|
Eu
son Tarzán. Insisten en que ese non é
o meu verdadeiro nome, pero a verdade xa non existe.
Ao nacer puxéronme un nome, en Romanía.
Ao emigrar outro, na América rica. Deron
en chamarme Johnny Weismuller, mira ti, para que
logo digan que o de Tarzán é ridículo.
Johnny, un nome de neno pequeno, de americano
loiro, gordo e imbécil cando eu era moreno,
fraco e frouxo. Tería morto se un médico
pediatra non me botase á auga, a nadar,
coma os peixes. Xuroume que así me sairían
os músculos para fóra, que sería
forte e poderoso. E aquel foi o único médico
que cumpriu a súa palabra. Salvoume a vida,
e sentenciouna.
Desde aquela, eu nado. Primeiro en piscinas, mesmo
nas olímpicas. Traguei cloro e loitei para
ser o máis rápido. Conseguino, case
sen decatarme, e así, sendo o máis
rápido, pensei ser un chisco máis
libre. Ata que fun á xungla. Alí
nadei ao aire libre, en ríos coa auga tan
revolta que non se distinguía o que había
no fundo. Ao comezo procuraba non pisar a terra,
por se acaso, e non tragar nada, para non enfermar.
Sen embargo, a auga dos ríos de África
nunca me fixo ningún mal. Tarzán
nadaba por eles coa velocidade dunha frecha. Tarzán
corría pola terra de África, tan
rápido coma unha panteira. Tarzán
voaba de árbore en árbore, de liana
en liana, coma o máis áxil dos monos.
O rei dos monos. O mono branco. Tarzán.
Aos poucos, funme decatando de que a miña
verdadeira vida era a de Tarzán. Porque
daquela eu cría na verdade. Non quería
rematar as películas e toparme con que
aquela fermosa muller rubia non era a miña,
nin aquel fillo de cabelo rizado era meu, que
eu non era rei de nada. Só a mona me miraba
cos mesmos ollos.Miña pobre Chita! Debín
adoptala. |
|
Pero
Johnny Weismuller non podía ter animais
no piso. Johnny Weismuller non vivía
nunha encantadora casa de madeira no medio da
selva nin tiña elefantes ao seu servizo.
Johnny Weismuller tiña moreas de cartos
para gastar, pero non era libre. Johnny Weismuller
seguía sendo un prisioneiro, coma sempre.
Se antes fora prisioneiro das piscinas, despois
foi prisioneiro dunha vida que non lle pertencía.
Entón descubrín o berro, o berro
de Tarzán. Só eu sabía
cómo facelo. Servíame na xungla
para pedir auxilio, para chamar aos animais,
para demostrar o forte e poderoso que era, tal
como prometera o médico pediatra. Aquel
berro salvoume en Cuba, cando os guerrilleiros
castristas me secuestraron. Eu berrei e eles
recoñecéronme. Deixáronme
libre, porque sabían que Tarzán
sempre ten que acabar libre.
Agora berro e veñen enfermeiras poñerme
un calmante. “É moi cedo, señor
Weismuller, vai despertar a todo o hospital”.
Pois que desperten todos, que desperte o hospital
enteiro. Xa durmirán cando estean mortos.
Mentres me quede aire nos pulmóns, hei
berrar, hei berrar ata que caian estas paredes
brancas. Hei berrar ata que as enfermeiras e
os doutores saian fuxindo arrepiados coas súas
batiñas brancas. Hei berrar ata que a
choiva molle as miñas sabas brancas,
a miña colcha branca, a miña branca
almofada. E cando a choiva anegue o chan deste
cárcere branco e corra en pequenos regatos,
hei tirar ao inferno o meu camisón branco,
e hei nadar nas augas turbias, libre por fin,
coma Tarzán.
Paula Carballeira
|
