Firma literaria de Camilo Fernández González, nacido en O Barco de Valdeorras en 1959. Pasou a maior parte da infancia e mocidade en Ribadeo, lugar ó que se declara vinculado vital e afectivamente e no que dende 1962 reside a súa familia. Nesta vila realizou os seus estudios primarios (HH. Menesianos) cursando posteriormente o Bacharelato no Seminario de Mondoñedo e no Instituto Masculino de Lugo; estudiou Filoloxía en Santiago de Compostela e Barcelona, onde se doutorou en Filoloxía Románica. É diplomado en estudios de lingua e literatura portuguesas pola Universidade de Lisboa.

No Institut del Teatre de Barcelona cursou estudios de dramaturxia, dirección escénica e medios audiovisuais. Dende 1980 reside na cidade condal onde traballa como profesor de Filoloxías galega e portuguesa na Universitat de Barcelona. Alí, tanto dende a propia Universitat de Barcelona como dende os Centros nos que se artella a ampla comunidade galega residente en Catalunya, exerce un meritorio labor de galeguización cultural: foi profesor de lingua e cultura do Centro Galego de Barcelona entre 1990 e 1997; creou a Coordinadora de Docencia de Galego de Barcelona (1994) e implantou os estudios de filoloxía galega na Universitat Autònoma de Barcelona (1996) e na UNED-Terrassa (1998). Ademais do seu labor investigador, directamente relacionado co seu traballo profesional, foi fundador do Coro Universitario galego de Barcelona (CUGAB) en 1993; en 1994, da Agrupación universitaria galega de Teatro (AUGATEBA); e da revista de cultura Vento do Leste (1993) da Federación de Entidades galegas en Catalunya e colabora en numerosas publicacións.

Publicou o seu primeiro poema en galego ós dezaseis anos, en El Progreso, e na súa mocidade foi premiado nalgúns certames de poesía (Eijo Garay de Lugo, Meigas e Trasgos de Sarria, Filantrópico-Dramática de Ribadeo). Foi membro do Grupo Poético Rompente do que tamén formaron parte Antón Reixa, Alberto Avendaño e Manuel María Romón, pero no mundo das letras acabou sendo máis coñecido pola súa vinculación coa creación teatral, na triple faceta de autor, actor e director.

Foi cofundador do grupo de teatro independente Valle-Inclán (1976) de Lugo, participando como director neste e noutros grupos xuvenís como foron Akelarre, de Lugo e Urogalo da Pontenova. En 1977 a súa obra Progreso e andrómena de Antroido foi premiada na V edición do Certame convocado pola Agrupación Abrente de Ribadavia. Na obra, que se publicou ó ano seguinte, aparecen reflectidos algúns conflictos populares na Galicia dos anos 70.

Nos seus anos na Universidade de Santiago, foi secretario da Agrupación Cultural universitaria O Eixo, na que coorganizou as primeiras Xornadas de Poesía e Cultura galegas (1978) da Transición e foi promotor e cofundador da Asociación de Escritores en Lingua galega (1980) en Santiago de Compostela. Entre 1978 e 1980 tivo ó seu cargo a sección de crítica de teatro e espectáculos da edición santiaguesa de La Voz de Galicia.

En 1992 deseñou a dramaturxia e codirixiu, xunto co catalán Pere Planella, a peza A Lagarada de R. Otero Pedrayo, representada polo Centro Dramático Galego durante tres meses no Pazo-Museo de Otero Pedrayo, en Trasalba, acondicionado para a ocasión como auditorio escénico ó aire libre.

En 1994 foi director científico da primeira exposición sobre a historia do teatro e a dramaturxia galegas, Os alicerces do Teatro galego, coorganizada polo Museo Etnolóxico e o Festival Internacional de Teatro de Ribadavia.

En 1997, realizou a dramaturxia, a dirección escénica e a rapsodia do espectáculo O Son das Flores, do Orfeón Terra a Nosa e o grupo Capela Compostelana, estreado en Ponteareas, dentro da serie Galicia Terra Única e emitido pola Televisión de Galicia.

Ademais ten realizado traduccións do castelán ó galego e ó portugués,  do portugués ó castelán, e do catalán ó portugués. Tamén coordinou varias revistas e coleccións literarias.  

 

Mimo                                ás cariátides                         do cimacio do pazo dos Moreno                                  riba do Eo                           bailando unha ribeiran                           termando da chuvia               (fragmentos)                         I        MIÑAS CARABELAS ¡non deixeis que un veleiro vendaval vos leve   Doces colinetas filigranas do alto, soñares vestais da ruína de tanto canto se ama e remanece ¡Oh delicada vaixela de silenci! Falaime de vós, que eu calarei                    Vós lizgairas, que sabeis dos dicires das luces dos barcos da madrugada e da empardecida Vós espreitas mudas da embarcación do tempo que vais vendo como viran, xiran as marés, os traballos, as xentes                          os desexos              no trompo do mundo sob a rotonda do voso pé lixeiro, danzainas              de néboa e brisa Deciime ¿que hai de fóra dese Mar de dentro da vosa nostalxia? Esa fita de menta             sobre das vosas tempas   ese sol cabeleira que se escancia nas escamas de frambuesa, qué de saudades             qué perfumes de antano                           qué ilusións vos esperta, si, deciime,             noivas de meu contestai...   IV   COA ALTAMAR DO RECORDO volveron atracar             en Porcillán                             naos antigas. Só por vos ver, ouh subiron os corsarios destemidos pola ría violadora paixón do voso insomnio frío Só por vos dar pracer e 600 dobróns librou o almirante inglés de incendio e saqueo a praza, o fortín e a frotiña. Pegada a vosa faldra a vila              heroicamente defendida con culebriñas gomitando as lombardas pólvora fina de holanda                    pagou con sangue             a liberdade                        V             A CHAVE SOBRE AS ONDAS  volve flamear en tódalas drizas!  ¡A estrela sobre as ondas...!                          Coa altamar do recordo                          volveron fondear                          en Porcillán                          aqueles días             e a carón dos portóns da aduana vella              xúntanse en ancoradoiro de soños                         bergantíns                                      e clíperes              e galeóns                      e quechemaríns                             e pataches             atal que unha regata recuadísima que hoxe             polos rueiros -acordeóns borrachos de kummel             de Menel e de Riga             troulean mareantes con devezos            de vós                          A todos namoracheis:            eles envelleceron e vós permaneceis             señoritas.             ¡Ah, vixías milenarias da riba do eo antiga!             Sobre das ondas a chave e a estrela              volvan flamear en tódalas drizas. (Camilo Valdehorras: inédito)