Define a poesía como unha forma de coñecemento e comunicación.
Entre a literatura e a vida elixe a vida, posto que para ela é máis importante.
Interésalle o intimismo e os seus textos están dotados de moita abstracción e lirismo. Cando escribe baséase en ideas que co tempo van madurando, sobre todo intimistas; na súa obra tamén aparece o erotismo.
Dun poema espera crear beleza e mais que alguén se identifique con el.

María Lado
(Cee, 1979)
Obra: A primeira visión (1997) e casa atlántica, casa cabaret (2001)

Defínese como unha persoa extravertida, alegre e faladora.
Considera a poesía como medio para contar algo, coma un xogo.
A súa poesía é arrevesada, sintética e moi subxectiva.
Para ela a vida é o máis importante e a poesía un hobby necesario, ademais dunha recompensa persoal.
Inspírase en sentimentos, recordos da infancia... Algunhas veces é autobiográfica.
Nunca cambia un poema pola opinión dos demais.
Escribe pouco, de xeito moi lento e refai moito os textos.

Celso Fernández
(Lalín, 1969)
Obra: Divagacións IU (1991), O tigre das cenoiras (1994), un libro sen título (1995), Propiamente son captivo (1997) e fucsia, talladas, estampados, boca (2001)

Defínese como unha persoa verde e encarnada-fucsia.
Na súas obras necesita buscar varios rexistros. Realiza unha busca constante e ten moitas ganas pero segundo el "fáciles son as ganas, o difícil é o que fagas coas ganas".- "A medida que pasa o tempo todo se vai complicando" -afirma-; hai demasiadas cousas que ter en conta porque o coñecemento é complexo.
Non ten un estilo definido, pero si cre que hai unha marca no fondo do seu estilo. Este vai variando a medida que pasa o tempo e se amplía o seu saber. Inspírase na abstracción de todo. "Creo que un é sempre poeta", dinos.
Os obxectivos polos que escribe poesía son: que lle descompoña o corpo, sentir pracer ó lelo cando o acabas de facer, o sentimento que aparece despois. A finalidade do poema é a necesidade del.
O lector é un dos donos do poema.

Estevo Creus
(Cee, 1971)
Obra: Poemas da cidade oculta (1996), Areados (1996), Teoría do lugar (1999) e O libro dos cans (2000).

"Eu son un neno gordo, con gafas e demasiadas dioptrías", así se caracteriza o propio Estevo.
O seu estilo é moi variado, na súa poesía narrativa inténtase explicar a si mesmo; hai varios temas: o "eu", o "eu" e o espacio.
Concibe a poesía como ciencia que mestura ámbitos para explicar as leis que rexen o mundo. Para el é unha necesidade.
Fundamentalmente inspírase na memoria das cousas, a memoria da especie, empregando unha conexión co seu sentimentalismo presente.
Da súa poesía espera obter: chegar a unha comprensión última e establecer "fórmulas de álxebra"
Pensa que a poesía é unha arte global. El utiliza a imaxe, ás veces fai como unha película con fotogramas. Na súa obra sempre está presente a imaxe e a música.

Carlos Negro
(Lalín, 1970)
Obra: As laranxas de alí-baba (1998) e Far West (2001).

É unha persoa introvertida, gústalle observar a realidade, defínese como normal e procura ser tranquilo.
Intenta un intercosmos a través do cal se explica a si mesmo ou no cal explica cousas. Non traballa cunha lírica espida. Os seus poemas son poemas cos que a xente se pode identificar.
Para el a poesía é importante pero non é o único, ten outra profesión, a de profesor. Na poesía séntese realizado, é un medio de liberación e coñecemento, ademais dun enriquecemento persoal.
A inspiración é para el a capacidade de mirar con lentitude.
Espera acercarse o máis posible á verdade, que cada palabra teña un peso, que sexa importante e necesaria, conseguir comunicarlle ás demais persoas é un obxectivo secundario.
O seu obxectivo é "facer unha poesía que saia de min mesmo"; expresar algo que non sexa individual, que sexa colectivo, algo que non sexa persoal.
Para el a poesía é un oficio que require paciencia e dános este consello: "Un escritor ten que ser un bo lector".

Orlando Jorge Figueiredo
Obra: Guardador de sonhos (1997) e Esta rua é uma rua feliz.

Preside a asociación "Grupo poético de Aveiro", de Portugal.
Céntrase no mundo, non na poesía propia; ten moito lirismo e non é autobiográfico, adoita resaltar os problemas da realidade mesma.
A poesía ocupa moito tempo e espacio na súa vida. O obxectivo que espera obter cando escribe é buscar pracer.

E a Fátima, que agora dá patadas ó aire mentres come unha filloa que case lle tapa toda a cara. (Onte era pan con chocolate. Ou elefantes).
E sigo matinando en que isto non é a memoria, non representa á memoria. O golpe.
Fátima achégase e teño medo. Por primeira vez sinto xunto todo o medo dun espacio que o irradia todo, e que por tanto repítese unha e outra vez... o golpe.
É certo. O golpe.
O golpe está aquí. "aquí". Fátima está aquí.
Cos arroases.
(Estevo Creus)

Eu estou ben
¿e ti?

É esta preocupacão que encontramos no jardim de esculturas da Solaina. Das profundezas da pedra, entre os montes ondulantes que nos rodeiam, soltam-se gestos de ternura que nos envolvem de uma forma subtil e delicada. O mundo inteiro passa por aqui.
(Orlando Jorge Figueiredo)