Uxía estaba alí,diante do nicho onde Xosé descansará para toda a eternidade.Agora xa non volverá e ela séntese tan vacía por dentro que non atopa ningunha razón para seguir vivindo.Pensa que quizais non merece estar aquí e que sen Xosé para ela nada vai ter senso a partir de agora.Nada polo que loitar,nada que acadar,ningún obxectivo,ninguna ambición,NADA.
Todo comezou tras aquela visita ó médico;aquel día as ilusións de Xosé e os seus soños próximos por acadar,víronse esvaídos para sempre;as ganas de seguir con vida esfumáronse,a súa esperanza de vida era cada vez máis curta.O que o doutor lle dixera non llo contaría a ninguén,nin sequera a Uxía.
Pero agora Xosé precisaba falar de inmediato con laguen sobre o que sufría facía uns meses.El sempre fora un rapaz de moita vitalidade,forte e rexo,con ganas de comelo mundo,pero agora todo se volvía nada e sentía que o seu corpo pronto sería cinza.
Durante unha longa temporada intentou manter o segredo,xa non podía máis e sentía a necesidade de compartilo con alguén.A única a quen llo contaría era a Uxía,a súa amiga,a súa razón de vivir e pola que aínda sentía que podía seguir loitando.
Uxía coñecía moi ben a Xosé,sabía que dende había un tempo para atrás,el estaba preocupado por algo,nunca se imaxinou que poidese ser de tanta gravedade.
Quedaron para estar xuntos como tódolos venres,para falar das súas cousas.Sempre acostumaban,despois dun longo paseo pola praia,sentarse a reflexionar fronte ó mar mirando ó horizonte.Uxía,que xa notara a Xosé nervioso durante o paseo,preguntoulle que lle pasaba.El gardou silencio,pero non as bágoas que comezaron a escorrer polas súas meixelas.Ela estábase preocupando,nunca vira chorar a Xosé daquel xeito e presentía que algo grave lle acontecía.Así que abrazouse a el esperando unha resposta.
Xosé pensouno moito antes de contarllo,sabía que Uxía era forte pero temía que se derrubara.Sacou forzas de onde puido e contoullo;ela quixo pensar que o que os seus oídos percibían non era certo,que era un pesadelo.Non foi así,todo aquilo era real,era verdadeiro e non estaba nun soño.Pero non se bloqueou,sabía que ela era o único pretexto polo que Xosé sentiría forzas para seguir loitando,a unica que conseguiría que el seguise adiante ata o final.El contaba co apoio de Uxía de forma incondicional e para sempre.
Agora tamén as bágoas caían polas meixelas da rapaza.Uxía colleuno fortemente da man e propúxolle vivir o que lle quedaba sen pensar nos límites,sen pensar no final,disfrutando do mellor,xuntos e sen barreiras.Aquel instante que estaban a compartir nunca desexaron ter que pasar por el,pero era o que o destino lles deparara.
O sol xa se escondía tras o horizonte e mentres,Uxía fregáballe o lombo a Xosé de forma agarimosa e bicándoa de vez en cando na meixela;el sentíase seguro,protexido por ela,era unha sensación que desexaría que permanecese eternamente.

Alguén que segue sen esquecer o Intres.
M.V.L.