imposible xurdiu un conto que ás veces semella unpoema; todo nel é mentira, pero procurei que nada fose falso. E se por caso se al bisca certa ilusión, esa será a mellor maxia que souben ofrecer.

A obra vai precedida dunha cita de Lois Pereiro, que expón dous elementos fundamentais nela: os contos e o amor. Alí Babá vai ser o protagonista deste conto mítico no que mesmo se podería ver reflectido o propio autor, coa súa parte de inocencia, soño..., posto que Alí Babá representa a maxia, a ilusión e, en certa medida, a capacidade de crear e amar. O libro pretende expresar a fermosura, a maxia do mundo interior de cada persoa.
Componse de cinco partes ben diferenciadas. A primeira, constituída só por un poema de tres versos, trata de situarnos espacialmente, ademais de suxerirnos o carácter marabilloso do que se nos vai contar; aparece tamén xa por primeira vez o concepto de laranxa:

e todo acontecía case sen querer no interior dun país imposible de tan precioso e laranxa que era

A segunda parte, titulada "o domador de tigres", presenta unha forma particular, de texto narrativo, que constitúe unha especie de monólogo interior no que non existe nin puntuación nin uso de maiúsculas, quizáis porque o autor non as cre necesarias.
Conta a historia de Alí Babá, un neno que desexaba ser domador de tigres, animais dos cales destacaba a súa cor laranxa, coma se dunha froita con patas se tratara, e a maxia que desprendían ó pasar polos outeiros nas gaiolas dos camións dos circos. Recréase un mundo ó revés, cheo de luz, cores e sensorialidade. Tamén se realiza unha especie de anticipación que relaciona a Alí Babá e as laranxas:

(...) sucede que alí babá era pequeno e aínda non era o señor dos soños laranxas que lle ían acontecer moito moito despois sen saber se serían certos ou se cadra non

Fálanos tamén do amor, ó que se refire coa chamativa metáfora cariño de calor de pan, e das consecuencias caóticas que provocaba nos seres humanos. E fálanos, con bastante ironía, dos poetas:

(...) todo era culpa daqueles seres chamados poetas que de cando en vez saían de debaixo das pedras e que tanto gustaban de chamar ás cousas polo nome contrario ó que as autoridades consideraban correcto ganas de amolar que tiñan (...)

"o señor do cofre", que lembra os magos de Cunqueiro, é a terceira parte. Continúa nela a ausencia de puntuación e maiúsculas. Aínda que en xeral o verso non está medido, obsérvase a especial importancia do ritmo; habitualmente, os versos agrúpanse en series de dous, tres ou catro, separados por meditados espacios en branco que lle dan ó conxunto unha impresión de lixeireza.
Componse de dúas partes: a primeira relata a viaxe de Alí Babá acompañado do seu cofre. Cando repousa nun novo país, abre o cofre do tesouro de onde saen fermosas laranxas e descansa durante sete días. Ó seu despertar, novas laranxeiras naceran e decide quedar alí, onde se fai malabarista e mago e colleita desexos para as xentes tristes.
A segunda parte comeza cos versos pero nunha mañá de abril / descubriuna a ela, coñece unha moza coa que comeza a falar, xorde o amor e xorden entón novas laranxeiras e todo ocorreu case sen darse de conta / porque así ten que ser nos contos bonitos.
"o señor dos trasnos", cuarta parte do libro, relata a historia do señor dos trasnos, home con inquedanzas que, nunha mañá na que se ergue cedo, decide crear algo novo xuntando elementos da natureza. En colaboración con corenta trasnos crea a primeira laranxa. O señor dos trasnos era Alí Babá, que sementaba laranxeiras para que ninguén esquecese o sabor e a luz do paraíso.
O poeta convértese aquí en señor dos trasnos, que mestura con maxia diversos elementos da vida; o poema é a súa laranxa-creación e escríbese para recordar o paraíso.
Nesta parte aparecen uns versos que poderían identificar tamén a creación da laranxa coa iniciación do sentimento amoroso (porque o amor pide paciencia / para ir medrando con xeito / alí onde nunca houbo nada), ó tempo que se pode relacionar coa cor, a luz, o sol ou o xogo.
Na quinta e última parte do libro, vóltase ó verso longo narrativo e hai certa tendencia á medida. Relátasenos nela a posibilidade de que o paraíso das laranxas se derrube; se iso ocorrese ela estará aí para recompoñelo con todo o seu amor e tenrura, ela é a garantía de perdurabilidade da utopía do paraíso de laranxas:

e ha ser ela quen recobre a luz esplendorosa do bosque de laranxas a luz do sol que aínda segue a iluminar todas as hortas de onda o río todos os lugares que cruzan as nubes no país que se leva por dentro