APUÑALADO

A noite era fría, moi fría. A redonda e estremecedora lúa chea brillaba cunha claridade tal que parecía observarnos desde o ceo.
Ó comezo dirixiámonos a unha pousada que nos indicara unha hora antes unha muller fea e farrapenta. Camiñamos na longa noite e a pousada non apareceu.
-¿Mentiríano-la muller? -preguntei.
-Non creo, non tiña por que mentirnos.
Calei. De tódolos xeitos estabamos perdidos no medio da nada... Calámo-los dous. Non tiñamos ganas de falar. Dende lonxe escoitábanse uns ouveos de lobos que chegaban ós meus oídos coma se fosen fortes lategazos. O camiño estaba cheo de pedras e de espiñas que, a cada paso que dabamos, arrincábanno-la pel coma os dentes de pirañas cando devoran a comida.
O mesto bosque permanecía en silencio, mentres os raios de lúa a penas podían chegarnos, a non ser para cegarnos na escuridade. O corazón latexábame con tal forza que mesmo parecía que en calquera momento se me sairía do corpo. Case non sentía as mans co frío... ou co medo... e as pernas tremaban tan forte que, a pesar dos rabuños, non podía sentilas.
O meu amigo decatouse dos meus medos, porque axiña me colleu da man e... gustoume. Tamén me tranquilizou.
De súpeto, algo rompeu o silencio. Algo se moveu tras unha matagueira. Doíame o corazón. O meu amigo mais eu falámonos coa mirada. Achegámonos silenciosamente e el apartou unhas follas daquela matagueira.
Quedamos abraiados ó ver unha nena alí sentada, cunha boneca nas mans.
-¿Estás perdida? -dixen.
Levantouse. Tiña cinco ou seis anos. Levaba o pelo recollido en dúas trenzas e tiña un vestido azul, moi bonito. Chamoume a atención nela un colgante que levaba no pescozo cunha figura de puñal.
Non contestou. Botou a correr. Non a seguimos. Non tiñamos forzas para correr, pois levabamos tantas horas andando sen descanso que non podiamos máis.
Sentamos a carón dunha árbore e decidimos pasar alí a noite. Doíanme os pés e as pernas sangrábanme dos rabuños. Estaba rendida. As pálpebras cerráronse con tal dilixencia que parecese que alguén me dese unha apócema para durmir. Nin sequera sentía medo, pois, se me comían os lobos faríano mentres durmía e non me había decatar.
Á mañá seguinte os raios de sol espertáronme. Abrín os ollos con dificultade. Chamei ó meu compañeiro, pero non espertaba. Chamei con máis forza mentres lle daba a volta para poñelo panza arriba. Peguei un salto e berrei moi forte cando lle vin a cara chea de sangue e unha boa poza no chan. Ó lado apareceu o colgante da nena, tamén cheo de sangue.
Non puiden evitar ler o que estaba escrito no toro daquela árbore: "A próxima podes ser ti".

Merichel Vicente, 2º ESO