| |
¡Aaaaaah!
(bocexo). Xa son as 4:30 a.m. do 6
de abril de 2003. Por fin chegou o momento de coller
rumbo a París e esquecer por uns días España.
¡Brrrm, brrrm! Aí chega o autobús. "¡Oh,
Deus! ¡Que carraca! ¿Colleremos todos?"
Metemos as maletas e, mentres, oímos ruídos.
"¿Quen son?" "¡A SDT!" Todos
a despedir a Pins... e ós demais.
Na compaña de Lucía fomos ata Ourense recoller
a María, que despois dunha longa despedida conseguiu
despegarse do seu querido marido. Alí tamén
recollemos a Carlos, que, sen sabelo, converteríase
nun máis do equipo.
A primeira parada foi Sanabria, onde almorzamos e sacamos
as primeiras fotos. Proseguimos ata Burgos, onde estiramos
as pernas nun bambán. Volta á "carraca"
(como nós lle chamabamos, con moito agarimo) e volta
ó camiño ata Vitoria, onde xantamos bocatas
(claro, "para acostumarse"). Xa chegando ó
noso destino o bus ía mudo ata que se oíu a
palabra FRANCIA da boca de María, e todos comezamos
a saltar. "¡Ño! pedazo piñeiral.
Quilómetros e quilómetros de piñeiros"
(Les Landes). "E esto é La Garonne, onde se atopa
o afluente La Dordogne" (¿aclarácheste
Víctor?) "¡Bordeaux!, vaia viñedos".
Comeza a facerse de noite e chegamos a Poitiers. O primeiro
que vemos é "La Fiesta", unha especie de
discoteca-sala de xogos. E o primeiro que facemos, sen cear
nin nada pero pedindo permiso (e concedido ata as 24 h, eso
si), é ir dereitiños ó xogo (como os
ludópatas, he he). Alí había uns rapaces
de Barcelona e... ¡Que rapaces! ¿verdade, nenas?
Esa noite todos fixemos festa nas habitacións (ata
durmiron nove persoas en cinco camas) e ó
día seguinte...
Futuroscope agardaba por nós coas súas marabillas,
pero por culpa da guía... ¿parécevos
normal? En vez de perdernos nós perdeuse ela. Despois
de moito buscala fomos comer. María agarrou a cámara
para ter un recordo da primeira comida francesa, é
dicir, bocadillos. Metémonos no autobús e...rumbo
a PARIS.
"¿Que é aquel bicho de edificio?"
"Que vai ser, ¡a Tour
Eiffel! ¡Cynthia, pon gafas e regarder para ela!"
Esas palabras confirmaron que estabamos en París e
fomos en busca do hotel. A copiloto era algo cutre pero...
¡é o que hai! Despois de 500 voltas ou 3000 rev/min
atopamos o hotel. "Vaia...mmmm...como diría...¿caca?"
(dixo Cristina). E a verdade é que era aínda
máis cutre que a copiloto. En fin, a cousa xa non tiña
remedio e baixamos. Todos ás habitacións e bronca
para os máis trasnoitadores.
O día 8 de abril
amenceu como os outros, con sono. O primeiro almorzo parisino
e, gracias a Deus, non eran bocadillos. Logo de coller enerxía
comezamos a patear París.
| A
primeira visita foi á Île de la Cité,
onde vimos Notre
Dame que, por certo, estaba en obras. Alí fixemos
uns amigos chineses e observamos o quilómetro cero
francés. Tamén amigamos cun home que intimaba
cos paxaros; ensinoulle a súa arte a Víctor,
que acabou por intentalo só. |
|
 |
Logo, no Quartier Latin, iamos entrar na Université
de la Sorbonne, pero finalmente non o fixemos. O culpable:
Bin Laden. Esto soa a cachondeo pero é certo: La Sorbonne
cerrou as portas ós visitantes desde os atentados do
11 de setembro.
Camiñamos ata o Panthéon,
onde María nos presentou a uns vellos amigos cos que
tomamos un café: Zola, Voltaire,
Rousseau, Victor Hugo, Dumas, Pierre e Marie Curie... "Como
cheira a compañeirismo. Eso pasa por non ventilar"
(dixo Pins).
De camiño á comida pasamos pola Conciergerie.
Coñecemos o Quick, un lugar que se ía facer
moi habitual para nós, e fomos repousar a comida ós
Jardins
de Luxembourg, onde se atopa o palacio de Catalina de
Médicis (muller de Henrique IV) que, anteriormente,
vivía no Louvre pero parecíalle unha fortaleza
militar e por iso mandou construír dito palacio.
 |
|
Paseando,
paseando... no Musée
d'Orsay fomos entrando, o cal na antigüedade
era unha estación de tren. Alí vimos obras
de Monet, Renoir, Degas, Van Gogh (La Arlesina
e Autorretrato, entre outras), Mazás
e Laranxas de Cézanne e L'Estaque
e Mulleres en Tahití de Gauguin.
|
Indo cara a Les Invalides xa nos sentiamos uns parisinos máis,
eso si, con certos trazos alemáns: en vez de cruzar
polo "paso de cabra", cruzar desde a beirarrúa
ata a rotonda, atravesar esta e a continuación pasar
ó outro lado ata...
Les
Invalides foi construído gracias ó mandato
de Luís XIV e era un "hotel" adicado á
acollida de soldados. Co tempo converteuse nun panteón
á memoria de ditos soldados e en 1840, Louis-Philipe
mandou transportar as cinzas de Napoleón alí.
Na actualidade, estas cinzas están dentro de sete ataúdes
e arredor delas pódense ler os nomes das guerras que
Napoleón gañou.
Despois dun longo día turístico fomos tomar
un descanso ó Sena. Demos un paseo en Bateau-Mouche.
Agradecemos a lonxitude do río, pois despois disto
aínda quedaba outra camiñata;pero para que vexades
que as casualidades existen, vouvos contar unha anécdota:
entrando no Bateau-Mouche, Félix dixo que lle parecera
ver unha cara coñecida. Os demais dixemos que era imposible
atopar a alguén en ¡PARÍS!
|
Pero unha vez acomodados naqueles asentos vermellos ó
aire libre comezamos unha conversa cunhas rapazas galegas,
da Coruña, que estaban de excursión alí,tamén;
e ¿quen se atopaba alí? ¡Mario! Un
compañeiro de Félix do conservatorio. |
|
 |
Pero como todo o que comeza acaba, o paseo rematou e tivemos
que volver "ás andadas".
Ese día ceamos nos Champs-Elysées. Vimos L'Arc
de Triomphe por primeira vez, que mide cincuenta metros
de alto por corenta e cinco de longo. Desde aquí saen
doce avenidas e nunha delas atópase Virgin (a discográfica).
Tres pisos de discos e casettes e DVD's e videoxogos e...máis
de mil artistas alí metidos e dezasete rapaces toleando.
Por fin Carlos recolleunos na Place de L'Etoile e puidemos
ir descansar; aínda que descansar... ¿que era
eso?
O mércores día
9 volvemonos levantar con sono. A noite pasada
tiveramos unha gran sorpresa: uns rapaces vascos viñeran
compartir o hotel con nós. Con algún/ha amigamos
ben (¿recordas, Paula?) e con outros non tanto; pero
en xeral todos eran bos rapaces e a convivencia fíxose
fácil.
A primeira visita da mañá foi á dama
de ferro, o símbolo de París: la Tour Eiffel.
Estes 300 metros foron construídos en 1889 en conmemoración
do centenario da Revolución de 1789. Fixeron falta
dous anos para construíla.
Aquelo era im-presionante. Desde alí arriba podiamos
ver todo con canto soñaramos. PARÍS: Bois de
Boulogne (o pulmón de París, onde se xoga Roland
Garros), Les Invalides, L'Arc de Triomphe, Notre Dame, O Sena,
La Sainte Chapelle... pero moitos levamos unha "gran
decepción" ó ver a cor marrón daqueles
ferros. Toda a nosa vida pensando que era gris e resulta que
a pintan cada dous anos de marrón. A medida que iamos
subindo iamos sentindo a presión nos oídos e
os... na gorxa.
 |
|
E por fin arriba vimos a Eiffel coa súa muller
no museo que alí hai. Tamén puidemos plasmar
os nosos nomes e "Nunca Máis". |
Ás 12'30 h atopabámonos no Louvre.
Alí puidemos ver Exipto, Grecia, Mesopotamia, o Renacemento,
o Neoclasicismo e o Romanticismo. En canto a Exipto vimos
o Escriba Sentado (2500 a.C). Nunca esqueceremos a
súa azul e cristalina mirada. Tamén observamos
as diversas momias. En Grecia chamounos moito a atención
a Victoria de Samotracia (190 a.C) e a Venus
de Milo
(séc. II a.C). Tamén estaba alí o
primeiro códice de leis escrito, Código de
Hammurabi, pertencente a Mesopotamia.
Tamén, por un milagre, os chineses deixáronnos
ver a Gioconda, pertencente ó Renacemento pero...
vaia decepción, é tan pequena... Dentro do Neoclasicismo
observamos a Coronación de Napoleón e
pertencente ó Romanticismo vimos obras de Delacroix
e de Géricault.
Comemos aquí dentro... pero só aqueles que o
puideron facer (que non foron moitos). Á saída
sacamos algunha que outra foto diante da famosa Piramide de
cristal e diante do Arco
do Carrousel. Estivemos na Place de la Concorde e perdémonos
nas Galeries
de Lafayette, en Faubourg Saint Honoré. Non é
que nos perderamos (literalmente falando), é que alí
hai todas as marcas de roupa e cosméticos que poidas
imaxinar: Chanel, Clinic, Paco Rabanne, Hugo Boss, Calvin
Klein, Óscar de la Renta, Carolina Herrera, Givenchy,
Balenciaga, Yves Saint Laurent, Gucci, Christian Dior, Jean-Paul
Gautier, Karl Lagerfeld, Inés de la Fressange, Prada,
Louis Vuitton...
Por alí atopamos a Ópera
Garnier, que estaba cerrada e tivemos que volver o venres
cando, por certo, puidemos sacar algunhas fotiños nesas
butacas nas que se sentan os ricachóns. Tamén
vimos a igrexa "máis fea" (vale... a que
menos nos gustou) de todo Francia, L'Eglise de la Madeleine.
Mentres uns poucos descansabamos alí e lle dabamos
de comer ás pombas, María, Lucía, Sabrina,
Ana, Sandra e moitas outras foron visitar a igrexa de Santo
Agostiño. Volvemos cear nos Champs-Elisées,
onde puidemos saudar a... ¡Gerard Depardieu e Virgine
Ledoyen! que estaban estrenando "Bon Voyage". De
camiño ó hotel pasamos pola rúa máis
erótica deste núcleo urbano e vimos o Moulin
Rouge (pero nin Nicole Kidman nin Edwan McGregor andaban por
alí).
O mellor día, sen dúbida, foi o xoves.
Pola mañá visitamos Montmartre, onde viviu Picasso
durante moito tempo. Alí atópase o Sacré-Coeur,
que foi construído en 1870. É de estilo romano-bizantino.
O que máis nos impresionou da igrexa foron as súas
cúpulas onde había un bonito mosaico. Alí
fixemos moitos retratos. Algúns parecíanse (como
o de Sergio ou o de Laura) e outros non tanto...
Baixando as numerosas escaleiras para coller o autobús
rumbo a Eurodisney atopámonos con Emilio (sobriño
de Lucía e residente en París) e coas súas
amigas madrileñas: Sara, Teresa e Nuria. Con eles gravamos
bonitos momentos e xuntos ensinámoslles o noso grito
de guerra e algunha que outra palabriña galega (¿córner?)
"¿Onde nos atopamos?" En...¡¡¡Disneyland
Resort París!!! Pareciamos nenos pequenos e, sobre
todo, ó ver o primeiro personaxe: Pinoccio. Os máis
atrevidos subíronse ó "Space Mountain",
que é a montaña rusa de Indiana Jones. E pasámolo
de medo na casa do terror que, máis ben, era unha casa
da risa porque de terror tiña pouco; aínda que
os de- corados estaban moi logrados. Tamén fomos ó
labirinto de Alicia no País das Marabillas, pero non
conseguimos sentarnos no trono da malvada Reina de Corazóns.
As mellores atraccións foron as tazas (algún
case bota a pota con tanta voltiña) e os dumbos...
(eramos como nenos). E vós non me fagades caso pero
sigo dicindo que as casualidades existen porque alí,
no medio de milleiros de persoas, alí, naquel pequeno
e gran mundo atopámonos cos nosos amigos os vascos
(¡¡¡Los Pascos!!!) e por fin... despois
de moito buscar vimos a... ¡¡MICKEY MOUSE!! (a
ilusión das nosas vidas, he he). Algunha case chora
de emoción. Pero tamén vimos outros personaxes
como Aladino, Marie Poppins, Baloo, Chip e Chop, Pluto, Goofy...
e todo remata e o caramelo acabouse para todos e tivemos que
saír do mundo dos soños para volver entrar no
cruel mundo da realidade. ¡Ai!
| ¡Fiesta!
¡Que fantástica, fantástica esta fiesta!...
¿Onde? ¡Na recepción do hotel! Estaba
todo cerrado e poñendo un pouquiño de cada
peto fixemos un super pic-nic na recepción (debemos
agradecerllo, sobre todo, ó noso super conductor
Carlos). |
|
 |
Aquela noite tivemos unha sorpresa. Claro que para algúns
foi máis grande que para outros (¿ou que, Sergio?).
Ó noso hotel chegaron unhas mañas que, segundo
algúns, non tiñan ningunha dúbida, e
tamén algúns maños (que llo pregunten
a Sandra e Sabrina e cía.).
O 11 de abril vimos a
Sainte
Chapelle. Unha igrexa da segunda metade do século
XIII. A Sainte Chapelle constitúe a xoia do gótico
francés. No segundo piso atópanse as famosas
vidreiras, cada unha dunha forma diferente e intercalando
as cores (aclaración para algunha: en caso de romper
algún cachiño destas vidreiras chegaría
con repoñer ese anaco e non faría falla renovar
todo. En caso de dúbida consulte co seu vidreiro particular).
Xa pola tarde estivemos no museo Picasso (o noso veciño),
que era algo complicado de entender pero... pobre, pasou media
vida alí, naquel fermoso lugar ¡si!, pero añorando
a nosa fermosa Spain... (quatre points)
Tamén fomos de compras polos arredores do Pompidou
e todos aqueles que souberon como entrar fixérono (aínda
que debemos agradecer ás nosas profesoras que nos estiveron
chamando por teléfono para darnos información
de como facelo). Esa noite fomos cear a unha creperie e...¡¡pagaron
as profes!! Á parte probamos a sidra francesa, que
estaba de vicio.
O venres á noite foi o peor día. Festas en Cirela
e nós durmindo uns encima dos outros...; á parte,
aquel día xa estabamos tristes por deixar a cidade
do amor, aínda que cada vez que oiamos a palabra CALDO,
CALDO, CALDO. ¡Que fame! Algúns durmiron toda
a noite e outros dedicáronse a matar o tempo.
 |
|
O
sábado pola
mañá coñecidos e coñecidas
esperábannos xunto con Pupi en Bilbao. O Gugenheim
decepcionounos bastante a algúns; aínda
que creo que foi máis o sono e as ganas de chegar
á casa |
que calquera outra cousa. A outros encantoulles.
Xa chegando a Lalín, o noso autobús parecía
a centraliña de Telefónica. "Chega- remos
sobre..." "Chegaremos..." "Chegaremos..."
"Chegaremos..." ¡Ai! Chegamos me- llor que
marchamos, porque traiamos connosco un agasallo moi especial
na maleta... unha morea de amigos e un cento de recordos para
a eternidade. París, cumio da moda; París, cidade
do amor; París, núcleo de arte; París,
punto de unión. París, sempre unha añoranza
gardada na mente de dezasete rapaces... dezasete rapaces que
añoran volver e dezasete rapaces que vos adican un...
VENGA (berro, non de loita
senón, de paz).
On y va! Allons-y!
Diario
de viaxe escrito polos alumnos e alumnas de Francés
de 1º de Bach.
|
|
