiro a casa ¿non?
- Si, xa ten o cartel, e o número a onde pode chamar quen estea interesado está alí ¿non o ves?
- Si, xa o vexo. Pero ti ¿onde durmirás namentres? Podes vir para a nosa cas, a nós non nos importa nada, alí ti nunca molestas.
- Non graciñas, xa buscarei un hotel.

Estivemos as dúas un cacho caladas, pensando. Ó cabo duns minutos rompín o silencio que había.
- Xa si onde podo ir. Irei a Kitama, alí hai praia e todo o que a min me gusta. ¿Sabes onde está? Non é moi lonxe de aquí.

Despois de dúas longas horas de camiño, por fin chegamos ó lugar sinalado. A miña irmá Iria podería visitarme sen ningún problema agora que xa sabía o camiño.
Nada máis baixar do coche, púxenme a observar casas, xa que quería mercar unha. Normalmente as casas que están á venda teñen todas o cartel de "VÉNDESE", pero só vin unha cun deses carteis, que por mala sorte estaba nun edificio, cando o que eu buscaba era unha casa.
Despois de buscar unha hora decidimos ir a unha desas axencias que venden casas. Cando estivemos sentadas no despacho do xefe, expliqueille a miña situación con respecto ós cartos, pois non tiña moitos, e pregunteille se tiña unha casa que non custase moito. Por sorte tíñaa e xuntos fomos vela.
A casa era bastante pequena, pero para unha persoa que ía estar todo o día no traballo (se o encontraba) chegaba de sobra. Aceptei a casa, pero iría pagando a prazos. Antes de que o señor da axencia marchase pregunteille:
- Perdoe, señor, pero eu son nova aquí e non teño traballo e preguntábame se vostede terá algo para min na súa axencia.
- Pois está de sorte hoxe, porque aínda non hai unha semana que un empregado marchou e deixou o seu posto. Se quere pase mañá pola axencia e xa falaremos. Se acepta, para a semana xa estará traballando.
- Moitas gracias, señor...
- Señor Afonso, e non fai falta que me dea as gracias, tería que ser eu quen llas dera.
- E outra cousa ¿xa podo durmir hoxe aquí, non? -preguntei cun pouco de medo, pois se me dicía que non tería que ir buscar un hotel e gastaría un montón e non podía permitirmo.
- Se vostede quere, a casa xa é súa. Só ten que pasar mañá por alí para firmar e de paso xa falamos do traballo. Pero non ten cama ¿onde vai durmir?
- Non se preocupe, xa vou chamar ó camión da mudanza para darlle u enderezo e dentro de dúas horas estarán aquí con todo.

Así foi, ó cabo de dúas horas chegou o camión con todas as miñas cousas. Ás dez da noite xa tiña case todo colocado, máis ben sacado do camión, porque colocado....non estaba moito. Ó cabo de media hora marcharon todos, incluída a miña irmá. Quedei soa, pero non durmín ata as doce e media, porque estiven colocando cousas e aínda me quedaba moito.
O día seguinte fun a axencia de casas, aceptei e firmei o contrato de traballo (que por certo, pagaban moi ben) e volvín para casa a seguir colocando.
E así comecei unha nova vida, por fin. Agora si que estaba feliz, agora non estaba aterrorizada, agora estaba relaxada e vivía contenta.

Sandra Rodríguez Carril- S1D