As movidas de María
(Capítulo II)

(No capítulo anterior: No medio dunha discusión moi forte dos seus pais María foxe da casa e refúxiase na praia, onde Brais, o rapaz máis cachondo do Instituto, lle aconsella que regrese e aclare as cousas con eles. Finalmente, seus pais divórcianse e ela ten que se ir a 1500 quilómetros da súa casa habitual)

Como cambia a vida, como xira, como sen darnos de conta pasamos de telo todo a non ter nada. Así me sinto eu, perdida en min mesma. Todo está diferente, destruído... xa non son a típica rapaza feliz dun matrimonio unido, senón a trotamundos que de acá para alá, nun matrimonio fracasado.
¿Que era de esperar? A evidencia estaba ben clara: meus pais separáronse, miña nai obtivo a custodia e nestes momentos, entre lamento e lamento, escribo as miñas penas a tantos quilómetros de distancia do meu verdadeiro fogar. Estou a sufrir moito, non aguanto que o mozo de miña nai, ou amante, pois á fin e ó cabo xa o era cando aínda estaba con meu pai, me dea ordes e me mande traballar coma unha escrava. Xa me resulta bastante traumático todo como para descubrir que, ademais, ten un fillo, un rapaz un ano maior ca min (chámase Miguel), que é insoportable e faltón, que me enreda en toda canta lea se mete el e, por riba, sempre acabo apandando eu.
Cansa de todo, da vida que levo, penso tanto... Non logro comprender cómo miña nai nin sequera intenta escoitarme, como non me cre. Todo o que os outros dous lle din para ela é a única verdade. Está cegada e por máis que intento espertala non o logro. Teño medo, as cousas non se están a poñer moi ben que digamos, as rifas son comúns nunha casa na que todo o mundo está maldito. Maldito para min por culpa deste padrasto que nin sequera o é e que está a xogar con lume.
Hai cinco semanas que comecei a escribir no diario, contando o desastre familiar que me envolve e a situación na que me atopo nestes momentos. Quixen que pasase todo este tempo para crer que, polo menos, había de pasar algo bo, pero como puiden comprobar non foi así...
Resulta que o outro día estaba a fregar na cociña e o meu padrasto estaba mirando na televisión pois, como non traballa, non ten outra cousa mellor que facer. Entón, cando acabei vai el e entra refregando ben os pés contra o chan; cando terminou de deixar o seu selo distintivo, díxome: "Xa sei que non che gusto, pero ti a min tampouco, así que escoita, mentres vivas baixo este teito vouche facer a vida imposible, pois como xa sabes túa nai sempre me crerá a min". Quedei tesa coas súas palabras, ¡non o podía crer, era un miserable...! Pola noite non me faltou tempo para contarllo a miña nai e ela, en vez de defenderme, púxose de parte del cualificándome de inmadura e infantil. ¿Que podía facer?
Cando chegou a media noite e todos durmían, Miguel entrou na miña habitación e colleume polo pescozo berrándome "¡Estás morta, acabarei contigo!" e logo liscou. Co sobresalto aínda no corpo ábrese de novo a porta e aparece o noxento do mozo de miña nai, que me susurrou ó oído "Xa cho advertín, fareiche a vida imposible". Miroume de arriba a abaixo e, rindo, soltoume: "Bonito corpo, si señor, igualiño ó da túa nai. Espero que o pasemos tan ben xuntos, en fin, temos moito tempo". Acabou de dicir esto e desapareceu... Quedei moi ferida, lamentando a que porco estaba arrimada miña nai, así que non o pensei dúas veces: collín as maletas e recollín ata o último detalle da miña habitación. Tiña un obxectivo que cumprir, marchar o antes posible.
Ó día seguinte, mentres miña nai e o meu padrasto se duchaban, entrei na habitación, collín a libreta de aforros e algún billete que había na mesa de noite para levar solto na carteira, cerrei con coidado e saín de alí. O aparvado de Miguel durmía, así que todo resultou bastante sinxelo. Aproveitando que había unha lista coa compra que había que facer, tomei como escusa este recado e escribín unha nota que dicía: "Vou no supermercado. Non tardarei". E deste modo emprendín unha fuxida que tiña como destino a casa de meu pai.

¿Logrará María os seus propósitos?
¿Que opinará o seu pai?

(Continuará...)

Maite González
1º Bacharelato