Cando estudiabamos a historia de España a algúns ensináronos a definición de heroe nacional como aquel ou aquela que defendera de forma exemplar, moitas veces a costa da propia vida, a patria dos inimigos invasores. A lista era grande, sobre todo para os que vivimos a escola do final do franquismo. Comezábamos por Viriato, caudillo lusitano que resistira a invasión romana ata que foi traizoado polos seus. Máis tarde, ó estudiar que os romanos civilizaran a península Ibérica, e que romanización era sinónimo de progreso para case todos pobos bárbaros non romanizados, caímos na conta de que Viriato fora un terrorista antiglobalización.
A continuación estaba don Pelayo iniciando a reconquista dende Covadonga, despois de aparecérselle a Virxe en sonos animándoo a expulsar ós infieis. A partir de aquí (e ata hoxe mesmo) aniquilar mouros a destra e sinistra foi a maior heroicidade que podía facer alguén para pasar a historia, véxase o Cid Campeador, Fernando III o Santo e algún que outro, aínda vivo, que xa será glorificado no seu momento.
Unha vez expulsados os elementos invasores, pagáns e impuros como foron mouros e xudeus; o incipiente Estado Español dedicouse el mesmo a invadir, para exportar os demais pobos de Europa e América eses incuestionables "valores que definen nuestro modo de vida" a cambio de outros valores máis materiais que melloraron o modo de vida, senón de todos os españois, duns cantos nobres que se dedicaron a tales empresas.
A principios do século XIX, España sufriu unha nova invasión. As tropas napoleónicas invadían España, aproveitando un tratado con Godoy, ministro de Carlos IV, que lles permitía o paso polo país para intentar conquistar Portugal, aliada da inimiga Inglaterra. Os franceses en realidade viñan a liberarnos "de una tiranía atroz", instaurando un réxime liberal baixo o reinado de Xosé I (Pepe Botella, segundo as malas linguas). Os "gabachos" traían a liberdade e salvábannos do escurantismo e absolutismo de Fernando VII, fillo de Carlos IV, cunha constitución de corte liberal que anulaba os privilexios feudais, ¡¡nada menos que a primeira constitución española!!. O desagradecido pobo español, en vez de aceptar esta salvación, organizou unha resistencia sen precedentes, conseguindo expulsar o invasor mediante un sistema de guerrillas (terrorismo puro e duro) co apoio do exército inglés. Na escola e no instituto estudiabamos como os heroes Daoíz e Velarde, desobedecendo as ordes dos seus superiores, entregaran armas ós madrileños na mañá do 2 de maio de 1808 para que o pobo puidera facer fronte ó invasor.
Á vista dos feitos actuais e da posición oficial de España na guerra de Iraq, debemos reinterpretar a Historia e considerar que Daoíz e Velarde, Agustina de Aragón e outros moitos coñecidos ata agora coma heroes, non eran máis que meros terroristas "fanáticos", que "amenazan la vida y la libertad de todos", xa que no quixeron aceptar a liberdade e o progreso que lle traían as forzas da ocupación francesa.
Así poderíamos explicar a unha alumna ou alumno da ESO o famoso cadro de Goya "Los fusilamientos del 3 de mayo": a esquerda, de fronte, están os terroristas mortos ou agardando con horror a morte xusta, xa que eles atacaron a traizón as forzas da ocupación que ían libralos do tirano. Á dereita, de costas, cumprindo co seu deber están os heroes, que deixaron as súas familias e o seu país e arriscaron a súa vida pola liberdade e a constitución.

S. Losada