Despois
de todo, a Galicia de mañá, que todos desexamos rica e
farturenta, debería ser tamén mirada coas súas tradiciós e
coidadosa coas paisaxes como as que lle dan carácter a estas
terras
E
largaron corda. Primeiro suavemente, pero axiña deixando que collese a súa
propia aceleración. López caeu así como un peso morto, empurrado pola lei
da gravidade. Notou un terrible arrepío e lanzou outro berro desesperado.
Logo o peso comezou a frear, e a corda, un fino cable de nailon, amorteceu a
baixada lentamente. Por fin, detívose. Arriba, a cabeza do sicario non era máis
que un punto. Axitaba os brazos. López, en medio da súa total turbación,
comprendeu que lle dicía que ía chegar ao seu destino.
Un
pouco máis abaixo López mirou para a parede, e alí estaba o furado.
Unha ampla regaña horizontal, cunha pouca herba nas comisuras. Tiña altura
suficiente para que entrase o seu corpo e pouco máis. O movemento pendular,
como antes arriba, afastábao e achegábao á parede. Esta era plana e sen
fendas, tamén alí abaixo. Nunha das oscilacións López asiuse ao bordo
superior da fenda, desde alí empurrou as pernas para dentro e conseguiu,
despois dun par de intentos, poñer os pés sobre o chan da cova, a penas uns
centímetros e co corpo dobrado. Nese momento concentrouse na operación e non
tivo medo. Fechou os ollos con forza, pero volveu abrilos para ficar só a
mercé dos aloucados latexos. Mirou para arriba de novo e xa non viu nada.. O
furado onde se metera ficaba totalmente oculto, xa que o labio superior da
boca sobresaía máis que o inferior. Non obstante, o sicario debera
comprender que a víctima acababa de empoleirarse no furado, porque largaron
un pouco máis de corda. Esta operación era imprescindible para que López
puidese entrar. A greta era un pouco meirande do que el pensara nun primeiro
intre, pero non de suficiente abertura como para entrar de pé. Maquinalmente,
López pensou que debía desengancharse do arnés. ¿E se non o facía?
Evidentemente, os homes podían tirar do cable e lanzalo outra vez ao
precipicio, e, unha vez alí, cortar. Estaba nas súas mans. Desenganchou o
cable do arnés e veulle unha onda de bágoas ós ollos. Arrepentiuse da súa
necia desesperación anterior, cando se puxera a laiar sen tan sequera
intentar unha xogada de astucia ou unha negociación. Era tarde. Os homes
halaban o cable, e con el marchou a súa última esperanza.
(A. Rodríguez
Baixeras: Días de pedra. Ed Nigra)