páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
     
   
     
 
Obra
 
     
 
DIVAGACIÓNS iú
 
     
 
Este foi o seu primeiro libro, que viu a luz en 1991. É unha edición do autor, os poemas están mecanografados e contén ilustracións.
É un libro de iniciación, por veces caótico e non sempre de fácil lectura, posto que abundan os substantivos e adxectivos escuros.
Xoga constantemente coa linguaxe e percíbese a influencia de Manuel Antonio.
 
 
  Esta obra constitúe unha viaxe introspectiva na que atopamos a dor, a miseria, o baleiro, o solpor, o insomnio, as tebras, o medo ou mesmo referencias á morte.
A palabra iú aparece explicada como a onomatopea do vento, metáfora da confusión, a desorde ou os transtornos persoais.
 
     
 
[Sen título]
 
     
 
A publicación, no ano 1995, deste libro sen título inaugura unha nova maneira de escribir do autor.
Coma a maior parte das súas obras, esta tamén é edición de autor. O formato, en papel reciclado, é moi orixinal e coidado. A obra iníciase cun poema manuscrito do autor.
O amor é o seu tema por excelencia e revélase na contemplación limpa e alegre da amada, xa que o eu poético constrúe unha fabulación propia da
 
 
 

infancia, chea de pureza e de maxia;de feito, este libro foi cualificado no seu momento como pseudo-naïf. Ademais deste tema, aparecen tamén pequenos relatos poéticos nos que o eu é un simple espectador: o amigo que garda flores no armario, o roubo da froita na claudieira do veciño ou a lúa que se reflicte nos mexillóns.
Nalgúns versos obsérvase perfectamente a relación entre a emotividade humana e a natureza. Esta última aparece con frecuencia en todo o poemario, ó igual que o campo, a aldea, etc.
A linguaxe que emprega é sinxela, sonora e con frecuencia coloquial. Chaman tamén a atención e a orxinalidade dalgunhas imaxes:

  E ti que es costureira
cóseme como mellor vexas
que igual doutra maneira
cóseme alguén que non me quere
   
  Como formigas cargadas de moreas de cousas distintas
andan os días atrás dun

Caracterízase pola ausencia de puntuación e maiúsculas; tampouco emprega rima nin métrica e obsérvase unha tendencia ó verso longo e narrativo en composicións como:

 

pasou un coche doente pola pista sen bachear e tívose que chimpar
de cu ás silvas que estaban pechas de amoras e houbo quen pensou
que se mancara cando o viron chegar coa camisa sangrada dos
rabuñazos e co doce escuro das amoras negras callado nos fuciños

 

 
 
propiamente son captivo
 
     
 

O seu terceiro poemario, publicado en 1997, titúlase propiamente son captivo, está editado por Letras de Cal e a ilustración da portada é do Propio autor.
Este libro naceu a partir dunha noticia do xornal na que se contaba o xeito cruel en que mataran uns osos: enchoupándolles en mel unhas esponxas coas que afogaron. Isto motiva a presencia no libro de dous elementos básicos nesa historia: a morte e a dozura.

 
 
  A obra está dividida en dúas partes. A primeira está composta por poemas relacionados coa selva, entendida como aquelo que non se deixa dominar e que tamén representa a fascinación, o medo e mesmo a carencia de palabras ante o descoñecido. Dentro desta parte hai dúas seccións con título propio: "estampas da selva", constituída por un único poema centrado na figura dun rinoceronte; e "a selva estampada", conformada por distintos "cadros" descritivos polos que desfilan elefantes, cebras, leóns, leoas, gacelas ou ñus.
Antes da segunda parte hai uns versos de transición, dispostos verticalmente na páxina: o día está hoxe tan pechado de néboa / porque ás poucas flores hainas que deixar ser hoxe violetas. Aquí, en poemas xa de corte narrativo, cóntanse historias relacionadas con outros temas. Por exemplo, unha delas sitúase nunha paisaxe de campo, cun home e unha muller como protagonistas; eles, no medio dos seus xogos amorosos, ven como no alto do monte hai lume e ninguén o vai extinguir.
Con relación ós aspectos formais cabe destacar que carece de métrica e rima coma nos libros anteriores. O uso das maiúsculas si que aparece, pero con valores propios distintos ós convencionais. Finalmente, é salientable tamén a especial disposición dos textos.
 
     
 
fucsia, talladas, estampados, boca
 
 
 
 
O seu libro máis recente titúlase fucsia, talladas, estampados, boca (Edición do autor, 2002). As catro palabras que conforman o título teñen en común a referencia a varios sentidos, fundamentalmente a vista e o gusto; fucsia e estampados están relacionados coa vista e vinculados ó mundo da moda, mentres  
 
 
  que talladas e boca evocan o sentido do gusto. As lapelas do libro conteñen unha especie de "galería de fotos" en pequeno formato do propio autor e antes dos textos propiamente ditos figuran citas de N. Maquiavelo, Ernesto Cardenal, García Lorca e Aníbal Núñez.
O poemario está dividido en tres partes: a primeira leva por título "cirolos impresos" e nela as páxinas están divididas horizontalmente, de xeito que na parte superior fálase da natureza e do medio ambiente (maceiras e cerdeiras de antes, hortas, grandes serras do Deza,...) e pola inferior "corre" unha especie de cinta na que se expoñen pés de foto de suplementos dominicais sobre moda. Inténtase plasmar, con esta técnica, que ambos os mundos están existindo ó mesmo tempo, aínda que a postura da voz poética diante deles é ben dispar: na banda superior están reflectidas as súas preocupacións, intereses, anhelos e emocións sobre a natureza, mentres que a inferior se reserva para aquelo que non lle interesa, a pesar da súa aparente beleza, porque a moda é só aparencia e está baleira de contido, malia estar moi presente na sociedade actual.
A segunda parte da obra titúlase "o bocado á boca" e a terceira e última "o lobo", composta por tres poemas nos que se emprega unha técnica que poderiamos bautizar como "sumativa", dado que o 1º poema consta dunha estrofa, o 2º inclúe a estrofa anterior e engade unha nova e o 3º repite o procedemento renovando só a última estrofa.
 
     
 
Volver ó índice de Celso Fernández
 
   
 
   
 
     
iescamballon@terra.es