A comezos deste curso, unha das miñas mellores amigas tivo que marchar para Tarragona, por motivos familiares. As dúas estivemos moi mal, porque estabamos moi compenetradas. E pensamos que cando ela marchara a nosa amizade acabaría. Pero equivocámonos, porque aínda que din por aí que a distancia é o esquecemento, no noso caso non foi así. Nós falamos todas as semanas, contámonos as cousas e escribímonos; eu penso que é porque ela é especial, é unha persoa excelente, comprensiva, a mellor amiga de todos, sempre ten tempo para todos e non se esquece de ninguén. Proba diso é que neste instituto deixou amigos por todos os recunchos, e ninguén a esquece. Con isto o que quero dicirvos é que aínda que algún de vós vaia vivir a outro sitio, non ten por que esquecer os seus amigos, xa que isto é o que soe pasar. Unha mudanza non vai cambiar os tempos pasados, e vale a pena manter vivos os recordos. Eu dígoo por experiencia, porque nada no mundo fará que esqueza a miña amiga. Esa amiga miña chámase Fabiola, seguro que moitos a coñecedes, e como sabedes é unha persoa excelente, e para ela van estas liñas. Para que nunca cambie, e saiba que na nosa revista non nos esquecemos dela.
Para ti, Fabiola, e tamén para a túa irmá Macarena, porque sempre estaredes no meu corazón, e gracias por darme dous fermosos anos de amizade.
A túa amiga
Ana