No primeiro tercio do século
Ribadeo era, como agora, centro administrativo e de servicios. Foi cabeceira
de Partido
Xudicial, sede da Comandancia de Carabineiros e da Axudantía de Mariña.
Desde a súa creación contou con Rexistro da Propiedade e Notaría, e é moi
vella a oficina da Aduana. De principios de século é a oficina de telégrafos,
e do ano vinte –máis ou menos- a de teléfonos. Ata ben entrado o terceiro
decenio houbo en Ribadeo consulados dalgúns países europeos que dan fe do tráfico
marítimo de mineral de ferro. Desde que
a familia Nistal e a empresa La Ferrocarrilana estableceron as primeiras liñas
de autobús con Lugo, Baamonde e Viveiro, a vila incrementou o seu carácter
de nó do transporte de viaxeiros entre Asturias e Galicia, que sostiña a
existencia de hoteis e casas de hóspedes. Antiga é a existencia de periódicos,
chegando a coincidir na rúa ata cinco publicacións nalgunha época. No
comezo deste século desapareceu o Colexio de San Luís, continuador da
oficial Escola de Náutica, que estivo tamén dedicado ao ensino da pilotaxe e
do comercio. No primeiro tercio do século había varias escolas privadas,
dous colexios relixiosos de ensino primario –Sagrado Corazón e San
Clemente-, dúas academias que preparaban bacharelato e maxisterio por libre,
e en 1929 creouse o Instituto Nacional de Ensino Medio, que desapareceu en
1940.
A influencia
conservadora da Igrexa facíase notar desde a Parroquia e algunhas congregacións
relixiosas e asociacións católicas publicaron desde 1910 e 1912,
respectivamente, os periódicos Bandera Católica e Ecos de la Parroquia. Con
todo, na vida social da vila, o pensamento conservador católico coexistiu cun
destacado espírito liberal, de raigame burguesa tradicional, enriquecido coa
aportación indiana e as ideas políticas de esquerdas de carácter
obreirista.
(J.
M. Lombardero Rico: Sociedade ribadense
1900-1936. Editorial Nigoba)