| |
"Piel
roja" por un día
Mércores,
22 de xaneiro do 2002; os alumnos de bacharelato
tivemos unha cita no auditorio de Lalín,
motivo: aula aberta do seminario de Filosofía
do instituto. O obxectivo foi facer unha análise
desta sociedade que todos formamos e espremer
un pouco os miolos para pensar na situación
social que nos rodea e que negativamente nos mantén
reprimidos cos ollos pechados…
A nosa asistencia ó auditorio tiña
como finalidade presenciar o espectáculo
teatral Quiero ser un piel roja, obra representada
por un grupo escénico catalán; pero…,
¿de que ía o argumento? Pois a acción
teatral consistía en que uns escravos eran
levados a Auschwitz, e alí eran controlados
e manipulados por "capos", sendo maltratados,
obviamente, ademais de abusar considerablemente
deles e de sacarlle o maior valor universal, que
é a liberdade persoal. O protagonista da
obra é un escravo máis, pero que
a pesar de estar sometido a tal asoballamento,
é capaz de ver a realidade que o rodea
e dáse de conta de que o están manipulando;
tralos seus ollos sempre ve esa falta de liberdade,
que momento a momento reclama…
En canto á mensaxe que pretende transmitir,
reflíctese o tema da sociedade fragmentada,
onde uns o teñen todo e outros non teñen
nada, e son estes que todo o posúen os
que teñen a palabra e o mando sobre o resto
dos individuos; ademais de violaren a liberdade
persoal nun alto grao, conseguen que esa multitude
asoballada teña un concepto falseado da
realidade, con falsas percepcións, mediante
as cales se mostra a influencia do monopolio (non
só nun nivel económico, senón
nunha dimensión de valores) e da inxustiza
dominante.
Pero ademais da posta en escena desta espléndida
obra teatral, contamos co discurso do propio dramaturgo,
que posteriormente rematou en debate no que participamos
todos os asistentes presentes na sala. Mediante
este debate, o autor pretendeu ensinarnos importantes
leccións vitais, que a actual sociedade
nos está intentando ocultar: todos somos
capaces de pensar por nós mesmos e, por
este motivo, debemos ter unha percepción
da realidade na súa dimensión correspondente
e esta non debe ser manipulada por ningún
outro suxeito alleo. Tamén se fixo unha
apelación á liberdade individual
e a todas as súas consecuencias, que abarcan
un inmenso campo moral. Pero o máis importante
que sacamos en limpo deste discurso-debate foi
o seguinte: todos somos capaces de pensar por
nós mesmos e debemos considerar unha visión
acertada da realidade: somos membros dunha sociedade
pragada de "capos", que son tan prexudiciais
que ata chegan a dominar o noso subconsciente,
de modo que en certo modo estamos manipulados
amplamente, e somos tan "bobos" que
"por non darlle ó rabo deixámonos
comer das moscas", de modo que non nos paramos
a recapitular e construír unha realidade
obxectiva.
Realmente, dende o meu punto de vista, é
unha obra moi recomendable, non só por
entretida, senón porque se aprende, pero
non se aprende exactamente algo novo, senón
que "pensas que se pensas es capaz de pensar".
Como conclusión, debemos darnos conta de
todos as cuestións prexudiciais que nos
rodean e debemos empezar a loitar hoxe mesmo contra
eses "capos" sociais, que nos levan
a unha sociedade capitalista e irracional, na
cal non existen verdadeiros valores morais, na
que todo se rexe pola lei do consumo e outras
leis que acarrexan as típicas personalidades
frívolas e superficiais da época.
Ah….! ¿Sabes quen son estes capos?
Os gobernos e as institucións políticas,
que por moi pobre que sexa a súa xente,
eles están "forrados", e atrévense
a dicir que hai miseria; os bancos, como Caja
Madrid, que di que se lle compras un piso que
á súa vez apadriñas un neno;
Bin Laden, que domina físicamente a Estados
Unidos, e provoca o sentimento de terror en todo
o mundo; o goberno e os bancos arxentinos, que
acaban co país e coa súa xente;
as empresas de telefonía móvil,
que coas súas promocións levan a
un consumo irracional sacando en limpo un valor
económico multidimensional… ¿Imaxínaste
os millóns de euros que Movistar saca en
mensaxes só no día de Fin de Ano?
¿Paréceche xusto que esta empresa
gañe tantos millóns nunha noite
e que no mundo haxa millóns de persoas
morrendo na penumbra? ¿Que opinas que pode
facer o pequeno comercio ante as grandes superficies
como o Corte Inglés? ¿Entraches
algunha vez nunha grande superficie comercial
e marchaches sen mercar nada? Dubídoo…,
e seguro que nin te deches conta do que compraches.
Non cabe citar máis exemplos porque non
chegaría unha enciclopedia, así
que agora tócache pensar a ti.
Despois de aturarme toda esta crítica,
a miña intención é que só
por un momento penses por ti só e observes
unha realidade obxectiva e intenta darte conta
da existencia destes capos que te dominan sen
que ti te decates…
[…]
Estás de acordo, ¿verdade?
David
Fiuza
1º Bacharelato
|
|
