Lucía é unha nena de 11 anos que viviía nun pequeño pobo, por problemas económicos, a súa familia tivo que emigrar para a cidade.
Unha vez alí Lucía empezou a ter amizades. Un día Lucía falou cá súa nai sobre o triste que é a vida nunha cidade, e ela dixo:
- ¿Onde cres que se pasa mellor, nun gran prado cheo de frores e fora do perigo ou nunha estrada?
- En que estará pensando a xente cando corta Árbores. ¿Non ven que se come mellor nun prado con herba que nunha carreteira asfaltada?
- ¡Cando cortan árbores, non só cortan as prantas, senón tamén lle quitan a vida ós pobres animaliños!.
- ¿Imaginas que faría un caracol na cidade?. O máis probable é que acabara aprastado.
A nai de Lucía deulle a razón, e tamén lle dixo que o xardín que estaba lindando co seu piso sería destruído para facer aparcamentos.
A Lucía non lle pareceu xusto é convidou a tódolos seus amigos para protestar pola deforestación.
Lucía propuxo ir falar co alcalde, unha vez alí explicaríalle o sucedido.
Lucía ¿Que faríamos os nenos sen un parque onde xogar?
O alcalde entrou en razón e nese parque vese un gran cartel que di:

SORAYA BLANCO -3º