1. Cando era rapaza ¿xa quería ser escritora ou íase dedicar a outra cousa?

Cando era rapaza eu quería ser mestra porque tiña unha moi guai, así moi noviña, moi simpática, que á parte axudoume moitísimo a ver as cousas doutra maneira, porque eu supoño que cando es unha nena colles modelos do que tes ó teu arredor, e para nada se me ocorrería ser escritora. Parecíame que aquelo era de xente moi especial, doutro planeta. Considero que me gusta escribir poesía e se hai alguén que se aventura a editala encántame lela, pero sigo sen considerarme escritora nin aspiro a selo; aspiro a facer ben o meu traballo, que é o periodismo, e poucas cousas máis.

2. ¿A súa profesión como xornalista inflúe nas súas obras?

Todo inflúe, toda a túa vida inflúe na poesía, no que escribes. Pero a min inflúeme no sentido de que non me deixa tempo para escribir, porque no periodismo non tes un horario. Eu escribo tan pouquiño, non por falta de ideas, senón por falta de tempo, porque require bastante.

3. ¿Por que escribe en galego?

Porque é o meu idioma, eu son galego-falante de toda a vida, excepto o período en que estiven interna nun colexio de monxas en Santiago, entón dixéronme que non se levaba e que tiña que falar castelán; fixen o esforzo mentres estiven alí senón castigábante, pero ó saír tiven claro que o galego era o meu idioma.

4. ¿Cre que en Galicia só se debería falar galego?

Eu creo que si. Todos deberiamos falar galego porque todos somos galegos; é o noso idioma e temos que coñecer a nosa historia e como o galego foi usurpado. A situación do galego é moito máis que unha cuestión sentimental, é unha cuestión de xustiza, de que por fin nos devolvan a dignidade que nos pertence.

5. ¿Por que se dedicou á poesía e non á narrativa ou ó teatro?

Porque supoño que inflúen aquelas primeiras cousas que liches e che gustaron. Eu recordo os primeiros libros que lin, a poesía de Pablo Neruda e gustáronme moitísimo aquelas cancións de amor. Tiven un intento de escribir unha noveliña, pero saíume mal. O teatro tamén me gusta, pero a min o que sae de dentro é a poesía, porque é a estructura na que mellor me podo expresar.

6. ¿Que opina dos outros poetas galegos?

Paréceme que agora é un momento poético impresionante, cando hai moita cantidade hai máis calidade. En conxunto creo que hai cousas valiosísimas e xente moi nova, mulleres, rapazas moi novas, escribindo unha poesía moi boa, que é algo que se vén botando en falta dende hai moitas décadas.

7. ¿Considérase unha persoa feminista?

Non é un feminismo teórico. Eu non vou por aí dando discursos feministas, é un feminismo practicante. Son muller, vives nun determinado contexto social, tes determinadas armas, que son escasas, é dicir, recursos para defenderte nesa sociedade, entón sempre pides máis e dis estes outros que me negan en parte é por ser muller. Pois eu rebélome un pouco contra iso e reivindico máis recursos para min como persoa e tamén para ese colectivo de compañeiras que loitan polo mesmo.

8. ¿Que tipo de influencias ten á hora de escribir?

Leo moita poesía e creo que a min inflúeme todo, son unha persoa moi permeable e inflúeme o bo e o malo. Pero basicamente non intento coller esquemas doutros poetas. Eu quero que o meu esquema sexa meu propio, por eso creo que se algún mérito teñen estes libros é que teñen o meu propio estilo. Non quero que se parezan ós libros que escribe ninguén. Entonces, basicamente, a inspiración son eu, a influencia é miña, aínda que todo o demais te marca.

9. ¿Séguese identificando coa "Autopoética" do 92?

Si, claro, total escribina non hai dez anos.

10. ¿Por que fai comparacións cos paxaros, sobre todo coas pombas?

Porque é unha aldea chea de paxaros, é unha aldea de Mazaricos. Mazarico é o nome dun paxaro e logo había paxariños por todos os lados e agora xa non os hai, pero había moitos pombais; entón ti colles as referencias que tes e tamén hai moitas referencias ás abellas; na miña casa había cortizos e entón falas do que tes ó arredor e do que recordas. Os nenos da aldea pasabamos moito tempo observando as pombas; significan moito para min, son moi femininas; é unha pura contradicción en canto a que son tremendas, son bonitas, vense como moi libres e moi pendentes de onde caen as migas de pan e moi atentas a todo, e terribles: dúas pombas xuntas poden peteirarse ata arrincarse os ollos. A pomba é un símbolo moi potente.

11. ¿Era realmente a aldea tal e como a describe?

A poesía é sempre metafórica. Cando ves as cousa con moita distancia, velas tamén moi distorsionadas. Unha cousa é o que ves e outra son os teus recordos; ó mellor había cousas tremendas que esqueciches e había outras moi pequeniñas que as magnificaches. É unha aldea metafórica.

12. ¿Por que non emprega signos de puntuación, métrica e rima na súa poesía?

Paréceme que é encorsetar e eu non podo encorsetar a poesía desa maneira, parécenenme recursos baldíos totalmente. Non é por desprezar a rima, pero a min non me serviría para nada, eu utilizo aquelo que pode enriquecer un pouco o poema como determinados recursos estilísticos.

13. ¿Vai ou ten pensado publicar máis obras?

Pois teño o libro Cando levanta a brétema. Está escrito dende hai moito tempo, ganara o premio Avelina Valladares da Estrada e tiveron problemas, non chegaron a acordo coa editorial Espiral Maior e entonces creo que o vai publicar Xerais.