A febre da "Musicitis": Invasión pop

¡AMAIA!, ¡XABI!, ¡PABLO!, ¡ÁLVARO!, ¡HARITZ!… Eles son os donos da nosa comunicación, os invasores do noso oído, os arrasadores do son… ¿Quen senón? LA OREJA DE VAN GOGH, indiscutiblemente, os dominadores desta sociedade pragada de música por tódolos recunchos. Son os reis do pop, esa música que sobrepasa en audiencia a calquera tipo de música de tódolos tempos; segundo eles "eres la reina del pop, una diva sin nombre, un montón de ilusión…"; pero segundo nós, é parte da nosa intercomunicación e da nosa relación, é a medicina para todo tipo de sentimentos; cunha voz, uns teclados, unha guitarra, un baixo e unha batería vemos dende a máis melancólica e delicada tenrura reflectida en París ou en La playa, ata a máis eufórica vivacidade e claridade expresada por Cuídate, Pop ou La chica del gorro azul, pasando por ambientes románticos como Tu pelo, por declaracións como Tantas cosas que contar ou por momentos de reflexión como Mariposa… Vemos, sen lugar a dúbidas, que a súa Viaxe de Coppercot chegou a converterse nun elemento de expresión da nosa sociedade, bombardeado a tódalas horas en tódalas canles de radio, en infinitos programas de televisión, na maioría dos anuncios…

E, ¿quen non escoitou nunca falar do "do medio dos chichos"?, ¿ou ese Poquito a poco?, ¿e a quen non lle soa esa Bossanova?, ¿ou o famoso Acelera un poquito más?; ademais do coñecido piñazo que os irmáns Muñoz tiveron co seu Seat Panda por mor da rapaza que levaba a saia cunha "raja". Estamos ante outro fenómeno máis que está invadindo o noso territorio auditivo. Eles posúen certo carácter flamenco, pero segue sendo o inmellorable e limpo pop o que domina a sociedade do iogur e dos ordenadores; ¿que mortal non oíu nunca falar de ESTOPA?, ¿que mortal non escoitou nunca Me falta el aliento dos irmáns David e Xosé Muñoz, acompañados da súa masiva banda, formada por cinco guitarristas, tres percusionistas, catro voces-palmas, dous instrumentistas de vento, dous pianistas e un baixista? Case sería un sacrilexio non brindarlles ós nosos oídos o deleite de escoitar ó grupo Estopa.

É de supoñer tamén que todos escoitastes algunha vez o famoso "Y yo sigo aquí, esperándote, que tu dulce boca…" da mexicana Paulina Rubio, que fixo que a súa música chegase a convivir cos baffles de tódalas discos e conseguiu estar en tódolos momentos no susurrar dos adolescentes.

Como vemos, estamos ante un fenómeno social que necesita do pop e da música disco; xerouse unha dependencia auditiva desta música, pois, ¿quen sería capaz de vivir hoxe en día sen escoitar día tras día eses agradables sons, ou por dicilo así, esas "nicely songs"…? Atopámonos ante unha epidemia xerada por un virus chamado "musicitis", do que ninguén se dará librado...

David Fiuza
4º de ESO