| |
- ¡Capitán!¡Capitán!, atopamos este diario
no interior da pirámide, quizáis nos revele algo sobre
estas estrañas mortes.
- Moi ben, Joe, vamos a lelo, Ah!, por certo, é vostede un
bo axente de policía.
Diario de Robert Masterson 2 de Outubro de 1990
Encóntrome a bordo do avión con destino a Brasil,
xunto a min viaxa a miña fermosa axudante e compañeira
Sidney Owens. Dirixímonos á selva amazónica
en busca dunha estatua de ouro que se encontra según un pergamino
que teño no meu poder, no interior dunha pirámide
moi antiga; pero nós estamos dispostos a recuperala.
Diario de Robert Masterson 3de Outubro de 1990
Xa estamos en Brasil, máis concretamente na súa capital
Brasilia. Sidney e eu que, por certo, cada día está
máis fermosa, imos coller unha avioneta para que nos leve
xunto á pirámide e unha vez alí, como non poderá
aterrizar, tirarémonos en paracaídas.
Encóntrome frente á pirámide, a aterrizaxe
foi un éxito, bueno, para Sidney non, porque rasgou a camiseta
e a chaqueta e está algo enfadada; pero a min encántame
o seu aspecto agora que se quitou a chaqueta e a camiseta marca
a súa figura.
Estase facendo de noite, así que decidimos acampar aquí
e entrar mañá na pirámide. Estou moi lento,
xa que como só trouxemos unha tenda de campaña Sidney
e eu compartímola.
Diario de Robert Masterson 4 de Outubro de 1990
Dispoñémonos a entrar na pirámide, a noite
foi xenial. Avanzamos ata onde se supoñía que debería
estar a entrada, pero alí só habífa unha gran
lousa de pedra.
Sidney dixo que debería haber algún mecanismo que
abrise a porta, e púxose a tantear as paredes. Estaba moi
fermosa coa súa cabeleira rubia, a súa camiseta axustada
e o seu pantalón.
Por fin, despertei, está todo moi escuro e encendín
a miña linterna polo visto. Sidney accionara algún
mecanismo e o só abriuse ante os nosos pes.
¡OU NON!, acabo de darme conta de que a miña preciosa
compañeira xa non está comigo, xunto a min só
está a súa camiseta e un dos seus zapatos. Funme daquela
habitación na fque me atopaba a través dun pasadizo
segredo que atopei nunha das paredes. Agora encóntrome nun
gran corredor e logro ver e escribir gracias á luz da miña
linterna. Encontrei outro zapato de Sidney e xunto el unha pegada
que sería o dobre da miña. Estou un pouco asustado
e seguindo o rastro das pegadas que agora vanse facendo máis
profundas, coma se quen fose el ou que deixase esas pegadas cargase
con algo ou, tal vez coa miña querida Sidney. Acaba de pecharse
o corredor detrás miña cunha gran lousa de pedra.
Posto que xa non podo volver para atrás sigo para diante
seguindo esas misteriosas pegadas. Cheguei a unha cámara
decorada con estatuas e moitas cores e sinais que, para calquera
outro serían indescifrables, pero para min, que estudiei
arqueoloxía antiga, non o son. Dispóñome a
ler o que máis resalta e di o seguinte: "Todo aquel
que se atreva a entrar na pirámide corre un gran perigo de
morte, xa que nela, escóndense moitas trampas e un meigallo".
Acabo de activar unha das trampas ó pisar unha lousa e as
paredes da cámara vanse facendo cada vez máis e máis
pequenas e intentar aplastarme, estou desesperado, sei que vou morrer,
¡Non! Estou salvado, nunha das paredes abriuse unha porta,
pero vin irse tras dela algo que parecía un mañoso
de teas sucias e ferrapentas. A pesar de todo e do asustado que
estaba entrei na porta e menos mal que tiña a lanterna, porque
o pasadizo que alí había estaba moi escuro. Comencei
a caminar pensando na probabilidade de saír daquela trampa
mortal, cando de súpeto oín un gran estrondo e vexo
unha gran rocha vindo cara min rodando, comezo a correr sen saber
onde vou e atópome sen saber cómo na gran cámara
real coa pedra que antes me perseguía empotrada na entrada,
tapando a única saída. Na cámara hai unha grande
cantidade de obxectos de ouro e pedras preciosas, sen dúbida
un gran tesouro para min se logro saír vivo de aquí.
Acabo de fixarme que, situada nun oco da parede, está a estatua
de ouro que viñamos buscar Sidney e eu; por certo, pregúntome
que pasaría con ela.
Antes de poder cegar ata ela hai un ataude de ouro macizo. Movido
pola curiosidade dispóñome a abrir a pesada tapa e
ver o que ¡Oh, meu Deus! Non, non, é imposible; dentro
do ataude e semiespida estaba a miña fermosa e doce Sidney
cunha espada clavada entre os seus ensangrentados peitos. Deixo
caer a tapa de repente e isto orixina un gran eco, producido polas
grosas paredes da sala que axuda a aumentar máis o meu terrorífico
medo, porque, ¿quen ou que podería matar así
a Sidney?. Máis sereno e tranquilo dispóñome
a saír de alí con todo o que poido levar na miña
carteira e ¿qué é iso? abriuse unha porta nunha
das paredes e ou non, non, Deus ten piedade de min!.
- Visto isto ¿que opina capitán?
- Pois a verdade non o sei Joe, a última páxina do
diario está ensangrentada e descubriron dous cadáveres
ahí dentro, ¿non é así?
- Si capitán, unha muller cunha espada clavada no peito e
un home coa cabeza aplastada, e xuno a el só teas ensangrentadas.
- Pois moito me temo; meu querido Joe, que nunca saberemos o que
lles ocorreu a esos dous intrépidos "cazatesouros".
MARÍA VÁZQUEZ PINTOS 3ºD
|
|
