|
Contra a violencia de xénero |
RELATO PREMIADO NO CERTAME LITERARIO CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO ORGANIZADO POLO CONCELLO DE RIBADEO (curso 2006-07)
2º de bacharelato
Silencio de branca
... miran os teus ollos verdes o duro horizonte e as túas mans sinalan a figura dun barco, que alí en alta mar é un desexo desesperado.
Un desexo desesperado ... un bo final para un libro. Deixouno durmir derriba da mesiña de noite, repousar tranquilamente sobor daquel frío espazo marmóreo a modo de lápida dos recordos. Dentro daqueles dous caixóns había unha vida enteira narrada en fotos, recortes, botóns soitarios que quixeron vivi-la experiencia de romper con tódalas ataduras, fíos soltos que non tiña sentido gardar pero que sen embargo permaneceran sumidos naquela escuridade durante uns cantos anos, pendentes sen parella, un anel enferruxado ... e as cartas que seu irmán Xacobe lle mandaba dende a Capital, palabras sen son entoadas grazas á presión e a ferocidade ou dozura do trazo, e é que aquelas letras eran o debuxo dunha voz cálida e fraternal.
Levantouse con pereza, sen ganas de nada, e como tódalas mañás achegouse á fiestra, el estaba alí, esperando o autobús con destino a un lugar que ela descoñecía. El, sen nome, sen vida, sen voz, sen caligrafía, apenas unha imaxe perfilada na alborada ... Non coñecía nin sequera a luz e a cor dos seus ollos pero estaba segura de que non era como o “dono das dúas caras”, aquel que manexaba a súa vida ó antollo de caprichos e esixencias, aquel co que compartía casa, leito, berros, agarimos, bagoas, sorrisos, cardeais ... Aquel que noutro tempo lle prometera o ceo e que sen embargo a chegou ó inferno.
Marcial estaba a abri-la tenda. Carme saía de toma-lo seu café matutino e ela, como sempre observaba caladiña o espertar da vila.
Acendeu o televisor da sala, e unha longa ladaíña de desgrazas, estudos e percances foi regurxitada polo endiañado aparello. Pero non fixo caso de todo o recitado, baixou o volume, tirouse no sofá e observou que alí, na mesiña auxiliar, durmía vaidosamente un álbum de fotos – ai Adela, ¡que manía tes de remexelo todo! – Estirou a man con desgana, abriu o libriño, e unha fotografía en branco e negro deixouse ver. Tratábase de súa bisavoa Manuela, con aquel aire campesiño e porte altivo e o pano escuro na cabeza, típico dunha muller casada naquela época. E o único que puido recordar dela foi o día do seu enterro, o perfume dos crisantemos e aquela frase lanzada por unha veciña : “ai ¡que boa muller! ¡Que santa! ¡Canto leva aguantado ...!” Aquela palabras aínda resoaban na súa cabeza, por desgraza os silencios son os sons que máis abundan.
Non, non hai que esperar, xa é hora de cambiar, de partir, de soñar ... de esquece-la imaxe de principiño que segue retratada a lume na súa mente ... Non, é hora.
Xirou a chave, abriu a porta e saíu mentres uns olliños verdes de gatiño coqueto a observaban dende un recuncho do “fogar” soitario. Esta vez a despedida non iria ligada ós crisantemos.
Abriu a porta e saíu ... – Un bo comezo para un libro.
1º de bacharelato
NON SINTO DOR
Non sinto dor…só traizón
Non sinto odio…só incomprensión
Non me sinto maltratada
Senón falta de amor…
Golpes fortes, insultos varios
Escachan o meu corazón
Aínda así, eu ámoo
E aguantarei outra humillación
Xa son moitas as bágoas
Que esvaran polo meu rostro
E son moitas as feridas
Tatuadas no meu corpo
Levántome cada día
Chea de forza pra loitar
Mais non podo, teño medo
De que me queira esnaquizar
Que triste día a día
É o que me toca vivir
Pois son muller maltratada
Sen forzas para seguir
Ríndome, non podo máis
Onde está o meu final?
Non o sei, mais non me importa
Asumo a miña derrota
E este é o meu final…