Unha película dirixida e escrita por Antonio Mercero. Cun reparto xove: Juan José Ballesta. Gorka Moreno, Luis Ángel Priego, Alejandro Zafra e Monti Castiñeiras.

Son 96 minutos que vos aseguro que non serán tempo perdido.

A historia en si, trata dun grupo de mozos que viven a adolescencia compartindo un "barrio" moi peculiar: A pranta (4ª) de traumatoloxía dun hospital.

A vida continúa nese microcosmos rexido por homes e mulleres de bata branca.

Aparte das dietas hiposódicas, tamén hai pacientes novos que coñecer, enfermeiras das que burlarse, incursións nocturnas polos corredores do hospital, partidos de baloncesto que disputarlle ao equipo de San Pablo... Miguel Ángel é o cabeza do grupo, Jorge acaba de chegar e espera con temor os resultados e Dani vivirá a súa primeira historia de amor.

A amizade, a aceptación no grupo é determinante na adolescencia. Pero é imprescindible cando a ridiculizada "idade do pavo" se sofre en pixama e entre catro paredes.

Fronte ao sentimento colectivo, está a identidade de cada un reaccionando á súa situación.

O director e guionista Antonio Mercero, baseouse na obra teatral escrita polo guionista Albert Espinosa, na que este autor catalán reflectiu as súas propias vivencias.

Un tema moi dramático do que, nembargantes, o director nos dá unha visión insólita; dános un sentido poético, de solidariedade e amor.

O que si sería complicado foi a elección do reparto, pero había un nome que si estaba claro; trátase de Juan José Ballesta, o xove actor de "El Bola". Tratar un tema como o cancro, e ademais en adolescentes, é un dos retos máis difíciles aos que pode enfrontarse calquera director.

Pero Mercero, creador de series televisivas tan coñecidas como "Verano Azul" ou "Farmacia de Guardia", e películas como "La hora de los valientes" ou "Espérame en el cielo", demostra as súas táboas.

Mercero evita caer na lágrima fácil, e non só iso, senón que o fai facendo equilibrios entre a comedia e a traxedia, inxectándonos vida.

Pode ser que haxa escenas que parezan inverosímiles, pero, partindo de que se trata de experiencias vividas polo guionista, a lección é que o humor, as ganas de vivir e de intentar adaptarse a unha dura realidade, son as mellores maneiras de afrontar esa enfermidade.

En definitiva, anque este hospital teña costumes, xerarquía e linguaxe propios, é un reflexo do mundo.

Momentos felices e amargos. Vento a favor e en contra.

Verónica Mouriño Sesto. 4º ESO C.