|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
 |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
estoume
preparando tódolos días para mandarche
O LIBRO DOS rinocerontes
páceno tódolos días e non llo
podes coller porque o defenden
pero é un libro con tantos
rinocerontes sen estabular
é un libro que ten tantos rinocerontes
se non comes hoxe na casa
pasa sen comer e ven ver
o pacer dos rinocerontes
na planta do prado salvaxe
e cultivan na herba que tocan
cortan só para eles
o seu libro
(de
propiamente son captivo, 1997)
|
|
 |
|
Álvaro
Negro
|
|
|
|
| |
|
|
| |
 |
|
Detalle
da portada de [Sen título]
|
|
|
o
meu amigo garda flores no armario
cólgaas das perchas cun cordel
préndeas pola base do talo cun cordeliño
das infusiós
/de menta e
de tila e quedan boca abaixo
semellan un xardín do revés
un lugar coas vacas escondidas
(de
[Sen título], 1995)
|
|
|
| |
|
|
| |
|
abalolio
bico pequeno
as contas que ti botas
sobre o día que vai facer
son atinadas
e os astrónomos
meu amor
que saben medir
e non saben medir
non saben medir
se che da o sol
do meu cariño grande
coma un fento
cuberto todo polo sol
e os abalolios
cos que te adorno
que son caracois
planetas e estrelas
moi lentos moi lentos
nen
os astrónomos que mais saben
os saben medir
(de
[Sen título], 1995)
|
|
 |
|
Xabier
González Arias: Porta
|
|
|
|
| |
|
|
| |
 |
 |
|
G.
Aymerich: Estampado. Pintura dixital sobre un
traxe de C. L. Barcala
|
|
|
plantas
con pelos nas follas
plantas que me dan polos calcañares coas que
me rozo
/porque vou polo medio do prado
sen camiño nen carreiro, só dirección
risa das flores amarelas
herbas verdes e saltós
os saltós estanse empezando a ver
na nacencia
andamos polos últimos de maio
herbas non industriais que quedan nos prados
unhas cómense outras non,
non producen,
pero as que producen aprétanas pra que
produzan
OS
COMPLEMENTOS DE MODA DESTA TEMPORADA. I. Sofisticada
sandalia con tacón de agulla e cordóns
que se anoan no nocello, de Stephane Kelián.
2. Colar de contas de varias voltas en tonos matizados,
de
Adolfo Domínguez. 3. Mercediñas de tacón
e tea gris, de Guy Laroche para El Corte Inglés.
4. Sandalias geisha con minitacón en malla trenzada
prateada, de Marks&Spencer. 5. Bolso de forma xeo
(de
fucsia, talladas, estampados, boca, 2002)
|
|
|
| |
|
|
| |
|
na
túa última carta
disme que me escribes
desde a barriga do tigre
na selva
pola tarde
e
como para o tigre
amañece moi cedo
que por iso xa tes o pixama posto
que cho hei notar
pola letra cansa, caída hacia adiante
seica
non che falta de comer
ti sabes o que me dis
que hai froitas do tempo
e fontes na barriga do tigre
e ademais tes alegrías que te consolan
de estar lonxe de min
xa
non me botas
tanto de menos
barriga
do tigre a raias
cunha flor case sempre na cabeza
selva cándida
entre a zona cantaruxeira do río verde
e a zona chamada a miúdo
cristalina do río tranquilo
selva grande
(de
o tigre das zenorias, inédito)
eu
tamén che escribo co pixama posto
coas letras do teu nome
bordadas de alelís
os
teus olliños mansos
e ás veces achispados
bordados de alelís
(de
o tigre das zenorias, inédito)
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
*As
imaxes están tomadas dos catálogos das Bienais
"Pintor Laxeiro" de Lalín |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
[Sen
título] ofrécenos unha clara mostra das posibilidades
poéticas de Celso Fernández Sanmartín, superando as vacilacións
e o andar ás apalpadelas do primeiro libro para atopar unha
voz poética de seu, con algún eco de poéticas como a de Manuel
Rivas, na que mestura recursos literarios expresados con audacia
imaxinativa e unha linguaxe coa sonoridade das palabras sinxelas
e do ámbito coloquial, onde a palabra poética condensa o intimismo
reflexivo do "eu".
Miro Villar
A obra de Celso é fresca coma os repolos decorados de orballo.
Aparentemente simple e sen artificio, aséntase sobre un labor
de depuración que tende a expor con sinxeleza o esencial da
emoción que quere transmitir. E única e fundamental no panorama
actual, poesía para a emoción, para a vivencia e para o sentimento.
A falta da opinión de estudiosos/as ou dunha reflexión máis
demorada, podemos dicir que son poucos os autores e autoras,
se os hai, que sigan un modelo próximo, pero, a miña opinión,
é que a súa obra é un dos elementos fundamentais da poesía
contemporánea e, polo tanto, importantísima no devir literario.
Con Celso, ademais, recuperamos algo fundamental do texto
poético, a súa escenificación. Sempre, a poesía adquire novos
significados cando se le en alto, e no caso concreto do noso
autor podemos dicir que hai dous actos creativos, o que se
plasma ante un papel, e o que se constrúe ante o público,
fundamental e necesario para coñecer cal é a mensaxe do autor.
Marta Dacosta
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
|
|
