Aínda hoxe, despois de catro anos, recordo como foi a primeira vez que os meus ollos se fixaron en ti; dende aquel momento quedei prendida da túa mirada. Xamais pensei que chegaría a sentir algo tan forte, xa que daquelas aínda era unha nena que non sabía nin o que era namorarse, : Por iso cando te coñecín e comecei a sentir algo, pensaba "¿será isto amor?, ¿amor de verdade? ¿Ou simple tontería?" Agora doume conta, doume conta do que é amar, do que é amor de verdade e sobre todo do que é o sufrimento.

Sei que o meu amor é algo imposible, que xamais poderei acadar e aínda así paso o día, a tarde, a noite, cada minuto, cada segundo... pensando en ti ¿En quen vai ser se es o que maís quero? A palabra amor é moi difícil de definir ou explicar, pero quizais demasiado fácil de sentir.

Vivo isto como un soño, no que todas as noites o teu corpo e o meu se xuntan, os seus beizos se unen aos meus e mil veces me repites "quéroche" e... tanto amor... tanta felicidade... ¿Para que? Se ao espertar doume conta de que todo fora un soño, un soño demasiado lonxe da realidade, mais o meu rostro inúndase de bágoas que derramo por ti, bágoas que aínda que sexan transparentes sinto caer moi forte pola faciana, unhas bágoas verdadeiras, cheas de cor e sufrimento, bágoas que derramo polo que máis quero e polo que nunca poderei esquecer na miña vida. T, es o máis importante para min,e, aínda que o noso sexa imposible, quéroche ¿Que se lle vai facer? Quéroche máis e máis, o meu amor día a día medra por ti.

Agora, sabendo que o meu gran amor non vai ser correspondido só busco verte en calquera lado, sempre ollando para todas as beiras a ver se dou cunha gorra azul que me alegre un pouco o día ou, quizais, non entristeza máis.

Eu quero que saibas que sempre ocuparás a maior parte do meu corazón, e que ninguén chegará a quererche tanto coma min ¡Sen ti é imposible vivir!

Sei que non te poderei ter, aínda que te siga querendo; ten por seguro que sempre estarás dentro de min, ti e os recordos deste amor que non é correspondido.

Non te podo esquecer, quéroche tanto... que non sei como dicircho. Ás veces, cando ollo a túa foto, algo me sobe por todo o corpo; quizais sexa nostalxia, por non dicir un amor inacadable. O soño da miña vida sería estar ao teu carón, o meu cínico soño, que, por desgracia, sei que non vai ocorrer na dura realidade, xa que é algo imposible; e, aínda que este soño nunca o verei cumprindo terei que ir conformándome con soñar.

Non sei se estarás a ler isto; ao mellor para ti é ridículo, pero é puro reflexo dos meus sentimentos: E despois de catro anos namorada, e despois de tanto sufrimento, e para dar por finalizado este amor, que cada día e despois de tanto tempo é máis grande, só espero que, polo menos, me entendas o máis mínimo e me abras a porta da amizade, creo que non é moito pedir.

Eu prometo non falarche de todo isto e que me entendas. Quen encontra un amigo encontra un tesouro e espero que ti chegues a ser un deles; iso é a única esperanza que queda en min, as demais xa están perdidas no tempo e no sufrimento, que da nas túas mans... E espero que entendas que todo isto é o amor dunha namorada que morre por un pouco do teu querer.

ADICADO A DIEGO CASTRO VARELA
(Gracias por existir)
S.M.R. 1ºBAC