|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
 |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Celso
Fernández Sanmartín naceu en Lalín no ano 1969. Estudiou
Filosofía na Universidade de Santiago e foi alí onde tomou
conciencia da necesidade de escribir. Na actualidade exerce
como animador social na residencia Nosa Señora das Dores
de Lalín. Considérase unha persoa comprometida e ecoloxista.
Aínda que a lingua na que o educaron na escola foi o castelán,
no seo da súa |
|
|
|
|
| |
familia falábase galego. A partir dos seus anos de instituto
comeza a falar xa definitivamente a nosa lingua.Comezou a súa
andaina como poeta cando cursaba COU; neste ano coñece as vangardas
poéticas, movemento que lle resultou moi novidoso e interesante.
Recoñece que nos primeiros poemas recibiu a influencia de Manuel
Antonio, aínda que na actualidade son as artes plásticas as
que exercen un grande influxo na súa obra. Así e todo, sente
tamén unha enorme predilección por William Carlos Williams,
Raymond Carver ou Ernesto Cardenal.
Define a poesía como unha posibilidade da linguaxe e unha forma
de coñecemento. Confesa que escribe por necesidade absoluta,
xa que para el é coma un vicio do que non se pode desprender,
ademais da satisfacción que lle produce. É moi escrupuloso co
seu traballo e, antes de dalo a coñecer, modifícao reiteradamente
ata que está conforme estética e conceptualmente. Aspira a que
cada novo libro non sexa semellante ó anterior, senón que represente
unha novidade.
 |
|
Rúa
da Cacharela, hai anos, na que naceu o autor
|
|
|
Unha
característica fundamental da súa obra é o reflexo que
nela se produce da súa experiencia vital. Os seus poemas
xiran arredor dos temas do amor e a natureza, adoptando
distintas perspectivas en cada ocasión. Formalmente, as
súas composicións carecen de métrica e rima, tampouco
usa signos de puntuación e |
tende ó verso longo.
Ata o de agora, publicou os seguintes poemarios: DIVAGACIÓNS
iú (1991); o tigre das zenorias (1994), libro practicamente
inédito posto que só existen uns 20 exemplares fotocopiados;
[Sen título] (1995); propiamente son captivo (Letras
de Cal, 1997); e, por último, fucsia, talladas, estampados,
boca (2002). Cómpre destacar que todos eles, agás o cuarto,
son edición do autor; isto débese a dúas razóns: a dificultade
para publicar e, sobre todo, a posibilidade que ofrece este
tipo de edición de que o autor participe de xeito directo e
activo no formato do libro. Tamén aparecen poemas seus nas antoloxías
dEfecto 2000. Antoloxía de poetas dos 90 (Letras de Cal,
1999) e Novas voces da poesía galega. Recital (Consello
da Cultura Galega, 2000). |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
