Aquí nace París, porque aquí empeza a historia da cidade. Destacan tres grandes monumentos medievais que aínda se conservan na illa: a catedral de Notre-Dame, a Sainte-Chapelle e a Conciergerie.

A CATEDRAL DE NOTRE-DAME é unha das obras mestras do gótico francés. Foron necesarios 170 anos para rematala. Este templo é elixido para celebrar grandes acontecementos da historia de Francia, entre outros: o casamento de Henrique IV coa raíña Margot, a autocoroación de Napoleón como emperador, a celebración da vitoria dos Aliados e da liberación de Francia… No exterior, as magníficas esculturas atraen as miradas dos transeúntes. Na Idade Media, o pobo non sabía ler, polo que os escultores e os pintores das igrexas e das catedrais debían contar a vida de Cristo e mostrar o que pasaría despois da morte; isto explica por que Víctor Hugo titula un dos capítulos de Notre-Dame de París : "O libro das pedras". A fachada principal está dominada por dúas grandes torres e unha agulla, que mide 90 metros de alto. A torre Sur contén a gran campá que facía sonar Quasimodo, o chepudo da novela de Víctor Hugo Notre-Dame de Paris. A fachada está dividida en tres niveis: no tramo inferior sitúanse as tres entradas principais: o pórtico da Virxe, á esquerda; o do Xuízo Final, no centro; e o de Santa Ana, na dereita. Nas tres hai magníficas tallas (a maioría copias do século XIX) de figuras, follaxes e escenas bíblicas. Encima encóntranse as figuras restauradas dos reis de Israel, na chamada Galerie des Rois. Sobre a tribuna ábrese o Gran Rosetón (La grande rose) de 9.60 metros de diámetro e, el, a Gran Galerie. O tranquilo interior proporciona o contraste adecuado fronte á gloria triunfante do exterior. Nel pódense admirar as bóvedas e os arcos, o coro, as estatuas da Virxe e do Neno, da Piedade, así como as vidreiras do lado norte e sur.
Fora, diante da catedral, na praza, unha estela marca o quilómetro cero dende onde se miden as distancias de París ás distintas cidades do país.

A SAINTE-CHAPELLE está moi cerca de Notre-Dame. Tamén é unha das obras mestras da arquitectura gótica: arte chamada francesa porque a maioría das catedrais deste país pertencen a este estilo. A Sainte-Chapelle é famosa polas súas vidreiras; delas din que son as máis bonitas de Europa. Construída entre 1246 e 1248 baixo o reinado de San Luís coa intención de albergar a coroa de espiñas de Xesucristo, está composta de dúas capelas superpostas. A máis alta parécese a un relicario. Un cronista do século XIII escribe a propósito dela: "Alí dentro imaxínase un no ceo, transportado a unha das máis bonitas habitacións do paraíso".

A ÎLE DE SAINT-LOUIS
Unida a île de la cité pola ponte peonil de Saint Louis descóbrese paseando. Como non hai monumentos, pero si fermosos inmobles do século XVIII, recoméndase pasear polas fermosas e tranquilas rúas, xa que a illa está considerada a zona máis romántica de París.

A vía triunfal esténdese ao longo de 9 quilómetros en liña recta dende o Palacio do Louvre á Defensa. Este gran paseo ofrece unha das máis bonitas perspectivas de París: o arco do Carrusel, o xardín das Tullerías, a praza da Concordia, os Campos Elisios, o Arco de Triunfo e a gran arco da Defensa. Todas estas construcións monumentais levantadas a través da historia simbolizan o prestixio de Francia.

O LOUVRE
É o museo máis grande de Francia e un dos máis bonitos do mundo é un dos símbolos de París. Destaca pola súa arquitectura pero tamén polo seu contido, xa que acolle obras de arte do mundo enteiro e de todas as épocas: da Antigüidade ata o século XIX. Pódense contemplar, entre outras, a Gioconda de Leonardo de Vinci, Os Escravos de Miguel Anxo, As vodas de Caná do Veronés, A Venus de Milo (sen brazos), A Vitoria de Samotracia (sen cabeza), O Escriba sentado (cuxa mirada non esqueceredes nunca)… Para facilitar a entrada ás diferentes salas da exposición, o arquitecto americano Min Pei deseña a Pirámide de cristal, como entrada principal do museo. Situada no patio do museo, mide 21 metros de alto, pesa 200 toneladas, e está composta por 630 lousas de cristal. Está pirámide foi inaugurada en 1889.

O XARDÍN DAS TULLERÍAS
Esquezamos o pasado violento do palacio das Tullerías, residencia dos reis, que foi queimado en 1871 polos comuneiros sublevados contra o goberno. Como recordo queda o xardín, grande e tranquilo, con trazado tipicamente francés, e deseñado por Le Nôtre en 1664, sendo rexente Catherine de Médicis; tamén permanece o Arco de triunfo do Carrusel, erixido en 1808 para celebrar as vitorias de Napoleón e que servía de entrada triunfal ao pazo. Ao fondo do xardín atopamos dous museos: a Orangerie, que alberga os famosos Nenúfares de Monet e o Jeu de Paume, que dá cabida a excelentes exposicións temporais de arte contemporánea.

PRAZA DA CONCORDIA
"Concordia" significa "Harmonía", pero as vivencias da praza son outras ben distintas, xa que durante a Revolución foi o lugar elixido para colocar a guillotina, e así a praza foi testemuña da execución de Luís XVI e de Mª Antonieta, entre outros. É en 1795 cando a praza é bautizada co seu nome actual: Place de la Concorde, nome dado en sinal de reconciliación. Uns anos máis tarde, Napoleón embelece a praza co espléndido Obelisco de Luxor, traído das súas campañas por Exipto; o obelisco, en granito rosa, cun peso de 230 toneladas e unha altura de 23 metros, ten unha antigüidade duns 3000 anos. A praza ten unha superficie de 8 hectáreas, o que fai dela unha das prazas máis grandes do mundo. As dúas fontes que posúe están inspiradas nas da praza de San Pedro de Roma e as 8 estatuas de mulleres personalizan as grandes cidades de Francia. A ponte da Concordia une a beira dereita coa beira esquerda. En ambos os estremos sitúanse a igrexa da Magdalena e a Asemblea Nacional, que cos seus pórticos de columnas antigas, fainos recordar a fisionomía dos templos gregos.

OS CAMPOS ELISIOS
Os Campos Elisios forman unha longa avenida de 1880 m . Esta gran avenida, a máis bonita do mundo, segundo din, é hoxe cos seus cines, os seus restaurantes, os seus hoteis de luxo, as súas galerías comerciais, o xentío de persoas que pasea día e noite, ao longo das súas anchas beirarrúas, o símbolo da vida e do dinamismo de París. Subindo polos Campos Elisios descubrimos dous grandes edificios de pedra, ferro e cristal: o Gran Palais e o Petit Palais, que foron construídos con motivo da Exposición Universal de 1900. Actualmente o Gran Palais acolle ao longo do ano importantes exposicións temporais; para os amantes das estrelas, hai tamén un Planetario; mentres que o Petit Palais é a sede do museo de Belas Artes da cidade de París.

ARCO DE TRIUNFO
Construído entre 1806 e 1836 para celebrar os triunfos do exército de Napoleón, convértese cos anos nun "símbolo nacional", nun "xigantesco altar da Patria". Os romanos construían arcos despois das súas vitorias. Napoleón admiraba todo o relacionado coa Roma antiga, de aí que os imite, facendo do Arco de Triunfo un arco romano á francesa. O primeiro acto na historia do Arco de Triunfo ten lugar en 1840, nun duro día de inverno. A pesar da neve, miles de parisinos acércanse a este monumento para renderlle homenaxe a Napoleón, morto en Santa Helena. O féretro, despois da súa exposición baixo o Arco, percorre a avenida dos Campos Elisios, tirado por dezaseis cabalos. A partir dese día, o Arco de Triunfo será o lugar elixido para celebrar os grandes acontecementos históricos da nación francesa., xa que corenta e cinco anos máis tarde todo París acudirá á inmensa procesión que ten lugar na gran avenida: entérrase o gran poeta de París, Víctor Hugo. Anos máis tarde, en 1944, será o escenario dos impresionantes desfiles militares celebrados con ocasión da liberación. E en 1989, volverá a ser escenario das festas celebradas con motivo do bicentenario da Revolución Tamén, todos os 14 de xullo, os cidadáns cítanse no lugar para contemplar o desfile militar que baixa pola avenida, ao mesmo tempo que os avións do exército sobrevoan o Arco. Pero non podemos esquecer que o Arco e a avenida viven tamén horas tráxicas e terribles, como o día no que o exército de Hitler desfila pola avenida. Baixo o Arco de Triunfo atópase a tumba do Soldado descoñecido. O corpo dun soldado, cuxo nome se descoñece, e que foi abatido durante a guerra de 1914-1918, repousa nela.

A DÉFENSE
A Défense é un barrio completamente novo, un barrio de negocios de aspecto americano, que se empezou a construír en 1958. Destaca o Gran Arco da Defensa, inspirado no Arco de Triunfo dos Campos Elisios , aínda que é máis grande. Inaugurado en 1989, este enorme cubo aberto que podería acubillar a catedral de Notre-Dame coa súa agulla, está composto de 36 pisos dedicados a oficinas, e ofrece dende a súa terraza de 150m2 unha fermosa vista de París.
La voie triomphale avance en ligne droite du Palais du Louvre à la Défense, sur 9 kilomètres. Cette grande promenade offre une de plus belles perspectives de Paris: l'arc du Carrousel, le jardin des Tuilleries, la place de la Concorde, les Champs-Elysées, l'Arc de Triomphe de l'Étoile et l'Arche de la Défense; constructions monumentales érigées à travers l'histoire pour symboliser le prestige de la France.

Cines, bancos, restaurantes, soportais comerciais, "passages" e teatros, dan vida a un dos barrios máis animados da capital. A Opéra (Palais Garnier) destaca no medio dos "Grands Boulevards" polos que sempre é un pracer pasear, xa que sempre hai algo que ver. Chámaselle familiarmente "Grands Boulevards" a unha longa serie de avenidas que unen a Madeleine coa praza da República.

O FAUBOURG SAINT HONORÉ
Esta rúa comercial é o paraíso das tendas de luxo e de alta costura: Yves Saint-Laurent, Sonia Rykiel, Ungaro, Chloé, Hermès, Armani, Prada... Nel atópase tamén o Palais de l'Elysée, residencia oficial do Presidente da República francesa dende 1873.

A MADELEINE
Nome que sen dúbida os lectores de Proust asociarán á súa obra, pero que en realidade é outra nova edificación napoleónica destinada a celebrar as vitorias da "Grande Armée" que se parece máis a un templo grego que a unha igrexa cristiá. O barrio é moi elegante e tamén outra das esquinas das tendas de luxo. O maior atractivo desta zona para os gourmets son sen dúbida os dous edificios das tendas Fauchon, onde serven as mellores especialidades gastronómicas e cuxos escaparates son dignos de figurar nun museo. Os bulevares da Madeleine e dos Capuchinos condúcennos o edificio máis impresionante e opulento de París: L'Opéra Garnier.

A OPÉRA GARNIER
Comezada a construír polo arquitecto Charles Garnier en 1860, a petición de Napoleón III, o teatro da Opéra será inaugurado 15 anos máis tarde. A visita merece a pena para admirar a impresionante escaleira de mármore, así como as pinturas do teito do teatro feitas por Chagall en 1964. Dise que a Opéra está habitada por un fantasma, pero de momento ninguén pode presumir de terse atopado con el.

OS GRANDS MAGASINS
Ao longo do boulevard Haussmann levántanse os grandes almacéns máis famosos de París: Galeries Lafayette e Printemps. Construídas a finais do século XIX, representan cos seus grandes escaparates, as súas estatuas doradas e as súas cúpulas de cristal, o orgulloso comercio da época. En París, ¡incluso as tendas son monumentos!

A avenida da Opéra lévanos ao PALAIS ROYAL . Este gran rectángulo de antigas casas que rodea a un tranquilo xardín é un remanso de paz que se descubre camiñando polos soportais e as galerías da Comédie-Française. Os xardíns do palacio son espléndidos e o patio sorprende pola súa decoración de columnas brancas e negras de diferentes tamaños, deseñadas por Daniel Buren.

PLACE VENDÔME
Sinónimo de luxo. A praza é un magnífico octógono regular ó que se accede por diferentes rúas embelecidas polos escaparates das grandes xoierías parisinas: Cartier, Boucheron, Van Cleef... Na praza sitúase tamén o famoso e luxoso hotel Ritzs, aloxamento dos "mitos e personalidades" actuais. No centro da praza, destaca e chama a atención a coñecida colonne Vendôme, inspirada na columna de Traxano en Roma. Esta columna foi mandada construír por Napoleón: cunha altura de 160 m, está decorada con baixo-relevos realizados co bronce fundido dos canóns capturados aos rusos e aos austríacos na batalla de Austerlitz. Estes baixo-relevos contan as principais proezas feitas polo exército de Napoleón entre 1805 e 1807. A columna está rematada por unha estatua de Napoleón, vestido de César.

O QUARTIER DES HALLES
É unha mestura de vellas rúas bordeadas de casas con balcóns de ferro forxado, inmobles novos e modernos, de tendas e de fast foot.
A igrexa de Saint-Eustache é unha das máis fermosas de París, mestura de gótico (interior), clásico (fachada), e renacemento (decoración). Actualmente serve de escenario a concertos de música sacra.
A fontaine des innocents, erixida en 1549, única fonte de estilo renacentista que se conserva en París, é un dos máis fermosos e pequenos monumentos da cidade.
A torre Saint-Jacques, entre a praza Châtelet e o concello, fermoso campanario gótico que é todo o que queda da igrexa de Saint Jacques-de-la-Boucherie (1523), na que se reunían os peregrinos de paso para Santiago de Compostela.

O FORUM DES HALLES substitúe o famoso mercado de abastos de Batard, tan apreciado por Zola; o escritor describe a "les Halles" como o "ventre de París", xa que alí se asentába o mercado cuberto da cidade á que abastecía de carnes, froitas e verduras. Nos anos 60, o mercado é trasladado ás aforas da cidade, debido aos problemas circulatorios ocasionados pola entrada masiva de camións. Pero como remodelar a zona? Durante anos, un inmenso burato desfigura ese centro da cidade. En 1979, o alcalde Jacques Chirac inaugura o Forum: atrevida arquitectura de cristal e de metal, composta de varios niveis, algún subterráneo, que encerra máis de 250 tendas de moda, cines, restaurantes e o Centro Oceánico Cousteau. Aos Halles pódese chegar directamente en RER, xa que acolle tamén a estación de metro-RER máis grande de París, e din que é o centro de transportes máis grande do mundo. Actualmente, o Forum e a súa estación é un dos puntos de encontro da xuventude parisina.

O CENTRO GEORGES POMPIDOU
Un día de 1977, os parisinos descobren unha cousa rara que se levanta no medio do corazón de París: un gran edificio de cristal, exteriormente cuberto de tubarías e conductos en cores chamativas. Trátase dun novo museo: o museo nacional de Arte moderna, que será coñecido polo nome de Centre Pompidou (en recordo do Presidente da República que inicia o proxecto), Centre Beaubourg ou simplemente Beaubourg (nome do barrio no que está asentado). Como a Torre Eiffel no seu momento, o centro é obxecto de controversias; os seus detractores chámano sarcasticamente "refinería de petróleo", "fábrica mal pintada", "montón de tubos e bocas metálicas", "papeleira de chatarra"... Non obstante, este gran centro cultural exerce unha gran fascinación e é o museo máis visitado de Francia. Beaubourg é un polo de atracción para todos os parisinos, un museo para todo o mundo, incluso para a xente que non é amante dos museos, xa que é un lugar no que non dá medo entrar. O Centro está dividido en diferentes plantas. Na planta terceira e cuarta podemos admirar as obras de Dalí, Picasso, Braque, Léger, Matisse, Chagall, Max Ernst, Magritte, Miró, Kandinsky, Pollock, Calder...A quinta planta está dedicada ás grandes exposicións temporais, ás que todos os parisinos acoden. Polas famosas escaleiras mecánicas, chégase á última planta que ofrece unha marabillosa panorámica de París. Pero Beaubourg conta tamén cunha biblioteca e unha mediateca accesibles a todo o mundo. Na salas pódense consultar todo tipo de libros, revistas ou vídeos. Para os amantes das linguas estranxeiras, o laboratorio de idiomas ofrece a ensinanza de noventa linguas diferentes. Á noitiña o edificio resplandece totalmente iluminado e a biblioteca é tomada polos estudantes ata as 22 h., que é cando pecha as súas portas. Cerca de Beaubourg, na praza Igor Stravinsky, pódense admirar as esculturas coloristas que xiran no estanque, obra dos artistas Jean Tinguely e Niki de St-Phalle.

Cerca do quartier des Halles, do Forum e de Beaubourg, cara ao leste atópase o Marais. Hoxe é difícil imaxinar que este barrio tan elegante foi orixinariamente unha zona pantanosa insalubre. Só o nome do barrio recorda actualmente esa lonxana época. O Marais é un barrio no que abundan as mansións, "les hôtels", pero non os hoteis para aloxar os viaxeiros, senón os chamados "hôtels particuliers", é dicir, pequenos palacetes construídos a principios do século XVII por importantes familias nobres. Estes palacetes pódense admirar sobre todo nas rúas de les Francs-Bourgeois e na rúa Saint-Antoine; pero tamén L'Hôtel de Beauvais (rúa François Mirón, nº 68), no que Mozart, sendo neno, deu un concerto ; L'Hôtel Carnavalet (rúa Sévigné), que alberga o Museo da Historia de París; L'Hôtel Salé, sede do museo Picasso en París; L'Hôtel de Rohan (rúa vieille-du-Temple, nº 87) ou L'Hôtel de Soubise ( rúa Francs-Bourgeois, nº 60) edificado en 1704, sede do museo da Historia de Francia e sede dos Archivos nacionais. A finais do século XVII, os nobles abandonan este barrio e van vivir a Versalles, residencia do rei Louis XIV. Pasan tres séculos nos que París se esquece do Marais. Actualmente é un dos barrios de moda e está moi protexido.

A PLACE DES VOSGES é unha gran praza de forma cadrada, lugar elixido na época dos Tres Mosqueteiros para baterse en duelo. Hoxe, esta praza rodeada de soportais é un dous lugares máis encantadores de París. Hai que engadir que é a praza máis antiga de cidade, e a máis bonita, e que nela pode visitarse a casa de Víctor Hugo, convertida en museo Víctor Hugo.

A PRAZA DA BASTILLA é sobre todo coñecida polos acontecementos históricos que nela se desenvolveron. Construída no século XIV, a Bastilla era a prisión do Estado, o símbolo do absolutismo real. A toma da Bastilla polo pobo de París o 14 de xullo de 1789 marca o principio da Revolución Francesa e A fin do feudalismo europeo; é símbolo de liberdade e foi elixida polos franceses como data para celebrar a festa nacional. No centro da praza , elévase a "Colonne de Juillet" que mide 52 metros de alto e que está rematada polo "Espírito da liberdade"; pero esta columna non foi erixida para conmemorar a Revolución de 1789, senón a Revolución de 1830. Inaugurada no bicentenario da Revolución Francesa en 1989, a nova ópera da Bastilla é o novo templo da arte lírica parisina. Criticada e deostada como paquebote xigantesco e monstroso para uns e obra mestra da arquitectura contemporánea para outros, a ópera da Bastilla desata as paixóns.

O Barrio Latino é, dende a Idade Media, o barrio dos estudantes. O bulevar Saint Michel, cheo de cafés, restaurantes, cines e librerías é o seu centro de animación. Pero no barrio destaca especialmente a Sorbona. En 1253 Robert de Sorbon funda un colexio para pobres que alcanzará fama internacional: La Sorbonne. De aí, desa tradición universitaria, procede a orixe deste nome un pouco raro "Barrio Latino", xa que profesores e estudantes se expresaban en latín. O Quartier Latin asóciase tamén coas grandes manifestacións que tiveron lugar durante as protestas do maio de 1968. Na beira esquerda do Sena, a primeira indicación da entrada no barrio dánola a Fontaine de Saint-Michel. Pola parte de atrás da fonte, nun fermoso curruncho do París medieval, no que se erixe a igrexa de Saint- Severin (unha das máis elegantes da cidade), atopamos unha zona peonil con pequenas rúas polas que se pode deambular e soñar: rue de la Huchette, co coñecido teatro de "la Huchette", no que se representa dende hai 50 anos A cantante calva de Ionesco; rúe de la Harpe, rúe du Chat-qui-Pêche, a rúa máis estreita da cidade...
Para os estudantes o Quartier Latin comprende o bulevar Saint-Michel, que se estende dende a fonte ata o xardín de Luxemburgo, e o bulevar Saint-Germain, que termina no teatro do Odeón. Subindo polo bulevar Saint-Michel, pasando por diante da Sorbona, no alto da colina Sainte Geneviève, ao final da rúa Souflot, encontrámonos un monumento moi suntuoso: Le Panthéon.
O Panteón ía ser unha igrexa dedicada á patroa da cidade: Santa Xenoveva; pero a Revolución transfórmao nun templo destinado a acoller as tumbas dos grandes personaxes da liberdade: Voltaire, Rousseau, Hugo, Zola, Jaurès, Moulin, Os Curies.. Por detrás do Panteón, o barrio continúa por pequenas rúas moi frecuentadas: rue Clovis (na que se ergue un dos monumentos máis singulares de París: l'église de Saint-Étienne-du-Mont), rúe Mouffetard, place de la Contrescarpe coñecida polo café "La Chope" ao que Hemingway ía a escribir e Georges Brassens cantar... O barrio disfruta de varios xardíns: o Jardin des Plantes (botánico) e o Jardin du Luxembourg, admirable xardín tipicamente francés, frecuentado por artistas, namorados, familias... No século XVIII o gran pintor Wateau encontraba a inspiración neste xardín. O escritor Théophile Gautier ía pasear acompañado dunha langosta atada con unha cinta azul. Tamén o filósofo Jean-Paul Sartre fala a miúdo das árbores do Luxemburgo na súa obra Les mots.. No xardín érguese o "Palais du Luxembourg", encargado por María de Médicis, esposa de Henrique IV. Nunha das esquinas do xardín, á dereita do palacio, pódese admirar a Fontaine des Médicis. Durante a Revolución o palacio convértese en prisión. Dende 1879 é a sede do Senado.

SAINT GERMAIN-DES-PRÉS
En Saint Germain, París é ao mesmo tempo intelectual, histórico, turístico e provinciano. Durante a Idade Media, os estudantes ao saíren da Sorbona ían pasear por Saint Germain. A igrexa de Saint Germain-des-Prés, a máis antiga de París dálle un aspecto moi provinciano a este barrio. Esta igrexa é un dos mellores exemplos da arte románica en Francia e acolle a tumba de Descartes.
Frecuentado por intelectuais e filósofos, Saint Germain é un barrio animado, no que destacan tamén varios cafés : "Les deux Magots" ao que Sartre tiña costume de ir escribir todas as mañás, ocupando sempre a mesma mesa; "Le Flore" no que perdura o recorde de Malraux, Camus, Jacques Prévert, Guillaume Apollinaire, Simone de Beauvoir, tamén o de Sartre... Actualmente estes cafés seguen a ser frecuentados por escritores e artistas. Enfronte, na outra beirarrúa a "Brasserie Lipp" é lugar de encontro de políticos e periodistas.
O MUSEO D'ORSAY Situado na rúa de Bellechasse, é un dos museos máis recentes de París. O edificio é unha antiga estación de ferrocarril que ía ser demolida nos anos 60, pero que foi transformada nun soberbio museo no ano 1986. Acolle obras da segunda metade do século XIX, en particular obras dos impresionistas Renoir, Manet, Monet, Sisley, Pisarro... e obras dos postimpresionistas Cézanne, Van Gogh, Gauguin, Rousseau... Da antiga estación consérvase a estrutura, o teito de cristal e o gran reloxo.

A TOUR EIFFEL
Construída para a Exposición Universal de 1889 (exposición realizada para celebrar o centenario da Revolución), a dama de ferro, do enxeñeiro Gustave Eiffel, tiña como obxectivo asombrar o mundo. Obxectivo conseguido, pois continúa a asombrar aínda hoxe, sendo o monumento máis coñecido, o máis fotografado e o máis admirado. Este "mecano" xigante de 320 metros de altura, sostido por dous millóns de remaches, facilita unha soberbia panorámica de París e dos seus arredores. Aos pés da Torre Eiffel esténdense os xardíns chamados Champ de Mars; na época de Napoleón é o lugar de adestramento dos cadetes da Academia Militar, harmonioso edificio que mira á Torre Eiffel dende o outro lado do Champ de Mars. Hoxe, o parque é un lugar de paseo e descanso para parisinos e turistas fatigados.

O PALAIS DE CHAILLOT, érguese fronte á torre Eiffel, pero ao outro lado do Sena. Foi construído para a Exposición Universal de 1937. É sede de catro museos: o museo do home, o museo da mariña, o museo dos monumentos franceses que expón as catedrais e os castelo de Francia en miniatura e o museo do cine.
Dende a explanada do Palais de Chaillot, coñecido tamén polo nome de palais du Trocadéro, nome co que se designa a praza e as súas fontes , gózase dunha magnífica vista da Tour Eiffel e do Champ de Mars.

O PALAIS DE TOKYO, situado na avenida do Presidente-Wilson, moi cerca do palais de Chaillot, acolle o museo de Arte moderna da cidade de París. Nel podemos ver o cadro máis grande do mundo "A fada electrizada" de Dufy, así como admirar obras de Picasso, de Modigliani, de Chagall... e importantes pinturas cubistas e fauvistas. A sección Animación-Investigación-Confrontación organiza exposicións de arte contemporánea nas que teñen cabida todas as tendencias vangardistas.

OS INVÁLIDOS
Recoñecible grazas á elegante cúpula dourada da súa igrexa, Os Inválidos constitúen un inmenso conxunto monumental, cuxo nome está ligado á súa historia, xa que o edificio foi construído baixo as ordes de Louis XIV para albergar os soldados feridos e inválidos. Actualmente, o edificio acolle o museo do Exército e a tumba de Napoleón: obra suntuosa que ten máis un valor simbólico que arquitectónico. Napoleón, cuxos restos descansan en seis ataúdes, un dentro doutro, quería xacer á beira do Sena entre os franceses aos que tanto quería... E aínda hoxe son miles os franceses que visitan o sarcófago do Emperador.

O MUSEO RODIN (rue Varennes). Ao leste dos Inválidos, atópase o museo Rodin, instalado nunha espléndida mansión, l'hôtel Viron, construída en 1728 por Jacques Gabriel, pai do arquitecto favorito de Louis XV. A principios de século esta mansión servía de estudo a diferentes artistas: Matisse, Jean Cocteau, Rodin... O espazo actual permanece case inalterado dende esa época e acolle unha gran parte da obra do escultor, que foi adquirida polo Estado despois da súa morte, entre elas a maxistral escultura de Le Baiser. O elegante palacete está rodeado dun agradable xardín no que destacan dúas esculturas: Le Penseur et Les Bourgeois de Calais.

Sen Montparnasse, o monte das musas e dos poetas, París non sería París. É un barrio que respira arte e cultura, como o testemuñan os numerosos teatros, cafés-teatro e estudos de artistas. Terminada a guerra de 1914-1918, moitos pintores, escritores e intelectuais trasládanse a vivir aquí e convérteno no centro da vida cultural de París; entre outros o "Grupo de Picasso", Soutine (pintor ruso coñecido polo emprego de cores fortes e violentas), Chagall coa súa pintura poética, Klee cos seus debuxos enigmáticos...; Cocteau, Bretón, Apollinaire, Hemingway, James Joyce, Henri Miller... frecuentan as terrazas dos cafés. Lenin e Trotski, refuxiados rusos, soñan con cambiar o mundo sentados arredor dunha das mesas dos hoxe coñecidos cafés "Dôme" ou "La Coupole". Aínda agora, varios artistas residen e teñen no barrio o seu estudo.
Pero que queda hoxe de todo iso? Unha inmensa torre proxectada cara ao ceo e que observa París cunha mirada divertida; o cemiterio de Montparnasse, no que descansan os restos de Maupassant, Baudelaire, Sartre e moitos outros; e un bulevar animado coa súa estación de ferrocarril, "Estación Montparnasse", famosa no mundo enteiro e que cubre o oeste francés.

A TORRE MONTPARNASSE
A pesar das discusións que provoca "La tour" construída en 1974, cunha altura de 209 metros, forma parte da paisaxe de París e ofrece unha estupenda vista da cidade dende a súa terraza superior. Das 59 plantas do edificio, 52 están ocupadas por modernas oficinas nas que traballan arredor de 7000 persoas.

Ultimo gran "lugar- souvenir" de París. Montmartre, situado ao norte dos grandes bulevares, é un barrio moi turístico, sempre cheo de xente. Foi un outeiro- La butte Montmartre- independente de París ata 1860, época na que aínda funcionaban os muíños de vento. Como consecuencia da subida dos aluguedes provocada polas obras emprendidas por Haussmann , numerosos obreiros trasládanse a vivir aquí; a eles, séguenos os artistas. Nun dos restaurantes de Montmartre, "La bonne Franquette", aínda se poden ler os nomes de artistas que o frecuentaban para beber, comer, divertirse e traballar: Picasso, Degas, Cézanne, Toulouse-Lautrec, Renoir... Pero Montmartre serve tamén de inspiración a Van Gogh, como testemuña un dos seus cadros. Tamén o cabaret máis coñecido actualmente de Montmartre, ao que a xente acode aínda a cantar e que é unha institución dende 1860, "Le Lapin agile", era frecuentado polos poetas, cantantes e pintores. Ao anoitecer todos estes artistas ían divertirse á parte baixa de Montmartre (hoxe convertida en lugar de prostitución e de tráfico de todo tipo), aos cabarets situados en Pigalle e La place Blanche. Nestes cabarets "Le Moulin de la Galette" e "Le Moulin Rouge" as bailarinas bailaban o French Cancán, mentres que Toulouse-Lautrec, sentado na súa mesa, as debuxaba. Na parte alta de Montmartre érguese "Le SACRÉ-COEUR", un enorme edificio branco, cunha gran cúpula que segundo algúns semella un xigantesco pastel, edificado en 1871, unha vez apagados os efectos da Comuna. Dende o exterior desta basílica a panorámica de París é impresionante, xa que cos seus 130 metros de altitude o outeiro de Montmartre é o punto máis alto de París. Detrás da basílica encóntrase a place du Tertre, na que se reúnen pintores que se ofrecen para pintar retratos ou caricaturas.
En fin, todo o barrio de Montmartre, exceptuando estes lugares altamente turísticos, conserva aínda un lixeiro aspecto provinciano.

Esta páxina é o resultado da colaboración entre os alumnos de 4º ESO e a súa profesora de francés no curso escolar 2002-2003.