A obra poética de Carlos Negro é, sen dúbida, unha obra moi singular, de clara vocación iconoclasta. Carlos Negro cuestiona constantemente o mito, pero para facelo introdúcese nel, coma un espía, e atácao desde dentro, destrúeo empregando a súa mesma terminoloxía, as súas formas.
A obra de Carlos Negro supón unha constante relectura da tradición, unha revisión do legado colectivo do pobo galego desde unha nova ollada crítica, moitas veces despiadada, pero sempre valente, formalmente atractiva e revestida dunha enorme capacidade poética para a recreación, a evocación e a condensación. É, a súa, unha obra de formas pouco líricas que finalmente acaban ceibando o seu zume intensamente lírico, precisamente por posuír esa forza para a evocación poética que xermola dos seus versos.
Ademais, a obra de Carlos Negro posúe unha virtude non sempre presente na poesía: ten o pulo do humor, a divertida corrosión da ironía para presentarnos as súas propostas, que sempre son arriscadas e valentes. E iso é o que se lle pide á arte.

Fran Alonso

"O país que doe por dentro"

A primeira vez que me crucei cos poemas de Carlos Negro (foi unha versión preliminar do que despois sería o seu primeiro libro, as laranxas de alí babá), quedoume a sensación de que acababa de abrir unha porta, e detrás agardábanme sorpresas, e non poucas. Nun principio, quedei abraiado por esa aparente facilidade para contar historias de amor de ton mileunanoitesco, sen perder a perspectiva lírica e cunha fonda carga de modernidade, que probabelmente se agochase na sinxeleza dos materiais e na inmediatez das emocións. Pero tiña tamén a convicción de que só fora quen de albiscar o pelexo da poética, a superficie, e aínda moitos mundos quedaban por atopar naqueles textos.
En sucesivas lecturas do libro, antes e despois de publicado, non podería asegurar que eu fixese descubrimentos sorprendentes, pero si teño a sensación de que sempre fun con curiosidade e nunca saín defraudado. É coma comer unha laranxa: o abano de posibilidades antes de abrila é pequeno, pero sempre hai unha certa vertixe, e, á fin, a laranxa pode ser doce ou amarga, rebordar zume ou estar seca, recender a flores ou saber a cámara frigorífica. Esa vertixe sutil é a que dá abrir o libro de Carlos Negro, e cada lectura acaba por ser un pequeno agasallo doce e redondo, a sorpresa sempre renovada do seu zume doce.
O que si me quedaba sempre cando lía as laranxas era a sensación de que había nos poemas de Carlos Negro unha necesidade vital de atar esas súas historias de espírito de narrador tradicional á realidade dun país que a el lle doe na alma (eses tigres que se pasean polo país verde). Era unha sensación, e non acababa de quedarme claro o tema no seu primeiro libro.
Pero as sensacións eran fundadas, porque se revelaron claramente cando tiven entre as mans por vez primeira esa marabillosa épica nacional que é Far-west. Unha paisaxe humana, cultural, ética, do país que a Carlos Negro lle doe por dentro. Poesía política, diría eu, ou social, mellor, que se realiza sen caer nunca nos tópicos tan habituais do xénero. Far-west bota man dos elementos constitutivos da nacionalidade (as verbas do himno de Pondal, sen ir máis lonxe), para denunciar unha realidade cotiá que destrúe e reconstrúe os sinais de identidade, e faino con ironía aguda, e non por iso con febleza. Lanza cargas de profundidade coas balas que lle doen. E acerta todos os tiros.
Laranxas amargas, diría eu, as de Far-west, pola dor que percorre os versos. Pero de amargor intenso e revitalizante.
Outra vez consígueo: acode á fórmula clásica (antes os relatos das Mil e unha noites, agora a épica das películas de vaqueiros) mantendo sempre os dous pés ben firmes na máis xenuína modernidade, na realidade máis cruel.
Agora publicará un novo libro, e eu, cando menos, agardo inquedo o momento de o ter nas mans, coa convicción de que non me vai defraudar.

Eduardo Estévez