Cristian Marcos Álvarez

Xa vén das nubes en forma de neve a auga da vida   Xa vén do río cargada de troitas a auga da vida   Xa vén dos regatos chea de pureza a auga da vida   Xa vén do mar ás costas galegas ¿a auga da vida?

 

María Guerra Álvarez

A auga bica delicadamente as intrincadas costas da vila, adaptándose con dozura á súa sinuosidade. Vai e volta, movida coma o títere polas húmidas mans da marea. Xoga ás agachadas entre as covas de rocha da praia, trepa por elas cubríndoas de infindos brillos das cores do arco da vella que reflicten a luz do sol. A beira do mar trae un recendo a caracola, ó compás da brisa mariñeira que dirixe desde as alturas a ira de Eolo cara á terra.  Esperto; esperto deste agradable soño, moi distante da realidade. Miro con tristura a través do cristal. A miña alma tórnase acibeche, escura, da mesma escuridade do mar esta mañá. Os meus ollos observan, amedrentados, o negro e espeso bicar das augas sobre a costa. Ó abri-la ventá, un intenso cheiro a xofre inunda o espírito, mánchao de catástrofe. E eu pregunto, ¿ata cando?

                                           

Pablo Rodil

O MAR EN PERIGO Tres meses esperando coller os percebes nas rochas Tres meses vixiando que non os leven as ondas Tres semanas de desgracia e de vertidos cheirentos Tres semanas de angustia e de rilar os dentes Tres días esperando que se acerque a nova mancha Tres días de traballo e durmindo sobre a lancha Tres horas fitando o horizonte do mar Tres horas pensando como se estende este mal Tres minutos mirando ó ceo Tres minutos rezando a Deus

                                                            

Noelia López

E agora... Dende pequerrecha acudín a esta praia da miña vila. Sendo inverno ou verán, outono ou primavera. Isto non tiña importancia; o caso era escapar de todo e buscar a alguén ou algo que me comprendese, que tivese en conta a miña opinión de rebelde sen causa. E, como non, alí estaba ela. Aquí aprendín a nadar e a mergullar, divisei grandes barcos, coñecín e xoguei cos golfiños, pasei horas mortas falando co mar. Cando tiña gañas de chorar acudía á miña praia e só as miñas bágoas conseguían ensuciar as súas claras augas. Pero agora, agora non queda nada que non estea destruído pola cruel e negra man dese vertido tóxico que tinguiu, xunto co meu corazón, o mar, as areas, os peixes, as aves e a fonte de vida dos mariñeiros; eses mariñeiros que me contaban as historias máis asombrosas sobre o amor das sereas, mariñeiros e mar. Pero agora as súas caras mostran un ollar tristeiro. Algúns falan de marchar cara a augas descoñecidas. Eu sei que endexamais ninguén esquecerá esta praia; tamén sei que, estean onde estean, máis lonxe ou máis preto de aquí, a súa alma vai quedar amarrada a este peirao. As palabras quedan curtas e carecen de sentimento en comparación coa miña paixón por esta praia. Hoxe foi un deses días nos que precisaba ser escoitada; tiven medo de ir, pero fun, e o meu corazón esnaquizouse coma se fose un deses xarróns fráxiles de porcelana, desconsolado polas imaxes que estaba a mirar. Despois dun bo anaco preguntándome o porqué daquela desfeita, volvín á miña casa, sentei a carón do lume e chorei por esta praia na que aínda se mergullan os meus soños e segredos e que, aínda que pasen mil anos, non volverá ser como era. E quizais este pobo mude con ela.

 

Santiago Sanjurjo

Mira ó horizonte. Si, mira. Sen medo. Noto como che treme a pel. Podo sentir como o teu corazón se quebra. A túa mirada trata de evitalo. Non peches as pálpebras; mirar no teu interior é máis perigoso que mirar cara a adiante. Non deixes a mente en branco, non. É difícil, seino. Imposible. Pero eu que coño digo… Non sei nada. Non, non. Non chores… Bueno, si. Que os teus choros limpen corrosivos a perversión. Estás perdido. Non sabes onde te atopas. Cecais sabes onde pisas pero pensas que é mellor estar noutro lugar. Non podes máis. Derrúbaste. Caes coma un peso morto. Xaces sobre a area e o mar bica ponzoñento a túa fronte. Morre. Todo está morto e perdido. Pero mereceu a pena. Merece a pena. Se non, ¿quen ía escoitar o son da nosa propia voz universal?

Eva Moreda   Este texto leuse en Burela, o 18 de xaneiro, no acto "Arte contra a marea negra", unha iniciativa solidaria na que colaboraron varios escritores e artistas plásticos da Mariña.

Eu son un areal cegado, un areal cegado, amordazado, atado por grosas bandas de tea negra que non me deixan ver, nin falar, nin moverme, nin respirar, nin aínda chorar; grosas bandas que só me deixan volverme cara a min mesmo e afogar nun silencio de cemiterio. Eu son un cormorán, un cormorán que amenceu un día vestido de chapapote e que agora agoniza sobre unha rocha, condenado a ver agonizar cara a el todo o mundo que coñeceu e que el consideraba o mellor dos mundos posibles. Eu son un peixe, un peixe que loita por cruzar o muro de petróleo que lle puxeron por enriba e saír fóra a respirar, a respirar e a comprobar que todo segue coma sempre e que o que está a vivir non é máis ca un pesadelo. Eu son unha rocha, unha rocha que sempre creu ser forte ante os embates da marea, unha fortaleza que albergaba milleiros de vidas diminutas e que agora non é máis ca un esquelete baleiro habitado por pantasmas. Eu son un barco, un barco que non se pode mover e que, cravado no porto, mira cara a un horizonte escuro e incerto onde pareceu afundirse o mundo. Eu son o mar, o mar que antes era da cor do viño e que agora está atacado por un cancro negro e misterioso que se lle infiltra coma un exército nas veas, deixando só morte e silencio onde antes había riquezas máis preciosas que o ouro. Eu son un país, un país pequeno e perdido ó que parece que alguén sentenciou a morrer en silencio entre o negro da indiferencia. Pero este pequeno país sabe que nunca vai deixar que executen a súa condena.

VOLVER