Deu a coñecer a súa poesía nas revistas A festa da palabra silenciada e Trapa. En 1993, xunto a outras sete mulleres, publica en Edicións do Dragón a carpeta poética 8 e médio, onde figura unha autopoética xunto con outros textos nos que poetiza a súa infancia e os principios da adolescencia. No ano 1994 publica Flor de tan mal xardín, obra coa que obtén o II Premio de Poesía Fermín Bouza Brey, patrocinado polos Concellos de Cortegada, Ponteareas e Vilagarcía de Arousa coa colaboración de Caixa Galicia. A súa última obra publicada ata o de agora foi Berce das estampas (1998) na que reflicte unha especie de triloxía da súa vida. Tamén figuran poemas seus na antoloxía dEfecto 2000. Antoloxía dos poetas dos 90 publicada por Letras de Cal en 1999.

A autora (centro) na mesa redonda "A poesía de Deza"

Isolda Santiago sinala que na súa infancia non pensaba en ser escritora, o seu ideal era ser mestra, aínda que hoxe en día tampouco se considera nin aspira a ser considerada poeta. Entre as primeiras obras que leu chamáronlle especialmente a atención as de Pablo Neruda. Outra influencia fundamental é Chus Pato, que ademais de ser para ela a mellor

poeta galega, foi unha grande axuda á hora de escribir e publicar as súas obras.
Na "Autopoética" do 92, publicada na carpeta 8 e médio, di identificarse cun unicornio que simboliza a utopía, xa que a autora se considera unha persoa utópica, que cre nun mundo feliz e xusto, no que está moi presente de xeito metafórico a infancia e a súa aldea, sen deixar de lado o feminismo. Define a súa poesía como realista ou hiperrealista con certos compoñentes surrealistas. Non quere que os seus libros se parezan ós outros, por iso intenta crear o seu propio estilo; entende a poesía, sobre todo, como palabra, a súa forza reside na propia palabra. Non usa métrica nin rima, nin signos de puntuación porque lle parece que é limitar e encorsetar a poesía, pero considera os recursos estilísticos un elemento indispensable para enriquecela.