George e Lennie son dous vagabundos pobres e sen fogar que soñan con chegar a ter unha casa propia, con animais dos que coidar. George é pequeno e desconfiado, mentres que Lennie é un retrasado mental cunha enorme forza física, que intenta facer ben todo o que o seu compañeiro lle di. Os dous son contratados como xornaleiros nunha granxa californiana para a sega de cereais. Neste lugar, logo dun gran número de malentendidos, sobrevén a desgraciada morte de Lennie, inxusta e conmovedora. Esta novela constitúe unha narración moi dura e tráxica. Reflicte moi ben o papel dos sectores máis baixos da sociedade fronte ás inxustizas dos máis poderosos a nivel económico. Persoalmente, creo que é unha narración moi interesante e conmovedora, da que non cambiaría absolutamente nada a pesar do seu tráxico e inxusto final, xa que penso que expresa perfectamente a pouca solidariedade que houbo, hai e seguirá sen haber cara a estas inocentes persoas que buscan a felicidade con tan pouco e honradamente; sen embargo, nós crémonos con dereito a truncarlles os seus propios desexos. Particularmente, De ratos e homes foi un dos mellores libros que lin na miña vida e aconsello lelo porque me parece que con el recapacitamos moito sobre os grupos de xente marxinada. Para o autor, John Steinbeck, nacido no seo dunha familia californiana de labregos, o mundo do campo xoga un importante papel na súa obra, de aí que ó longo do seu repertorio literario aparezan obras con tintes reivindicativos en relación á situación deste sector. Ademais deste libro escribiu outros tan coñecidos como As uvas da ira ou Ó leste do Edén, ambas as dúas levadas ó cine, igual que De ratos e homes.