Aqueles ollos clandestinos viante unha vez máis mentres o meu interior só pedía sentir e vivir para poder repetir aquel éxtase arrebatador.
Nada importaba, todos eran aliados meus, todos eran testemuñas dunha felicidade semellante.
O sereno azul do ceo, o píar de calquera cantar, a similitude rociada en aroma de ti.
Entón era demasiado feliz para asimilar, para darme conta de que estábamos demasiado cerca e a vez demasiado lonxe.
Deus deixoume algo, e deixoumo sen maxia, sen placer, sen sentimento, sen a túa dulzura; e doe máis saber que os meus ollos ven e o meu corazón desvélame que é algo imposible.
Vivo no pasado, pensando nun recordo, nun maravilloso recordo, no máis lindo poema entre os destellos dunha felicidade inmensamente anhelada.
Vivo no pasado, cando che puiden demostrar canto che quería.
Olvidemos, non hai ningún xuiz que dicte sentencia e esto está dentro do xusto anque eu son quen perde.

Belén Penas(1ºBAC C)