Despois de moitas idas e vidas, listas de alumn@s que diminuían constantemente, prezos que subían e toda unha serie de dificultades un pequeno grupo de alumn@s de case todos os niveis, acompañado por dous profes, saía o 7 de abril cara Mérida para asistir o Festival Juvenil de Teatro Grecolatino.
A viaxe de ida fíxosenos un pouco longa, por que a fixemos dun tirón e Mérida está bastante abaixo ¡foron unhas 10 horas de autobús! pero pagou a pena. O noso recorrido foi máis ou menos o mesmo que farían os romanos cando querían desprazarse dende o noroeste ó sur da península: seguir a Ruta da Prata, que unía Asturica con Emerita; anque, claro está, con moi distintos medios. Cando chegamos cansos ó hotel, levamos unha alegría ó ver o cómodo e céntrico que era. A verdade é que nos trataron de marabilla.
Mérida, actual capital da Comunidade de Extremadura, foi en tempos capital da Lusitania, provincia romana de Hispania. Foi fundada no s. I a . C., co nome de Emerita Augusta, por motivos estratéxicos: convertíase nun enclave importante en medio de terras difíciles e, por estar ás beiras do río Guadiana sobre o que se construíu unha ponte, pasaba a ser un importante punto de comunicación entre o noroeste peninsular e a Bética. É dicir, con estas novas vías os romanos podían recadar impostos máis facilmente e transportar ata os portos do sur os metais extraídos nas nosas minas: ouro, prata, estaño...Por algo a vía denominouse Vía da Prata.
Emerita Augusta acadou grande esplendor na época da dinastía Flavia (69-96 d. C ) e dos emperadores hispánicos Traxano e Hadriano (s. II d. C.). Da súa importancia son testemuña as abundantes pegadas de época romana que puidemos visitar: o teatro e anfiteatro, a casa do anfiteatro, a casa do Mitreo, os acueductos dos Milagros e Cornalvo, o embalse de Proserpina....É indubidábel que o teatro destaca entre todos eles, polo seu bo estado de conservación, xa que é un dos poucos teatros do Imperio Romano que conserva a escena case íntegra.
Ademais da cultura clásica, Mérida é herdeira tamén doutras culturas como a árabe, coa súa Morería e magnífica Alcazaba, dende a se contemplan espléndidas vistas do Guadiana e ponte romana.
No teatro romano disfrutamos de tres representacións de teatro clásico. Comezamos ríndonos moito coa Asinaria de Plauto, a cargo do xa veterano grupo Sardiña da Coruña, o cal saudamos cando rematou a representación, pois éramos os únicos galegos ademais deles.
Nese mesmo día pola tarde vimos a traxedia grega Electra de Sófocles, a cargo dun grupo de Madrid. Impresionounos moito a montaxe e a forza dramática da obra, os actores conseguiron, ó igual que na antiga Grecia, que o público sentíramos esa paixón (pathos) ante o sufrimento da protagonista, sufrimento que se libera logo co desenlace final (katharsis).
A última representación que vimos foi unha comedia grega, As Nubes de Aristófanes, moi distinta á romana do primeiro día, xa que o humor de Aristófanes é moito máis sutil que o de Plauto: criticaba a educación dos mozos e os novos movementos filosóficos da época, como os sofistas e a Sócrates. Por isto esta obra foi un pouco máis difícil de entender, pero a pesar diso puidemos apreciar o bo traballo dos actores.
En resumo, que a calidade das obras representadas foi moi grande, engadindo que as vimos no marco incomparable do teatro romano, que goza, ademais, de moi boa acústica e contaba cunha instalación excelente.
A organización do festival foi estupenda, recibíronos a todos os centros con moito agarimo. Foi emocionante cando, antes dunha das representacións ó nomearnos os centros un por un, erguémonos a saudar cunha bandeira de NUNCA MÁIS, e todo o publico aplaudiu moitísimo berrando NUNCA MÁIS. Son xestos de solidariedade que non esqueceremos. Esta solidariedade tamén se mostrou nas consignas contra a guerra, que coreaban os asistentes ás funcións, e nas numerosas pancartas en contra dela que colgaban en todos os edificios públicos e infinidade de casas de Extremadura.
Non marchamos de Mérida sen visitar o seu importante Museo de Arte Romana. Esta visita pagaría a pena aínda que fora só polo edificio, obra de Rafael Moneo que recrea a arquitectura romana, logrando a harmonía co seu contido. Dentro vimos mosaicos enormes e moi ben conservados, frescos, escultura, vidros e unha morea de obxectos de época romana. Chamounos a atención o esplendor das casas romanas ¡si que o montaban ben estes romanos!.
Saímos de Mérida rumbo a Salamanca facendo un par de paradiñas. A primeira foi preto da cidade, no embalse de Proserpina, un dos maiores do Imperio Romano. A segunda foi máis longa, pois aproveitamos para visitar a cidade de Cáceres, patrimonio da humanidade. Aquí nos timaron tres euros por dar un paseíño nun tren turístico dende o que non vimos nada. Menos mal que despois fixemos un recorrido a pe polo casco vello e vimos algo mellor os palacios e igrexas da cidade. Vistamos aquí o Museo Provincial, que está na Casa Palacio das Veletas, e que ten un alxibe árabe moi interesante no soto. O alxibe era un depósito de auga que recollía auga de chuvia e utilizábase cando había escaseza.
Por fin chegamos a Salamanca, último punto da nosa viaxe. Aloxámonos nun albergue que non estaba tan céntrico como o hotel de Mérida, pero a pesar diso gustounos moito por que era moi bonito, tiña un montón de instalacións e tiña habitacións para 8 persoas moi simpáticas. En Salamanca non tivemos tempo de ver todo o que nos gustaría, aínda así vimos a ponte romana co touro onde o pobre Lazarillo de Tormes recibiu, segundo a novela, unha lapada a cargo do cego que o "ensinaba". Vimos tamén as dúas catedrais, a vella e a nova, a antiga Universidade, a Casa das Conchas, a Praza Maior e un montón de edificios e rúas polas que paseamos. Por visitar algo distinto, fomos a Casa Lys, un edificio modernista que conta cunha importante colección de art-deco.
En Salamanca facía un frío que pelaba que, xunto co cansazo acumulado, fíxonos desexar volver á casiña, anque o pasaramos moi ben estes días.
Unha vez máis, os profes acompañantes, ó igual que noutras viaxes, como a de Grecia ou outras visitas máis curtas, sentímonos orgullosos dos alumn@s de Melide polo seu "saber estar" e polo seu interese. É un pracer compartir estas viaxes convosco, gracias pola vosa parte.

O Departamento de Grego