Lolita

Chamábase Lolita, dende que un día acordaramos que a nosa era unha relación nabokoviana (falabamos ás agachadas, sen que ninguén nos vira). Nin ela nin eu sabíamos moi ben o que queriamos dicir. Leramos pouco a Nabokov, colíxese. Ela impedida do que non fose gozar do que lle tecleaban enriba, eu máis dado ás lecturas erráticas e sen rumbo pautado que ós clásicos contemporáneos e admitidos por todos.
Eu tíñalle moita lei a Lolita, pois que portaba as virtudes máis sobranceiras da beleza instrumental, é dicir, simplicidade e poder. O poder manifestábao no seu xeito inequívoco de resumir nunha folla de papel os meus pensamentos, que, pasados pola súa peneira electrónica xa non eran -xa non podían ser- os meus pensamentos tal e como eu os producise nos labirintos do meu cerebro -inconsciente ou conscientemente, que esa é outra cuestión-, senón os que, coa simplicidade do seu mecanismo, plasmaba ela na folla de papel. Poder e simplicidade, sen que existise unha prelación nas características.
Difícil esquecela, en todo caso. Pousada encol da mesa, rebozada na funda das noites, esperando o alborexar e a masaxe aleatoria das polpas dos meus dedos. Unha relación de tantos anos, de tantas primaveras e tantas présas e un día nunca máis, coma nos soños ou nas ilusións perdidas, como obxecto non desexado e antigo que se rexeita ou se abandona, como trofeo esquecido á liorta entre a humidade e o po.
Durante os moitos meses que seguiron á miña reiterada deserción, sentíaa cada noite ó regresar á casa. A súa ollada de desprezo ou de perdón, de desidia e moito desánimo, de languidez e de quen sabe que outras desercións de escaravello de élitros retortos.
Un día de defensas baixas, esquecín a brétema que nos separaba e achegueime a ela. Tentei agarimala, pulsarlle as teclas, que eu sabía máis sensibles logo dunha relación de anos. Foi unha reacción instintiva, coido eu, como de posesión ou de pasmo, como de sacudida clónica ou de torpor mecánico. Obstinouse en non querer libera-lo meu dedo mainiño, atrapado nunha enxeñosa manobra de encercado. Só unhas tenaces e un moito de paciencia recuperaron o meu dedo maltratado, víctima inocente da súa apaixonada xenreira instrumental.
Ó primeiro reaccionei violentamente, coa irreflexión propia dunha mente estresada por un traballo fatigante. Logo da primeira refolada penseino mellor e sentinme ata culpable, producto, con máis certeza que dúbida, dunha educación maquiavélica no seu aquel de adestramento para a supervivencia, e frustrante na súa clasificación dicotómica permanente, de monoteísmo trino e paradigmas inventados para conxela-lo pensamento libre. Culpable do abandono e culpable dun regreso inexplicado. Maltratador no esquecemento e ofensivo no regreso.
Foi unha sensación terrible, de indefensión e ausencia de autoestima, de negación das propias accións e de vergoña. Fun caendo nunha sima sen fondo nin paredes de límites acordados e certos. Funme ensumindo nun malestar que me rabuñaba o estómago, que facía moito mal no ventre, que me cegaba de dor e só podía percibir uns puntiños minúsculos, vagalumes acuáticos con fotóforos aliñados en bandas e coroas.
O dedo doíame terriblemente, de ouvear sen control se non fose a proximidade dos veciños e o seu costume de chamar á policía diante da máis nimia expresión das emocións propias de autosatisfacción solitaria ou delirio felizmente compartido.
O dedo doíame terriblemente, mainiño como era, pequeno e sensible. Era unha sensación dobremente ansióxena, a represión do alarido e a dúbida na posible punición revanchista.
Tiven a tentación de enfundala no seu cadaleito de madeira e pecho de seguridade, pero puido máis a culpa, ou se cadra, aínda máis, a posibilidade de redimila (esa esperanza que sempre nos queda de ser bos e xenerosos, de merece-lo perdón das nosas faltas, de gaña-lo ceo sen necesidade de rezar de máis nin de se demorar en rituais anacrónicos), e xa eu transportando a Lolita con paternais maternidades por unha rúa ateigada de tráfico e de xentes en desorde de multitudes.
O mecánico era un home tranquilo, coa súa bata de artesán dos que non quedan, co interese dun escrutador de mecanismos, coa cachaza de traballador lento e consistente. O mecánico era un home tranquilo e recibiume así coa cabicha pendurada do ángulo da boca e co seu mellor sorriso comercial.
Acordamos unha especie de tratamento balneario para máquinas de escribir: que lle aplicase aceite nas engrenaxes e xunturas, que lle quitase o po dos seus adentros cun masaxeado revitalizador, que limpara as teclas cun baño lubricante e amolecedor e lle enxertara unha fita nova, desas de dúas cores, unha banda vermella para os subliñados e os títulos dos parágrafos e outra banda negra, máis sufrida, para soporta-lo texto corrido, directo e seguro.
Un par de meses despois, -os artesáns teñen esas esperas que se demoran lúas-, chamou o mecánico para me dicir que Lolita estaba ben, aceitada do trinque e perfectamente recuperada, disposta para o trato... El dixo así, e eu non sei moi ben o que quixo dicir, pero xa se sabe, ás veces as persoas vivimos unhas a carón das outras pero semella que habitamos en mundos diferentes (se cadra círculos concéntricos ou secantes, ou tanxentes no punto único de ser membros da mesma especie).
Quedei menos sorprendido pola deferencia da chamada que pola finura no traballo, polo cariño que destilaban aquelas mans de habilidades acolledoras. Un traballo coidadoso, nestes tempos de rapidez na execución e usura nos detalles, de substitución do defectuoso e ausencia de coidados. Unha gloria para os sentidos.
- A súa máquina portouse ben, foi o comentario único do arreglador, que descoñecía, por descontado, o nome por min dado á miña compañeira.
- Non era para menos, dixen, adoitando o ton reptante dos cortesáns. Estaba en boas mans.
Foron cumpridos excesivos e adeus mecánicos, un regateo mínimo e a cerimonia do pagamento.
Chegamos á casa e tiven a tentación de segui-los meus impulsos máis pragmáticos, devolvela ó seu curruncho nos andeis dos libros vellos e prende-lo meu ordenador portátil, de ecran de vidro líquido e taboleiro despregable (xa pronto unha antigalla, con certeza, pero polo de agora aínda vivo).
Outro impulso, este verdadeiramente irracional, animoume a liberar a Lolita do seu cárcere de madeira forrada, a deslizar unha folla de papel contrastado (galgo ou elefante, tal vez gaivota, hai sensacións que non teñen parangón) no seu carro tan rechamante de aceite e cor recuperada, e aquí mesmo comecei a teclear entusiasmado (mala sorte para o meu ordenador portátil, tan frío que nin nome ten de seu) este texto que ledes, ata me facer dano nos dedos. Un dano que botaba en falta, que xa me tardaba recuperar, que me sabía a pracer na dor de traballar, na dor que acompaña tantas veces á ledicia de escribir.

Xavier Queipo