| |
|
|
| |
 |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
| |
"Plus
une femme est féminine, plus elle est forte"
Chanel
|
 |
|
|
| |
Coco
Chanel "Qui était d' un autre siècle",
revolucionou o século XX, achegándolle á
muller o confort e a comodidade reservados ó vestiario
masculino e contribuíndo á súa emancipación.
Gabrielle Chanel nace en Saumur en 1883. O seu pai, case un
vagabundo ó que ela adora, dálle o nome de Coco.
A súa nai, enferma dende hai tempo, morre cando ela
ten 12 anos. Abandonada polo seu pai nun orfanato, debe elixir
entre facerse monxa ou continuar estudios. Escolle o último
e empeza a ser consciente da diferencia entre o seu pasado
pobre e o seu presente escolar, rodeada de rapazas ricas.
Aprende a coser e é contratada nunha sombreirería.
Despois de varias vicisitudes e contratempos -cantante de
cabaret, cocotte (muller de orixe pobre, que se introduce
na alta sociedade, dándolle pracer e conversación ós homes;
cortesá)-, coñece a Boy Capel, que lle ofrece unha
pequena tenda na rue Cambon de París, xusto detrás
do hotel Ritz. Así empeza a confeccionar sombreiros
para as súas amizades. Ós sombreiros séguenlle
os xerseis e os mini-vestidos negros. Todos queren parecerse
a Coco, que pasa a formar parte da alta sociedade. Entre as
súas amizades figuran Raymond Radiguet, Jean Cocteau,
Stravinsky, Cécile Sorel, Misia Sert ou Picasso.
A partir dese momento a súa carreira é imparable.
En 1921 lanza o seu perfume Chanel Nº5, primeiro perfume
lanzado por un modisto. En 1928, presenta os seus primeiros
traxes de muller, tan prácticos e sobrios que merecen
figurar entre os máis grandes inventos de todos os
tempos. Séguenlle as xoias de fantasía... En
1935 Chanel emprega a cerca de 4000 mulleres e vende os seus
modelos por todo o mundo.
A Segunda Guerra Mundial pon fin á expansión
do seu imperio. As turbias relacións que sostén
cos ocupantes alemáns, os seus amores escandalosos,
sepárana pouco a pouco da sociedade francesa e instálase
en Lausanne (Suiza). En 1954, envexando o éxito de
Christian Dior e con 71 anos, presenta unha nova colección:
o traxe-xastre de la trenzada. O triunfo en América
e no vello continente, incluída Francia, é rotundo
e o estilo Chanel imponse como símbolo da muller liberada
e seductora. Desa época proceden tamén o broche
en forma de camelia, o bolso acolchado, distinguido co emblema
da marca, o dobre "C", e o perfume Chanel Nº
19.
Morre en 1971 e os seus restos repousan en Lausanne, nunha
tumba rodeada de cinco leóns de pedra. Non casou nunca,
pero sempre tivo un home ó seu lado. Os seus amantes
adorábana porque era independente e misteriosa. Atraía
ós homes vinte anos máis novos, incluso cando
ela tiña máis de sesenta. Encontrou moitos problemas
na súa vida, particularmente no seu traballo, pero
sempre logrou superalos e converteuse nun símbolo do
século XX.
"Chanel
vivait comme elle créait: librement, insolemment en
se moquant des préjugés, des contraintes sociales
et des règles établies...elle incarne une nouvelle
féminité."
Rocío Salgueiro e Patricia Vilariño, 2º
Bach
(Este artigo foi publicado no nº 3 de Camballón.com)
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
O
rally París-Dakar, a maior e máis difícil
proba do motorsport do mundo, foi creada en 1978 polo
francés Thierry Sabine. Esta carreira de coches,
camións e motos, une a capital de Francia con diversos
países de África e dura entre quince e trinta
días.
Esta proba foi posible debido ó contratempo sufrido
por Thierry Sabine, que ó participar no rallye
Abidjan-Nice, no ano 1977, perdeuse no deserto do Sahara.
Nesta época, tanto os participantes como os organizadores
deste tipo de |
 |
|
|
| |
competicións non estaban ben preparados para a busca
e socorro de participantes.
Despois de tres días de busca, esta foi cancelada.
Pasados uns días, Thierry, desesperado, planea entón
o seu suicidio ó modo tuareg, consistente en expoñer
a caluga ó sol para que a lingua inche e provoque
a asfixia. Por sorte, un pequeno avión avistouno
e salvouno.
Despois deste suceso, Thierry Sabine volve a Europa abraiado
polo deserto e decidido a compartir esta paixón.
Entón imaxina a súa propia proba: partindo
de Europa, atravesando os desertos máis míticos
e acabando en Dakar. O proxecto concrétase rapidamente.
O lema de Thierry será, a partir dese momento, "Un
défi pour ceux qui partent; du rêve pour ceux
qui restent" ("Un reto para os que parten, un
soño para os que quedan").
 |
|
O
primeiro París-Dakar comeza na praza de Trocadero
(unha mítica praza de París), o día
26 de decembro de 1978. Cento setenta participantes
marchan á aventura nunha carreira de 10.000km.
polas pistas de Alxeria, de Níxer, de Mali, do
Alto-Volta e de Senegal. |
A partir desta primeira vez, o Dakar ve aumentar o número
de participantes; a loxística tamén pasa a
ser importante (restauración, avións vixilantes
e organizadores, medios de comunicación...). As polémicas,
controversias e dificultades entre os participantes fan
vibrar ó público, sentado comodamente diante
da televisión. Os grandes constructores desembarcan
progresivamente (Yamaha, Honda, BMW, Porsche, Peugeot...).
En 1984, Thierry decide ampliar as fronteiras e o percorrido
será cada vez máis longo: pasa por Guinea,
Serra Leona e Mauritania. A lenda e o número de participantes
continúa aumentando.
En 1986, Thierry Sabine, o cantante francés Daniel
Balavoine, a periodista Nathaly Odent, o piloto do helicóptero
Xavier-Bagnoud e o técnico de radio Paul Le Fur morren
despois de sufriren un accidente de helicóptero,
debido a unha tormenta de area. As súas cinzas serán
esparexidas por ese deserto e a carreira París-Dakar
continúa realizándose hoxe en día.
Marcos Asorey , J.Ramón Cao , J. Antonio Vilariño,
2º Bach.
(Este artigo foi publicado no nº 3 de Camballón.com)
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
