Como todos sabemos, no instituto hai dous grandes grupos: alumnos e profesores. Eu neste artigo vou falar da especie dos profesores, porque para falar dos alumnos necesitaría moito máis tempo e espacio, xa que é un mundo aparte.
Pois ben, centrareime nos profesores, aínda que todos son diferentes, cos seus máis e cos seus menos, e as súas manías. Pódense dividir á súa vez en dúas subespecies, a dos profesores e a dos "profesores". Os profesores son aqueles que explican, que os entendes e fan o posible por que ti aprendas un mínimo nda súa materia. Interésanse por se aprobas ou suspendes, danche ánimos e consellos cando fan falta. Pero fronte a esta subespecie, está aquela outra que explican, á súa maneira pero explican, non os entendes, e non lles importas nin o máis mínimo. Se suspendiches, estache ben por non estudiar, e se aprobas, que listo es. Despois pasan as clases baixándoche a moral, que se non estudias, que se es un burro, que se non fas nada... En outras palabras, cando saes da súa clase levas un embrollo na cabeza que nin vos conto; e a túa moral acaba polo chan, ata tal punto que che dan ganas de marchar do instituto. E por encima de todo, estes "profesores" aínda teñen máis que dicir ca ti. Se estás calado porque estás calado, e seprotestas xa che collen manía para todo o ano.
Non sei vós, pero eu prefiro os profesores, porque eles si que escolleron ben a súa profesión, porque lles gusta. Non como os outros que parece que o fixeron para vingarse dos seus profesores con nós.
Con este artigo quero darlles as gracias ós profesores de verdade, eses que nos axudan, ós que non lles importa vir un mércores pola tarde para dar teatro, radio... eses que disfrutan coas súas clases, e fan que nós aprendamos algo máis que a " chapar" o libro. Porque a vida non é "chapar", nin botar toda unha clase berrando e amargándolles a existencia ós alumnos. Gracias de novo.

Ana Belén Villamor