| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
O
autor e a obra |
|
| |
Séchu
Sende naceu en Padrón en 1972. Dentro da súa obra
poética salienta Odiseas, publicada en 1998 na
editorial Letras de Cal. É un conxunto de textos, algúns
presentados en verso e outros dispostos como narración.
Destacan nel temas como o amor, a liberdade ou o compromiso.
E xa se intuía daquela que tiña talento para a
narrativa, como o acaba de confirmar o Premio Blanco Amor que
recibiu neste ano pola súa primeira novela, Orixe.
Noraboa! que veñan moitos máis e se tal... reparte.
 |
|
Retrato
de Marisa Seijas
|
| |
 |
|
Caricatura
de Verónica Varela
|
|
|
Á
parte de todo isto, dedícase a ser profesor de
ensino medio e, ademais, organiza e participa nunha morea
de actividades relacionadas coas plataformas Nunca Máis
e Burla Negra.
Orixe é basicamente, segundo o autor, un
canto á liberdade e á conciencia. Pero tamén
é unha novela de amor, entretida, comunicativa
e accesible a todos os públicos. Nela entrelázanse
dous mundos: un persoal, no que Mario Negro e Laura se
enfrontan á enfermidade de vertixe del, que obstaculiza
o seu amor; e outro social, composto dunha serie de relatos
nos que se observa o día a día duns personaxes
sometidos a un réxime autoritario. En ambos os
casos vemos unha situación adversa, pero tamén
cómo esa xente vence os seus temores, creando un
novo futuro e sociedade.
Polo tanto, Orixe é un claro retrato das
inquedanzas e preocupacións da |
nosa xeración e dos problemas que atormentan os países
desenvolvidos do século XXI, como o noso, superados por
unha visión optimista procedente da creatividade, mediante
a que cada un pode crear un nova realidade, uns novos valores,
unha nova orixe que nos alonxe das cousas que nos abafan normalmente...
Fragmento
do artigo publicado no nº 4 de Camballón.com
por Laura López, Zaida Quinteiro, Tamara Navaza, Eva
D. Rey, Ana V. Pardo, Noelia Rodríguez, Verónica
Varela, Raquel Sesto e Marisa Seijas de 2º BACH
|
|
| |
|
|
| |
As
presentacións do libro |
|
| |
|
|
| |
 |
|
Presentación
de Orixe en Santiago
(8-5-04) |
|
|
| |
| |
Eu voume adentrar en dous personaxes da novela,
que son Laura e Mario.
Laura é a enfermeira que cobre o turno
de noite no cal coñece a Mario. Este padece
vertixe, unha vertixe tan forte que non lle permite
abrir os ollos, camiñar, ler... O que a
todos nos gusta.
Laura, a súa enfermeira, comeza a coller
confianza co seu paciente e a contarlle historias
das que ela mesma é a autora. De aí
xorde unha historia de amor. E... sucédenlles
diferentes aventuras a causa da enfermidade de
Mario. Nelas eu non vou entrar porque senón
xa non ten mérito a cousa.
Pola miña parte, xa non teño máis
que dicir, tan só recomendo este libro
porque, como indica o seu título, é
moi orixinal.
Texto lido por Tania Arias, 3º ESO
|
|
|
|
| |
|
A
alguén lle oín
que a liberdade
é o seguinte paso
na evolución da especie.
Mais
eu penso que
unha das pontes cara á liberdade
é orixe.
Orixe
fíxome sentir
o mesmo que se sente
estando nunha ponte en soños.
Dende
a cima, vendo correr
medos e arrepíos
por debaixo dos meus dedos.
Desexos coma o dedo maimiño
e ilusións coma a palma da man.
Todo
ó meu alcance
e nada á miña man.
Só me queda esta ponte,
ORIXE,
que me levará á outra beira,
onde a liberdade
corre da man das abellas.
Un
xoves, no voo dunha delas,
sentín como Séchu Sende
rescataba coa punta do lapis
aqueles raios de luz
que lle alumeaban as ideas.
Así,
letra por letra
fixo unha cadea na súa fábrica de soños.
A cadea da liberdade,
sen ataduras e sen argolas.
Tan só feita coa ilusión,
con recordos que a un lle veñen á cabeza.
MOITOS
SONHOS NUN CAMINHO
DE LETRAS...
|
 |
|
A
noite estrelada
de Vincent Van Gogh
|
| |
| |
| |
| |
 |
|
Nacemento
de Venus
de Sandro Botticelli
|
|
|
|
| |
E
unha última cousa: darlle as grazas a Séchu
por concederme o luxo de estar hoxe aquí, presentando
o seu libro, Orixe.
Orixe? Un canto á liberdade.
NUNCA MÁIS e NON Á GUERRA.
Texto
lido por Karlota Salgado, 4º ESO
|
|
| |
|
|
| |
Presentación
de Orixe no noso instituto (24-5-04) |
|
| |
|
|
| |
Fai
clic nas fotos para velas máis grandes
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
@s
lector@s-apicultor@s opinan |
|
| |
| |
|
 |
"Unha
afervoada apoloxía da LIBERDADE a través
dunha excelente miscelánea narrativa".
|
|
|
| |
PALABRAS VERTIXE, PALABRAS BELEZA, PALABRAS ABRAZO, PALABRAS
ABELLA. Un panal de palabras:
"Gústanme
as palabras. Sempre están aí cando é
necesario."
"No
hospital, a néboa nas pálpebras."
"Nos
soños amaba os ángulos rectos e o horizonte
era realmente horizontal."
"As
cousas non son como as vemos."
"O
home da corda frouxa. Aí vai o home inclinado."
"A
súa beleza era a Beleza. Era asombrosa e familiar,
violenta e fráxil. De feito, mirala unha vez non abondaba."
"A
muller oxidada"
"O
amor foi chegando ao mesmo tempo: eu invadía o seu
embigo e ela, a miña caluga; ela, os meus medos, eu,
o seu pasado; os seus nocellos, eu, ela, a miña suor;
os seus vestidos, a cicatriz do meu brazo."
"E
aprenderemos a chamar polos arcos da vella. E aprenderemos
a cambiar o noso futuro. Podemos facelo."
"Levarémosvos
todas as palabras que temos nas mans, nas rúas, nas
escolas. E faremos máis na fábrica de soños"
BREVIARIO
DE APICULTURA
1.
O modelo Zakharov é o traxe ideal para os labores de
apicultura. Pódese conseguir facilmente en ferraxerías,
tendas de material agrícola e almacéns do país.
2. As abellas teñen un potente aguillón e unha
glándula velenosa.
3. O exceso de feromona é un excitante que volve agresivas
ás abellas.
4. Cando saen dunha colmea, as abellas saben perfectamente
onde teñen que ir e o que teñen que facer.
5. Vacalouras, abellas e grilos non deben levarse de viaxe:
son fráxiles.
6. O universo fala con nós continuamente. Vivimos rodeados
de sinais. Milleiros de indicadores poden axudarnos a comprender
mellor o camiño que van seguir a vida e a morte.
Por exemplo: se catro corvos se pousan á vez no mesmo
lugar é que vai morrer un neno perto.
7. A vertixe mora nas marxes: nos cantos das mesas ou nos
cavorcos.
8. Se fas o que sempre fixeches, terás o que sempre
tiveches.
9. Un montón de herba é igual a outro montón
de herba, ou dito doutro xeito: é preferíbel
facer algo e arrepentirse, que non facelo e arrepentirse.
10. Unha fouce non fai sega.
Liberdade!
|
|
O
home do traxe de apicultor
|
|
|
| |
Información
na rede |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
