As movidas de María
(Capítulo I)

¡Ola! Ahhh, a verdade non sei nin cómo nin porqué estou a escribir nun diario, cousa que ata hai uns días me parecia a maior estupidez. As miñas amigas, ou mellor dito, ex-amigas (porque eu non creo que a distancia todo o venza, o amor e a amizade) dixéranme centos e centos de veces que escribir as túas vivencias nun diario era algo excitante, pois á fin e ó cabo, antes ou despois, terías algo para lembra-las túas aventuras adolescentes. Pero eu xamais crin iso necesario; ¿para que demos había querer eu escribir as poucas excitantes aventuras que nos pasaban, se nunca nos deixaban saír soas? Habían ser ben poucas, por non falar de ningunhas, pois ó paso que iamos...
Pero ben, as cousas cambiaron, e non foi pouco, senón unha barbaridade. Ata hai oito días estaba a debater co do diario e agora, oito días despois, estou a escribir nun. Se tiveses vida, cousa que é pouco probable, estaríasme a rifar, pero como sei que non me podes xulgar pola miña conducta, vouche conta-lo importante suceso que fixo que tódolos meus plans cambiasen.
Os maiores adoitan dicir que á doce idade dos quince (cousa coa que non estou de acordo) non sabemos tomar decisións; segundo eles, témo-la cabeza en pasalo ben, ligar e os estudios deixámolos nun segundo plano, por non falar do plano máis agochado posible.
O meu cambio non se debeu a que me fugase cun rapaz (que máis quixera ,e podendo ser, con Brais...), nin que me drogase nin sequera que catease algunha materia; todo, absolutamente todo, foi a causa dunha discusión entre uns pais inmaduros e egoístas, que non ven máis alá dos seus ollos e ós cales non lles preocupa nin o máis mínimo o dano que lle poden facer á xente que está ó seu redor.
Todo comezou hai tres meses, un domingo, concretamente. ¡Nunca, endexamais, me esquecerá aquela rifa entre eles que se desencadeou coma a 3ª Guerra Mundial! Comezaron a subi-lo volume dos seus berros como querendo darse maior importancia, indicando quen tiña o poder. Pero a min nin me importaba quen o tiña ou o deixaba de ter, o único que pasaba pola miña mente eran os seus berros.
Aínda que a xente di que as disputas son frecuentes en todo matrimonio, a min non me molaba nada afrontalo na miña propia pel. Din que despois dunha disputa todo se aclara e volve á normalidade, pero no caso dos meus pais non foi así.
Eles comezaron cunha simple rifa polas tarefas da casa e acabaron botándose en cara as infidelidades mutuas. Para min xa fora de abondo duro comproba-lo estado no que se atopaban os meus pais, pero chegar ó punto da traizón e o engano rompeume os esquemas. Non só me doeu iso, senón a frase do meu pai: "¡Nunca te quixen, se non fora por iso...!" Aquel "iso" que se entrecortou ó descubrirme a min e que me impulsou a fuxir como unha tola sen rumbo.
O destino da miña fuxida foi a praia, lugar onde a auga me reflicte a máis estricta tranquilidade. Sei que o aspecto que levaba era terrible: o cabelo todo enguedellado, os ollos choróns e saltóns e a auga do nariz escorregándome polos beizos; pero naqueles intres iso era o que menos me importaba. O único que naqueles momentos me preocupaba era a discusión entre os meus pais. Envolta nos meus pensamentos de se eu tería a culpa da súa situación, sentín unha voz, unha voz que non esquecería nin a 1500 quilómetros de distancia, distancia que nos separa agora. Esa voz inesquecible era a de Brais, o rapaz máis cachondo do instituto, a pesar de que creas que non, pero as cousas tamén as hai que dicir cando son certas.
Brais é surfeiro e, aínda que non é unha casualidade que nos atoparamos alí, a min pareceume como un soño feito realidade: atoparme co rapaz polo que devecen tódalas do meu instituto, sen negar que eu son unha delas.
A pesar de que nunca falaramos, achegouse a min e preguntoume, con esa voz tan viril que ten, o que me pasaba. Eu quedei perplexa; non porque me estivese a falar, senón porque non me decatara do que me dixera. Para a miña sorpresa, os seus labios volveron pronunciar aquela frase e a min, coa rabia e a dor que sentía, soltáronseme as bágoas e comecei a contar todo o que ocorría. ¡A verdade, hai que ser parvas! Para unha vez que o tipo máis guapo se achega a min e ala, vou eu e póñeme a chorar e a conta-las miñas desgracias...
Pero, para o meu asombro, preocupouse en todo momento por min, coma quen realmente comprende unha desgracia así. Despois de moito falar e falar, Brais aconselloume que volvese á miña casa e intentase aclara-las cousas con meus pais. E eu, a pesar do meu pronto fuxidío, non achei mellor idea que regresar e aclarar todo dunha vez.
Cando cheguei á casa, atopei os meus pais chorando e cando me viron abrazáronse a min e pedíronme perdón. Despois de permanecer así uns instantes, aconselláronme que fora para a cama e que mañá xa falariamos. ¡Non, eu non estaba disposta a esperar máis! Así que lles dixen que as cousas se tiñan que aclarar, que me debían explicar todo, todo o que os levara a acusarse daquilo.
Descubrín que eu, ó contrario do que pensaba, si fora desexada, pero que aquel amor adolescente que os unira fórase apagando e agora cada un tiña unha vida mellor para levar a cabo. Aínda que tiña a esperanza dunha reconciliación, os meus desexos esvaecéronse cando me comunicaron que se ían divorciar. Naquel momento semellou que se me cravasen cen puñais no corazón e ansiei, no máis fondo, non ter escoitado nada.
A partir de aí o normal en toda separación: papeleos, custodia, vivenda, matrícula do novo instituto e traslado de cidade.
E aquí me tes, a 1500 quilómetros da miña casa, sen amigos, sen familia, ¡sen nada!, como considero eu...

¿Quen conseguiu a custodia?
¿Existen entón terceiras persoas?
¿Que será de Brais?
(Saberédelo no próximo número...)

Maite González
(4º de ESO)