A do polícromo trono, inmortal Afrodita,

filla de Zeus, tecelá de astucias, prégoche
que nin con mágoas nin con dores sometas,
señora, o meu desexo.
ao sentires a miña voz de lonxe,
me escoitaches, e do teu pai deixando
a casa viñeches
pardais veloces ao redor da negra terra
con forte bater de ás dende o ceo
por entre o éter.
cun sorriso da túa face inmortal,
demandáchesme polo que aínda me atormentaba,
por que de novo chamaba,
o meu peito desvariado. “A quen terei que convencer
desta volta para que se deixe amar?, quen,
Safó, te afronta?
se ela non colle os agasallos, xa os ofrecerá,
e se ela non ama, axiña amará
aínda sen querer”.
inquedanzas; todo o que desexa que se cumpra
o meu corazón, cúmpremo, e ti propia
sé a miña aliada.
Pola contra, vén aquí, se algunha outra vez,
tras xuncires o carro de ouro. Traíante fermosos
Axiña chegaches. E tí, bendita,
que desexaba máis que me sucedese
Pois se ela fuxe, axiña percurará,
Vén tamén agora onda min e libérame de terríbeis