| A PERDA DE CREÚSA (XII) |
| Anterior | Inicio | Seguinte "... Achegábame xa á porta da cidade e cría ter escapado de tódolos perigos cando oín pasos detrás miña e meu pai díxome: Fuxe, fuxe... Apresureime e abandonei o camiño ordinario. Foi entón cando perdín á miña muller. Dende aquela nunca máis a vin. Deixando ós meus volvo de novo a Troia e atopo a miña casa destruída e chamo desesperadamente á miña muller, pero todo en van. |