As movidas de María
Capítulo III (e último)

(No capítulo anterior: María vive agora coa súa nai, o seu padrasto e o fillo deste. As ameazas e acosos fan insufrible o seu día a día, así que decide fuxir de volta para onda o seu querido pai...)

Unha cousa é dicir que foxes e outra ben distinta é facelo. Parece mentira que, cando o decides de súpeto, non sabes moi ben cómo actuar. Se polo menos nestes cinco meses de agonía e aburrimento matinase nun plan de fuxida, agora mesmo non me atoparía nesta situación de non saber qué facer. Pero xa se sabe, as persoas somos así.
Ben, pois, como vos ía dicindo, determinei que xa non aturaba máis a situación na que me atopaba na casa e decidín emprender camiño cara á miña terra, a miña fermosa terra, Galicia. A verdade, un non sabe o que se estrañan as cousas ata cando se está lonxe delas. Parece mentira, xa me volvín enredar de novo. Pois iso, que decidín fuxir.
Nun primeiro momento tiña pensado marchar en tren, pero acabei por cambiar de idea por dúas razóns, principalmente: unha, que me resultaba bastante caro e dúas, que dende aquí non hai tren directo a Galicia. Por iso, ó final, decidín ir en autobús, a pesar de que non é un medio moi cómodo que digamos, terei a seguridade de que ata que chegue á miña casa non terei que cambiar a outro. A verdade, non me ilusiona moito a idea de ter que pasar dezaseis horas compartindo asento con sabe quen e menos aínda non podendo durmir. Pero creo que a decisión de voltar ó fogar supera calquera pega.
Saíra da casa a iso das nove e eran as dez e cuarto cando cheguei á estación. Por sorte, aínda quedaban billetes libres, pois xa se sabe que nalgunhas ocasións cómpre reservalos con anterioridade. A pesar de que resulte estraño, aínda é un medio utilizado para viaxes longas, xa que non todos temos os mesmos medios económicos para permitirnos a posibilidade de viaxarmos noutro tipo de transporte. E aínda por riba como andan hoxe en día as cousas, que se chapapote, guerra contra non sei quen, terrorismo, ... A verdade, a este paso non sei ónde iremos parar, porque como sigamos así...
Como vos contaba, comprei o billete e a eso das once o conductor xa tiña empaquetadas as maletas en cada compartimento e montouse no autobús e empezou a cuñar os billetes. Cando chegou a miña vez, botoume unha desas miradas de esguello, como intentando interrogarme; pero, ó final, cuñoume o billete e eu dirixinme cara ó asento asignado. Por sorte, cando cheguei a el atopeime cunha rapaza máis ou menos da miña idade, que se levantou e me deixou pasar. Chamábase Laura e tiña dezaseis anos; por coincidencias da vida tamén ía en dirección a Galicia. Era unha moza moi agradable, todo o camiño pasámolo falando das nosas cousas, pero, como era de supor, eu non lle contei toda a miña historia. Non era cousa de dicirlle que me estaba fugando da casa porque o meu padrasto se me insinuara e corría perigo de abuso; unha de dúas: ou non me cría ou quedaba tan asustada que llo contaba a súa nai e a saber qué leria se armaba. Eu o que menos quería era meterme noutro problema e, menos aínda, volver para xunto a miña nai, así que improvisei un pouco e mentín acerca da miña vida durante a longa viaxe de volta á terra.
Por incrible que pareza, cheguei aquí. O primeiro que fixen cando baixei do autobús foi botarme a chorar e, a continuación, chamar o meu pai. Cando lle dixen que me viñera buscar, el non me cría, ata que lle asegurei que como non o fixera ía en taxi. Ó cabo dun cuarto de hora chegou e abrazoume tan forte que case me afoga. ¡Canto botara de menos iso!
Díxome que estaba tola por facer tal cousa, que seguro que o xuíz lle restrinxía as visitas por semellante tolería..., pero cando lle contei o que pasara co meu padrasto, a súa opinión cambiou rapidamente. Dende aquel día comezou unha dura batalla nos tribunais pola miña custodia. A min sorprendeume a pasividade de miña nai, que renunciou a ela por estar co meu padrasto. Dixo que non quería saber nada de min, que xa estaba cansa de coidarme e quería ser libre. ¡Vaia elemento! Parece mentira como unha nai pode renunciar á súa filla por outro amor. Gracias a Deus que está meu pai, porque senón, ¡que había ser de min...!
Agora as cousas van mal: non sempre despois da tormenta vén a calma e non sempre as historias rematan como esperamos, cun final feliz. A miña historia é unha historia inacabada na que cada día é un suceso que contar. Seguro que máis dun pensastes que había acabar con aquel famoso rapaz chamado Brais, pero non foi así. Ás veces un chega demasiado tarde a demasiadas cousas; eu, por exemplo, cando quixen intentalo con el, xa estaba ocupado. Hai que ter en conta que un non vai pasar a vida esperando por alguén, pois esta é demasiado curta.
Miña nai está nun centro de desintoxicación. O famoso Miguel tiña vicios moi caros e conduciu a miña nai a ese mundo de risco sen límite. Meu pai, que creo que no fondo nunca deixou de estar namorado dela, meteuna aí, porque o porcallán do outro acabou deixándoa.
E agora así estamos, miña nai nun centro sen recoñecerme e meu pai traballando día e noite e coidando de nós. A verdade, que sorte a nosa... Desexo que as cousas sexan normais algún día, que meu pai poida ser libre e feliz e o mesmo miña nai, que non teñan que sufrir tanto o un polo outro.
Espero que desta historia aprenderades algo, como que sempre hai que loitar por aquelo que desexamos e non darnos por vencidos. Porque a vida só se basea en pequenos instantes que marcan todos os demais. Ata sempre, estimados lectores.

Maite González, 2º BACH