páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
     
   
     
 
Antoloxía de textos
 
     
 
 
 
De cando os heroes
 
 
Dirás por que non é terrible
ter que garda-la canle do silencio
mentres copulan as moscas un pracer pequeniño
e dos charcos de sal
médranme polos ollos.
Dirás que non é terrible
  -ou quizais xa a mansedume-
se hai lámpadas
e mantos tecidos coa anguria
dun pobo cego que camiña
  -Daquela, cando os heroes,
un sabor árdigo petaba nas linguas dos rapaces
mentres flor de roibén caía polas coxas.
¿Acaso xúntome eu co mal baixo das pontes?
E se morrese a tempo o unicornio
aínda podería pensar: non, que é perfecto
dicir amor, grande, sempre...
e pechalo nun vaso de xenebra.

 

-Agora
  bebe dos meus beizos criptonita
  mañá levaranos a pescar pescados mortos
(da carpeta colectiva 8 e médio, 1993)
Mar García: Roda
sen ti
 
     
 
Pilar Taboada: Fiestra á Solaina
  Arrinqueille o piteiro ó avutre
arrinqueille ollo e medio
debería guindalo ó po
pisotealo
quebrarlle as ás
e xogar a dicir que eu son da Deusa
 
  que son a concubina do noveno día
 
(mellor aínda)
  que son a súa favorita
 
(aínda máis)
  que son a Deusa MESMA
Así
convirto o ceo nun San Xoan inmenso
atrapo os cometas pola cola
cúspolle a Zeus no baixo ventre
e sóbolle as nádegas a Apolo
Pero o avutre é un papirofléxico
agasállame deusas en papel de cores
e xa non hai fantasía á que entregarse
¿Como cederlle ó po tanta beleza?
  O avutre coñece as miñas mañas
  desconfía só con medio ollo
 
 
(de Flor de tan mal xardín, 1994)
 
     
 

Plutonio
Pedernal
Pedúnculo
P de can
P de porco
P que antecede ó ene por lexítima

  de Peneanos con capullos de Pampona
de común prefixo en Prepotente e Prehistoria
P que penetra e apuntala

 

de mercadoría nos Prostíbulos
P de poder poñe-los nomes
P interior de esperma
P de macho de Patrón de Perdigueiro
P de vulgar apolo
 
  Había, logo da Lei Seca,
un círculo de medo en Prohibido
de ancorar nun PH intercalado en
/aprehensible
 
P sen espacio en feminino
 
  Alguén deberá permanecer fiel e estúpida
gardándolle o Pendón ó P de POMBA
 
(de Flor de tan mal xardín, 1994)
Damián "Paío": Miradoiro
 
     
 
 
 
Armindo Salgueiro: Camuflaxe
 

Ir ó menú de estilos
que o acento non denote xamais a túa orixe
a tenda onde merca-los zapatos

Unha vez ó ano sérvennos cigalas
unha á semana practicámoslle a cortadura en canle

Explicarlles o cheiro a afumado ás fillas da automaticidade
Entender que a diferencia entre un sofá e un diván
non proveña tan só da súa semántica

O baúl da Habana ten retratos:
mozas con pamelas e corpiños de encaixe

Os encaixes vesten aquí a trama mortuoria
As mulleres sen touca non son tales
As pernas espidas non rexesten o ensilado

A mamá non ten un sinfonier
a mamá ten unha picaraña

O avó fixo unha táboa de surf
tentando igualarlle os pés a un banco

Algún día
as Paxareiras
será unha cidade portuaria

(de Berce das estampas, 1998)

 
     
 

O poeta non ten un navío de verán
nin o vento a azoutarlle nas meixelas
nin o sol a crepitarlle na crecha cabeleira
Nin verán nin vento nin océanos
Baila no taboleiro sobre unha perna soa
perna ceibe
O taboleiro anuncia unha marcha de solidariedade
/ a Ourente

O poeta non visitou xamais a selva
non é pois o león
nin súa femia
Constrúe naves de vento e de motor con pauiños
/
de escarba-los dentes
eterna navegación sobre o televisor de 21
/ pulgadas que vén sendo
21 graos de latitude Nor-Nordeste

A nave sen motor sen vento
da poeta
ensaia a levantar ondiñas brancas
no tapete

Olládenos senón tomando en van o nome de
/variados deuses
desexando próximas cruzadas
coa mesma lamentable afección a desexar tamén
próximas selvas

O futuro da navegación pasa polo derrube
/ de madeira

(de Berce das estampas, 1998)

 
Antón Iglesias: Xentes perdidas no pedregal ¡auga!
 
     
 
Antropóloga da Luz, PILARA (inédito)
 
 

A NOSTALXIA é un afluente de cantos ríos a sucaron
A infancia foi esa estación onde non chegan trens
ateigada de equipaxes abandoados á urxencia

Non é posible coñecer mellor esas paraxes
pero hai coma unha proliferación de ríos que se comparten mutuamente as augas
ata non saber cal é a súa
cal torrente

Ácedo
o cuspe vén a derrete-los seixos
areal xurdindo de entre as pernas
granito ornamental veteado de fisuras de descifra-lo porvir
antes do lume

Curioso que os campos despidan aínda este recendo
de espigas leiteiras nos maizais
da man do home que as sementa
de man do colleitador que mama o leite

Estraño que a soedade non o abatera aínda todo
que me sorprenda uliscándote ó Nordés
na rosa dos ventos
confundida
imantada de desexo

  -Si que era un lugar afastado do mundo
  pero a pracidez nunca foi iso-

Pola congostra principal
pola porta da inocencia saíndo do labirinto cara á esquerda:
os valençoides de Pilara na lista da seguridade social
os valençoides de Pilara nun ascensor a Celtiberia

 
     
  *As imaxes están tomadas dos catálogos das Bienais "Pintor Laxeiro" de Lalín  
     
 
Volver ó índice de Isolda Santiago
 
   
 
   
 
     
iescamballon@terra.es