Nunca me gustaron as comparacións. Este concepto dá a entender quen son os mellores e quen son os peores. Non hai un termo medio.

Preguntáredesvos por que digo isto; pois polo seguinte:

Agora estou cursando segundo de bacharelato e a miña clase é a que se corresponde coa letra C, aínda que hai outras dúas, a A e a B. Polo visto, a meu sería o peor dos tres cursos. Aínda que hai profesores que nolo din á cara, hai outros que nos botan indirectas: "que se os da clase do lado amosan máis interese" (ao que hai que engadir que a mairoía da xente que está en bacharelato é porque quere), "que se os outros fan os exercicios todos os días"... e outras cousas máis. Vale, ¡que quizais teñan razón!, pero igual o problema sexa debido a causas superiores.

Estamos no derradeiro curso. Aínda que aos profesores lles pareza unha tontería, eu quixera que voltaran á súa xuventude, cando eles tiñan dezasete ou dezaoito anos, e que se lembrasen do que sentían ¡Si, si! Seguro que moitos pensarán que eles sempre estudaban, que se esforzaban e todo iso, pero... ¿a que no fondo se sentían presionados e non daban atendido a todo?

Aproveitando que estas liñas van dirixidas a vostedes, quería falar do respecto cara os individuos que conforman o centro escolar. Os alumnos teñen o deber de non faltarlle ao respecto aos profesores, pero eles teñen que dar exemplo. Segundo a miña opinión, creo que faltarlle ao respecto, un alumno a un profesor e viceversa, é un signo que dá a entender a falta de educación.

Quero dicir que isto non é unha crítica, senón que é o que pensa unha alumna capaz de expresar as súas ideas, nun país con "certa liberdade de expresión", sobre un tema que alude aos superiores do centro.

Pamela Cordido Méndez B2C