Teatro e monumentos en Madrid
	Marzo 2001 (1º Bacharelato)
	Sabiamos que serían uns días completos, e foron. O venres saímos cedo cara a Madrid. Despois da viaxe en autobús, sen incidencias, a primeira visita programada era o Museo Thyssen, onde fixemos unha panorámica da historia da pintura ó longo de varios séculos ata o XX. A continuación, un paseo levounos á Porta do Sol e tomamos contacto co centro da capital. Á noite moitos entramos por primeira vez nun teatro de verdade, o Albéniz. A obra era As amistades perigosas, con actores famosos como Toni Cantó, Maribel Verdú e Amparo Larrañaga. A pesar de ser un pouco longa, a xente saía contenta. Tiñamos ganas de marcha, pero decidimos aplazala para o sábado polo esgotamento da maioría. O sábado tamén prometía. A axenda marcaba empezar polo Museo do Prado. Vimos as principais obras no tempo que nos deron, todos detrás da profesora, buscando sobre todo a Goya e a Velázquez. Á saída, os profes decidiron que nos viría ben tomar o aire e facer algo que non necesitara pensar: un paseo polo Retiro a pé e en barca. Á tarde, o Madrid monumental: Praza Maior, Palacio de Oriente, Praza de España... Empezamos a ser conscientes de que Madrid é unha cidade grande, enorme, con rúas interminables, e os nosos pés estaban cada vez peor. Á noite había que dar unha volta, sobre todo polo pesados que nos puxeramos co tema antes da viaxe. Outra experiencia nova foi utilizar o metro, todos en grupo compacto porque tiñamos moito medo de confundirnos de corredor ou non baixar na parada correcta. A zona de saída foi en torno á Praza de Santa Ana, con moita xente, pero non nos acabamos de atopar no noso ambiente. Non necesitamos negociar máis tempo cos profesores, porque a maioría pedía voltar ó hotel e descansar. O domingo tamén tiña o seu museo, o Centro de Arte Reina Sofía. Os profesores non atenderon algunha petición de deixar a visita para outro ano. Había que ver o Guernica de Picasso. Ó final, resultou que a pintura de Dalí era máis interesante do que parecía e incluso preguntamos cousas sobre algún cuadro. Despois dunha visita rápida, o seguinte no programa era o Rastro. Deixáronnos tempo libre para percorrer os postos das cousas máis extrañas, para todos os gustos e de todos os prezos. Como se ve, aproveitamos o tempo ó máximo ata a primeira hora da tarde, cando emprendimos a viaxe de volta. Sen incidencias, chegamos á noite a Vila de Cruces, cansos pero contentos.
	Na Praza Maior, diante de Felipe III